Μεγάλη «γαλάζια» γκρίνια έπεσε στη Νέα Δημοκρατία για τον Υπουργό Επικρατείας Άκη Σκέρτσο με το ερώτημα αν θέλουμε «κοινωνία πολιτών ή κοινωνία πελατών».
Στα τελευταία 24ώρα που βράζει η ΚΟ της ΝΔ και ψέλουν τα «12 Ευαγγέλια» προς τους πάντες και τα πάντα, ειδικά στο Μέγαρο Μαξίμου για το πως χειρίστηκε το θέμα του ΟΠΕΚΕΠΕ ο Άκης Σκέρτσος αμέριμνα και με… στοχαστική διάθεση, επέλεξε να «(αμπελο)φιλοσοφήσει».
Ίσως οι… υψιπετείς φιλοσοφικές ενατενίσεις χρειάζονται στον υπουργό Επικρατείας για να χαλαρώνει το μυαλό του και να παίρνει αποστάσεις από τη σκληρή πραγματικότητα. Ίσως είναι θέμα στυλ. Να δείχνουμε δηλαδή ότι είμαστε «υπεράνω», προικισμένοι, κάτι σαν «διανοούμενοι της πολιτικής» και όχι απλοί «χαμάληδες της καθημερινότητας».
Όποια και αν είναι πάντως η αιτία, δυο παρατηρήσεις. Η πρώτη… φιλοσοφικού περιεχομένου: οι σκέψεις του συμπαθούς Άκη είναι τετριμμένες, χιλιοειπωμένες και κοινότοπες. Για χρόνια γράφονται και λέγονται χωρίς πλέον να προκαλούν σε κανέναν το ενδιαφέρον. Δεύτερο και σημαντικότερο: ο Σκέρτσος δεν είναι ούτε αναλυτής, ούτε συγγραφέας, ούτε απλώς ένας συνομιλητής του Πρωθυπουργού, που γράφει κατά καιρούς και καμμιά… εποποιία, έτσι για να περνάει η ώρα.
Είναι για 7 χρόνια πανίσχυρος υπουργός Επικρατείας στην «καρδιά» του Μαξίμου. Και αν για 7 χρόνια δεν κατάφερε κάποιες απ’ αυτές τις αναζητήσεις του να τις κάνει πράξη, με τι ακριβώς ασχολείται; Πάντως επειδή οι επόμενες μέρες προσφέρονται για σχόλη και προβληματισμό, να προτείνουμε με καλή διάθεση στον υπουργό – «φιλόσοφο» νέα topics για τις ενατενίσεις του. Για παράδειγμα «κοινωνία πολιτών ή κοινωνία πωλητών;» είναι ένα καίριο ερώτημα. «Κοινωνία πολιτών ή κοινωνία κολλητών;» ένα επίσης ενδιαφέρον ζήτημα. Όλα αυτά είναι θέματα τα οποία έχουν ανάγκη τους βαθυστόχαστους προβληματισμούς του υπουργού. Αν βέβαια βρει και τον χρόνο να ασχοληθεί και με πιο τετριμμένα ζητήματα, όπως πώς θα αποφύγει η κυβέρνηση τις παγίδες του ΟΠΕΚΕΠΕ και των υποκλοπών και άλλα πιο γήινα, θα ήταν μια επιτυχία.
Περιμένουμε με αγωνία τις επόμενες σελίδες στο βιβλίο του υπουργού – «φιλόσοφου».
