Η σταδιακή κατάρρευση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο αποτυπώνεται πλέον ξεκάθαρα στο πεδίο. Η πολυδιαφημισμένη «Διακήρυξη των Αθηνών», ένα κείμενο που από την πρώτη στιγμή χαρακτηριζόταν από ασάφειες και προβληματικά σημεία, έχει εξαντλήσει προ πολλού τη δυναμική της, αφήνοντας την Αθήνα εκτεθειμένη και χωρίς ουσιαστική στρατηγική.
Η περίοδος της πρόσκαιρης εκεχειρίας δεν λειτούργησε ως ευκαιρία για την ενίσχυση της ελληνικής διπλωματικής θέσης, αλλά ως ένας επικίνδυνος εφησυχασμός που επέτρεψε στην Άγκυρα να κεφαλαιοποιήσει τον ρόλο της διεθνώς και να επανέλθει με ακόμη πιο επιθετικούς όρους.
Η ελληνική πλευρά φαίνεται να εγκλωβίστηκε στην ψευδαίσθηση ότι ο αυτοπεριορισμός της θα οδηγούσε σε συνεννόηση. Η αποτυχία των συνομιλιών για τη σύνταξη συνυποσχετικού για προσφυγή στη Χάγη επιβεβαιώνει το αδιέξοδο στο οποίο οδηγήθηκαν οι διμερείς επαφές. Την ίδια στιγμή, η Τουρκία αξιοποίησε το διπλωματικό κενό για να εδραιώσει την εικόνα της ως απαραίτητου περιφερειακού παίκτη για τις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, αφήνοντας τις ελληνικές ενστάσεις στο περιθώριο. Η απουσία οποιασδήποτε προοπτικής συνάντησης στο πλαίσιο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ αποδεικνύει ότι η Αθήνα παρακολουθεί αμήχανα τις εξελίξεις, την ώρα που ο Τούρκος πρόεδρος αξιοποιεί τις διεθνείς ισορροπίες προς όφελός του.
Η τακτική της ελληνικής διπλωματίας να αποφεύγει τις εντάσεις προκειμένου να μην προκαλέσει την δυσαρέσκεια των συμμάχων αποδεικνύεται καταστροφική. Στην πράξη, η Ελλάδα βρίσκεται να αμύνεται απέναντι σε νέα τετελεσμένα, όπως η θέσπιση τουρκικών θαλάσσιων πάρκων και η ευθεία αμφισβήτηση των ελληνικών πρωτοβουλιών στο Βόρειο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Η αδυναμία της Αθήνας να επιβάλει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας σε περιοχές όπως η οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών, σε συνδυασμό με την τακτική της Άγκυρας να επαναφέρει σταθερά τη θεωρία των «γκρίζων ζωνών», δείχνει ότι η χώρα σύρεται πίσω από τις διαθέσεις της γείτονος.
Η επιστροφή των τουρκικών παραβιάσεων με οπλισμένα μαχητικά και μη επανδρωμένα αεροσκάφη αποδομεί πλήρως το αφήγημα των «ήρεμων νερών». Η Ελλάδα καλείται τώρα να διαχειριστεί μια νέα περίοδο οξείας κρίσης, έχοντας απωλέσει πολύτιμο χρόνο και διπλωματικό κεφάλαιο. Η εξάρτηση από τις διαθέσεις των διεθνών παραγόντων, που συχνά προτάσσουν συναλλακτικού τύπου σχέσεις με την Άγκυρα, αφήνει την ελληνική πλευρά απομονωμένη, αναγκασμένη να αντιμετωπίσει τις συνέπειες μιας πολιτικής που βασίστηκε στην ευχή για σταθερότητα αντί για τη διεκδικητική προάσπιση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων.
