Μια «μυστική» συνάντηση ανάμεσα στον εξ απορρήτων επιχειρηματία της κυβέρνησης και τον Κυριάκο Βελόπουλο δεν αφήνει πλέον πολλά περιθώρια για αμφιβολίες: το «παιχνίδι» γύρω από τις υποκλοπές φαίνεται πως παίζεται σε ένα κοινό ταμπλό, όπου οι ρόλοι του κατήγορου και του κατηγορούμενου συγχέονται επικίνδυνα.
Όταν ένας άνθρωπος-κλειδί του κυβερνητικού συστήματος αναλαμβάνει ρόλο μεσολαβητή για να συναντηθεί με τον υποτιθέμενο «πολέμιο» της εξουσίας, η εικόνα που αναδύεται δεν είναι αυτή της σύγκρουσης, αλλά μιας άτυπης και σκοτεινής συνεργασίας.
Η κυβέρνηση, εγκλωβισμένη στις αποκαλύψεις για το Predator, φαίνεται να αναζητά σωσίβιο στον πρόεδρο της Ελληνικής Λύσης, χρησιμοποιώντας επιχειρηματικούς διαύλους για να «λειαίνει» τις γωνίες και να ελέγξει τη ροή των πληροφοριών. Από την άλλη, ο κ. Βελόπουλος, παρά τις εθνικοπατριωτικές του κορώνες, δείχνει να αποδέχεται τον ρόλο του χρήσιμου συνομιλητή. Η στάση του να μεταθέτει τη συζήτηση σε «υψηλότερο πολιτικό επίπεδο» μετά την επαφή με τον επιχειρηματία, υποδηλώνει μια διάθεση πλήρους εναρμόνισης με τους όρους του Μαξίμου, μετατρέποντας ένα ζήτημα δημοκρατίας σε αντικείμενο πολιτικής συναλλαγής.
Είναι πλέον προφανές ότι το επαναλαμβανόμενο σύνθημα του κ. Βελόπουλου στη Βουλή πως «ακούει πολλά», δεν ήταν μια προειδοποίηση για αποκαλύψεις, αλλά μια δημόσια «προσφορά» συνεργασίας προς την κυβέρνηση. Λειτουργεί ως ένας ιδιότυπος εκβιασμός προς τα έξω και μια διαβεβαίωση προς τα μέσα: ότι όσο οι δίαυλοι παραμένουν ανοιχτοί, οι πραγματικές αλήθειες για το Predator θα μένουν κλειδωμένες στα συρτάρια. Η κυβέρνηση, με τη σειρά της, φαίνεται να επενδύει σε αυτή την ιδιότυπη «ομηρία», προτιμώντας έναν ελεγχόμενο αντίπαλο που γνωρίζει πότε να μιλά και, κυρίως, πότε να σιωπά.
Αυτή η σύμπλευση των δύο πόλων εκθέτει ανεπανόρθωτα το πολιτικό σύστημα. Η χρησιμοποίηση επιχειρηματιών ως «γέφυρες» επικοινωνίας για θέματα που αφορούν τη νομιμότητα και τις υποκλοπές, αποδεικνύει ότι η διακυβέρνηση και η αντιπολίτευση, σε ορισμένα επίπεδα, αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Αντί για κάθαρση, βλέπουμε μια μεθοδευμένη προσπάθεια συγκάλυψης, όπου το Μαξίμου παρέχει την πρόσβαση και ο Βελόπουλος την πολιτική «πλάτη», στήνοντας ένα σκηνικό όπου η αλήθεια είναι ο μόνος χαμένος. Η συνεργασία αυτή, όσο κι αν προσπαθούν να την ενδύσουν με τον μανδύα της «πολιτικής ενημέρωσης», μυρίζει έντονα παρασκήνιο και συναλλαγή εις βάρος των πολιτών.
