Από τις εργασίες της Munich Security Conference, ο πρώην Πρωθυπουργός και Υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Παπανδρέου παραχώρησε συνέντευξη στο ελληνικό πρόγραμμα της Deutsche Welle, αποτιμώντας τη φετινή Διάσκεψη και τις ομιλίες κορυφαίων Αμερικανών αξιωματούχων.
Ο κ. Παπανδρέου επισήμανε ότι η Ελλάδα σήμερα «χάνει χρόνο» και δεν φαίνεται στο διεθνές προσκήνιο. Η ισχύς, όπως τόνισε, προκύπτει από ενεργή παρουσία και συμμετοχή με προτάσεις και αρχές που ενισχύουν τη συνεργασία με γείτονες και περιφέρεια. «Όταν η Ελλάδα παίζει αυτόν τον ρόλο, αποκτά κύρος και μπορεί να προστατεύσει καλύτερα τα εθνικά της συμφέροντα», σημείωσε.
Σχολιάζοντας τη φετινή τοποθέτηση του Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών Marco Rubio, χαρακτήρισε τη σύγκρουση ανάμεσα σε δυνάμεις που υπερασπίζονται μια ειρηνική διεθνή τάξη και σε όσους πρεσβεύουν το «δίκαιο του ισχυρού». «Το δίκαιο του ισχυρού οδηγεί σε συγκρούσεις και καταστροφές», υπογράμμισε.
Υποστήριξε την ευρωπαϊκή αυτονομία – στρατηγική, ενεργειακή, οικονομική και θεσμική – και την ανάγκη συμμαχιών με δυνάμεις που σέβονται το διεθνές δίκαιο, όπως επισήμαναν και κορυφαίοι Ευρωπαίοι ηγέτες.
Στο πεδίο της πυρηνικής αποτροπής, συμφώνησε με τον Pedro Sánchez ότι η Ευρώπη δεν πρέπει να γίνει ανταγωνιστική πυρηνική δύναμη, αλλά να διασφαλίσει την άμυνά της και να πρωτοστατήσει σε αποπυρηνικοποίηση.
Τέλος, τόνισε ότι οι μεγάλες διεθνείς προκλήσεις – κλιματική κρίση, πανδημίες, τεχνολογικές εξελίξεις – απαιτούν δημοκρατικό έλεγχο, ώστε οι αποφάσεις να υπηρετούν το συμφέρον των πολλών και όχι των λίγων ισχυρών. «Εκεί πρέπει να βρίσκεται η Ευρώπη», κατέληξε.
Αναλυτικά η ανάρτηση του κ. Παπανδρέου:
Συνέντευξή μου στη Deutsche Welle και στη δημοσιογράφο Δήμητρα Κυρανούδη
Μόναχο, 15/2/2026
Από το Μόναχο, όπου συμμετείχα στις εργασίες του Munich Security Conference, παραχώρησα συνέντευξη στο ελληνικό πρόγραμμα της Deutsche Welle.
Στη συνέντευξή μου, προχώρησα σε αποτίμηση της Διάσκεψης και της ομιλίας του Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Marco Rubio, περί «νέας Δύσης», σχολιάζοντας το νέο αμερικανικό δόγμα ασφαλείας, τη στάση των Ευρωπαίων, τις πρωτοβουλίες που αναπτύσσονται στην Ευρώπη για την πυρηνική αποτροπή, αλλά και την απουσία μιας σταθερής και συνεκτικής ελληνικής παρουσίας στη διαμόρφωση των νέων διεθνών συσχετισμών, εν μέσω σημαντικών γεωπολιτικών ανακατατάξεων.
