Η σημερινή κοινοβουλευτική διαδικασία συχνά κρύβει την ουσία της στις λεπτομέρειες, στις σύντομες αποστροφές και στις αυθόρμητες —ή επιμελώς σχεδιασμένες— επιθέσεις που ξεφεύγουν από το αυστηρό κείμενο μιας ομιλίας.
Η αναφορά του Κυριάκου Μητσοτάκη προς τη Μιλένα Αποστολάκη, με την προτροπή να αφήσει το «οργισμένο ύφος» για τις εξεταστικές επιτροπές, δεν ήταν απλώς ένας ρητορικός ελιγμός εντυπωσιασμού.
Στο πολιτικό παρασκήνιο, η συγκεκριμένη φράση ερμηνεύεται ως η δημόσια παραδοχή μιας βαθιάς κυβερνητικής ενόχλησης που σιγοβράζει εδώ και μήνες γύρω από τον πολύπαθο φάκελο του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Η επιλογή του Πρωθυπουργού να στοχοποιήσει προσωπικά την εισηγήτρια του ΠΑΣΟΚ προδίδει κάτι περισσότερο από μια στιγμιαία δυσφορία. Η πεντάμηνη διάρκεια της Εξεταστικής Επιτροπής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ φαίνεται πως λειτούργησε ως πεδίο συστηματικής αποδόμησης του κυβερνητικού αφηγήματος, με την κυρία Αποστολάκη να ηγείται μιας προσπάθειας που δεν περιορίστηκε σε γενικόλογες πολιτικές επικρίσεις, αλλά βασίστηκε σε σκληρά δεδομένα και θεσμικές αποκαλύψεις.
Στα πηγαδάκια της Χαριλάου Τρικούπη, η ικανοποίηση είναι έκδηλη. Η ερμηνεία που δίνουν οι κοινοβουλευτικές πηγές του κόμματος είναι σαφής: ο πρωθυπουργικός εκνευρισμός αποτελεί το «παράσημο» για έναν έλεγχο που υπήρξε τεκμηριωμένος και, κυρίως, αποτελεσματικός. Όταν η αξιωματική αντιπολίτευση καταφέρνει να φέρει τον Πρωθυπουργό στη θέση να σχολιάζει το «ύφος» ενός στελέχους της, είναι συνήθως γιατί έχει εξαντλήσει τα επιχειρήματά του επί της ουσίας των «γαλάζιων» πεπραγμένων στον Οργανισμό Πληρωμών.
Η στόχευση της Νέας Δημοκρατίας προς το πρόσωπο της εισηγήτριας αποδεικνύει ότι η «παρεμβατικότητα» που επέδειξε το ΠΑΣΟΚ στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ κατάφερε να ραγίσει τη βιτρίνα της κυβερνητικής αυτοπεποίθησης. Η πίεση που ασκήθηκε δεν αφορούσε μόνο τη διαχείριση των κοινοτικών πόρων, αλλά χτύπησε στον πυρήνα της δομής του κράτους, εκεί όπου οι ευθύνες γίνονται συγκεκριμένες και τα ερωτήματα πιεστικά.
Το «οργισμένο ύφος» για το οποίο εγκάλεσε ο κ. Μητσοτάκης τη Μιλένα Αποστολάκη είναι, στην πραγματικότητα, ο καθρέφτης της κυβερνητικής αμηχανίας μπροστά σε μια αντιπολίτευση που αρνείται να παίξει τον ρόλο του παθητικού παρατηρητή. Αν η δουλειά της εισηγήτριας στην Εξεταστική για τον ΟΠΕΚΕΠΕ δεν ήταν ουσιαστική, ο Πρωθυπουργός δεν θα είχε κανέναν λόγο να την ανακαλέσει στην τάξη. Η επίθεση αυτή λειτουργεί ως η πιο επίσημη επιβεβαίωση ότι η «γαλάζια δομή του σκανδάλου» δεν είναι πια ένα αόριστο σύνθημα, αλλά μια πραγματικότητα που προκαλεί έντονο πολιτικό ίλιγγο στην κυβερνητική παράταξη.
