Η πρόσφατη δημόσια τοποθέτηση της Μαρίας Καρυστιανού σχετικά με το δικαίωμα στην άμβλωση και η πρότασή της για «δημόσια διαβούλευση» γύρω από το ζήτημα αυτό προκάλεσε έντονες αντιδράσεις σε μεγάλο μέρος του πολιτικού και κοινωνικού φάσματος. Η παρέμβαση αυτή, ωστόσο, δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό, αλλά εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο δημόσιων εμφανίσεων που τη φέρνουν σε ιδεολογική εγγύτητα με κύκλους που εκφράζουν έντονα συντηρητικές θέσεις, συχνά με έντονο θρησκευτικό υπόβαθρο.
Αυτή η τάση είχε αρχίσει να διαφαίνεται ήδη πριν από τις δηλώσεις της για τις αμβλώσεις. Η πρώην πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών επέλεξε να συμμετάσχει και να απευθύνει χαιρετισμό σε εκδήλωση της Πανελλήνιας Κίνησης κατά του Ψηφιακού Ολοκληρωτισμού «ΕΞΟΔΟΣ». Η συγκεκριμένη συλλογικότητα κινείται στα όρια του αντισυστημικού χώρου, προβάλλοντας συχνά αφηγήματα που αμφισβητούν τις κρατικές πολιτικές και τη διαχείριση των προσωπικών δεδομένων, με τις δράσεις της να αναδεικνύονται κυρίως από εκκλησιαστικές και παραεκκλησιαστικές ιστοσελίδες.
Κατά την ομιλία της, η Μαρία Καρυστιανού εστίασε στον φόβο της κρατικής επιτήρησης, εκφράζοντας έντονη δυσπιστία απέναντι στις ψηφιακές μεταρρυθμίσεις και τον Προσωπικό Αριθμό. Χρησιμοποιώντας φράσεις όπως «δεν είμαστε αριθμοί, είμαστε ελεύθεροι πολίτες» και κάνοντας λόγο για «αθέμιτη υποχρεωτικότητα», ευθυγραμμίστηκε με τη ρητορική της Κίνησης, η οποία προσεγγίζει με καχυποψία τις θεσμικές λειτουργίες του κράτους και τις πολιτικές δημόσιας υγείας.
Η σταδιακή αυτή μετατόπιση μιας προσωπικότητας που κέρδισε τον σεβασμό της κοινής γνώμης μέσα από έναν δίκαιο και συγκινητικό αγώνα για την τραγωδία των Τεμπών, προκαλεί πλέον σοβαρό προβληματισμό. Η επιλογή της να συνδεθεί με προσεγγίσεις που αμφισβητούν κοινωνικά κεκτημένα και θεσμικές σταθερές δημιουργεί ερωτηματικά για την κατεύθυνση του δημόσιου λόγου της και τείνει να απομονώσει τη φωνή της από το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο που αρχικά τη στήριξε.