«Η Ελλάδα έχει χάσει χρόνο. Η Ελλάδα δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Δεν βλέπω τη φωνή και τη συμμετοχή της Ελλάδας και αυτό το έχω ζήσει οκτώ χρόνια στο ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών. Εάν θέλει να έχει ισχύ, θα έχει ισχύ εάν είναι παντού, εάν συμμετέχει παντού, αλλά με προτάσεις, ιδέες και προωθώντας αρχές που ενισχύουν όχι μόνο τον εαυτό μας, αλλά και τη συνεργασία με τους γείτονες και την ευρύτερη περιφέρεια. Όταν η Ελλάδα παίζει αυτόν τον ρόλο, αποκτά κύρος, δυνατότητες και λόγο και μπορεί να προστατεύσει καλύτερα τα εθνικά της συμφέροντα», ανέφερα.
«Προστατεύουμε καλύτερα τα συμφέροντά μας συμμετέχοντας ενεργά και συνεργαζόμενοι με τους γείτονες και όχι αναζητώντας, όπως φοβάμαι γίνεται σήμερα, ποιος θα είναι ο μεγάλος μας προστάτης, ο “Μεγάλος Αδελφός”», πρόσθεσα, επισημαίνοντας ότι η καλύτερη εγγύηση ασφάλειας είναι μια ισχυρή διεθνής κοινότητα, όπως ο ΟΗΕ, και η προσήλωση στο διεθνές δίκαιο.
Ως «απάντηση» στην «επιθετική» ομιλία του Αμερικανού αντιπροέδρου, JD Vance, χαρακτήρισα τη φετινή τοποθέτηση του Μάρκο Ρούμπιο στη Διάσκεψη. Κατά τη γνώμη μου, σήμερα αναδεικνύεται μια σύγκρουση ανάμεσα σε όσους υπερασπίζονται μια ειρηνική διεθνή τάξη, θεμελιωμένη στη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου, και σε όσους πρεσβεύουν το «δίκαιο του ισχυρού».
«Το δίκαιο του ισχυρού μάς οδηγεί σε συγκρούσεις, πολέμους και ανείπωτες καταστροφές», υπογράμμισα
Τάχθηκα υπέρ της ευρωπαϊκής αυτονομίας — όπως επισήμαναν και ο Friedrich Merz, ο Emmanuel Macron και ο Keir Starmer — τονίζοντας ότι αυτή δεν μπορεί να περιορίζεται στην άμυνα, αλλά οφείλει να είναι και ενεργειακή, οικονομική και θεσμική.
«Αυτονομία σημαίνει συμμαχίες», σημείωσα, παραπέμποντας και στην παρέμβαση του Καναδού Πρωθυπουργού Mark Carney για την ανάγκη σύμπραξης των μεσαίων δυνάμεων που πιστεύουν στο διεθνές δίκαιο, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την εδαφική κυριαρχία.
Αναφερόμενος στο ζήτημα της πυρηνικής αποτροπής, συμφώνησα με τον Pedro Sánchez ότι ο στόχος της Ευρώπης δεν είναι να μετατραπεί σε ανταγωνιστική πυρηνική υπερδύναμη, αλλά να διασφαλίσει την άμυνά της χωρίς ψευδαισθήσεις, πρωτοστατώντας παράλληλα σε πρωτοβουλίες αποπυρηνικοποίησης και ελέγχου των εξοπλισμών.
Όπως επισήμανα, οι πυρηνικοί ανταγωνισμοί συνιστούν «υπαρξιακή απειλή». Ταυτόχρονα, όμως, υπογράμμισα ότι δεν πρέπει να αποπροσανατολίζεται η διεθνής κοινότητα από τις πραγματικές προκλήσεις της εποχής: την κλιματική κρίση, τη δημόσια υγεία και παιδεία, τον κίνδυνο νέων πανδημιών και τη ραγδαία εξέλιξη τεχνολογιών όπως η τεχνητή νοημοσύνη.
Καταλήγοντας, τόνισα ότι στη νέα εποχή καθοριστικής σημασίας είναι ο δημοκρατικός έλεγχος, ώστε οι μεγάλες αλλαγές να υπηρετούν το συμφέρον των πολλών και όχι των λίγων ισχυρών.
«Εκεί πρέπει να βρίσκεται η Ευρώπη», υπογράμμισα.
