Υπό τη διεύθυνση του Αλέξη Παπαχελά, ενός δημοσιογράφου που έχει συνδεθεί με την ερευνητική δημοσιογραφία και βρίσκεται στο τιμόνι της «Καθημερινής» από το 2007, οι προσδοκίες των αναγνωστών είναι -και δικαίως- ιδιαίτερα υψηλές. Γι’ αυτό και προκαλεί απογοήτευση η εντύπωση ότι η εφημερίδα εγκαταλείπει την απόσταση και τη νηφαλιότητα που τη χαρακτήριζαν, επιλέγοντας μια επίμονη, σχεδόν μονοθεματική, αντιπαράθεση με τον Δήμο Αθηναίων και τον Χάρη Δούκα. Η αυστηρή κριτική είναι δημοσιογραφικό καθήκον. Όταν όμως επαναλαμβάνεται με τρόπο που αποκτά εικόνα πολιτικής εκστρατείας, τότε το ερώτημα δεν αφορά τον δήμαρχο αλλά την ίδια την εκδοτική φυσιογνωμία της εφημερίδας.
Η «Καθημερινή» δεν χρειάζεται περισσότερο θόρυβο ούτε περισσότερη οξύτητα. Χρειάζεται να θυμηθεί τι ήταν εκείνο που την έκανε σημείο αναφοράς: η τεκμηρίωση, η πολυφωνία και η δημοσιογραφική αυτοπεποίθηση. Γιατί όταν ένα ιστορικό μέσο αφήνει να δημιουργείται η εντύπωση ότι ο κιτρινισμός αρχίζει να ανταγωνίζεται το κύρος του, η ζημιά δεν αφορά εκείνον που δέχεται την κριτική. Αφορά πρωτίστως την ίδια την εφημερίδα και την παρακαταθήκη της.
