Γράφει ο Κωνσταντίνος Ταχτσίδης
Εδώ και επτά χρόνια, κάθε πρωθυπουργική εμφάνιση στη ΔΕΘ ακολουθεί την ίδια σκηνοθεσία.
Πρώτα εξαφανίζεται από το κάδρο η πραγματική οικονομία, μετά ακολουθεί ένα δήθεν «εντυπωσιακό πακέτο ελαφρύνσεων» και τέλος το πενιχρό αποτέλεσμα, με «ορίζοντα υλοποίησης» έως και την επόμενη ΔΕΘ, παρουσιάζεται ως κυβερνητική προσφορά προς την κοινωνία.
Είναι ένα πολιτικό ταχυδακτυλουργικό κόλπο με εξαιρετικά απλό μηχανισμό.
Σας παίρνουμε 100 ολόκληρη τη χρονιά, σας επιστρέφουμε 10 τον επόμενο Σεπτέμβριο.
Πληθωρισμός: ο καλύτερος “υπουργός οικονομικών” της κυβέρνησης Μητσοτάκη
Τα 100 αφαιρούνται μέσω:
Μέσω του ΦΠΑ, που αυξάνει τα δημόσια έσοδα όσο ανεβαίνουν οι τιμές του υψηλού πληθωρισμού.
Μέσω του φόρου στα καύσιμα, που έχει κάνει τη βενζίνη να κολλήσει εκεί γύρω στο “Ελλάδα 2.0” το λίτρο.
Μέσω της ακρίβειας στην ενέργεια και στα τρόφιμα, την ώρα που τα ολιγοπώλια και τα καρτέλ παρουσιάζονται από την κυβέρνηση ως εθνικοί ευεργέτες .
Μέσω των ενοικίων που καταπίνουν έναν ολόκληρο μισθό χωρίς να υπάρχει σοβαρή δημόσια στεγαστική πολιτική (αν εξαιρέσεις τις προσπάθειες του Δήμου Αθηναίων)
Τα 100 δεν αφαιρούνται πάντοτε με έναν καινούργιο φόρο που μπορεί εύκολα να αναγνωριστεί, όπως πιο παλιά ο ΕΝΦΙΑ, αλλά καθημερινά και σχεδόν αθόρυβα.
Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στο ύψος της φορολογικής επιβάρυνσης, αλλά επεκτείνεται στον τρόπο με τον οποίο αξιοποιούνται τα δημόσια έσοδα.
Οι πολίτες καταβάλλουν άμεσους φόρους, ΦΠΑ, ειδικούς φόρους κατανάλωσης και ασφαλιστικές εισφορές, χωρίς να έχουν αντίστοιχη πρόσβαση σε επαρκείς δημόσιες υπηρεσίες. Έτσι, αναγκάζονται να πραγματοποιούν πρόσθετες ιδιωτικές δαπάνες για ανάγκες που έχουν ήδη χρηματοδοτήσει μέσω της φορολογίας.
Δεν πρόκειται για «αόρατο φόρο», αλλά για ιδιωτική δαπάνη υποκατάστασης μιας δημόσιας υπηρεσίας που έχει ήδη πληρωθεί και δεν παρέχεται επαρκώς.
Αυτή η πολλαπλή επιβάρυνση γίνεται ακόμη πιο εξοργιστική όταν, την ίδια στιγμή, δισεκατομμύρια δημόσιοι πόροι χάνονται μέσα σε σκάνδαλα, αδιαφανείς συμβάσεις, απευθείας αναθέσεις, υπερκοστολογήσεις και πελατειακές εξυπηρετήσεις.
Η διαφθορά δεν είναι μόνο θεσμικό ή ηθικό ζήτημα. Έχει συγκεκριμένο δημοσιονομικό κόστος.
Κάθε ευρώ που διοχετεύεται σε ημετέρους είναι ένα ευρώ που δεν επιστρέφει στην κοινωνία ως νοσοκομείο, σχολείο, συγκοινωνία ή κοινωνική προστασία.
Έτσι ολοκληρώνεται το τέχνασμα. Η κοινωνία υπερφορολογείται στην κατανάλωση, πληρώνει από την τσέπη της για σχεδιασμένα υποβαθμισμένες δημόσιες υπηρεσίες και επιβαρύνεται με το κόστος ενός συστήματος αδιαφάνειας και διαπλοκής.
Και κάθε Σεπτέμβριο η κυβέρνηση επιστρέφει ένα μικρό μέρος των υπερεσόδων, το βαφτίζει φορολογική ελάφρυνση και απαιτεί να αναγνωριστεί ως ευεργέτης.
Η κυβέρνηση επιστρέφει ένα μικρό μέρος από τα αυξημένα έσοδα και το παρουσιάζει ως «μέρισμα της ανάπτυξης».
Ανακοινώνει επιδόματα, μικρές φορολογικές διορθώσεις και αυξήσεις που έχουν ήδη εξανεμιστεί από το κόστος ζωής.
Τα μέτρα απλώνονται σε βάθος χρόνου, τεμαχίζονται ανά κοινωνική κατηγορία και συσκευάζονται επικοινωνιακά σε ένα εντυπωσιακό συνολικό ποσό.
Μιλάμε για μια θεσμική και νομιμοφανή εξαπάτηση.
Η κυβέρνηση δεν υπολογίζει (ούτε απολογείται) τι έχασε ένα νοικοκυριό τα προηγούμενα 7 χρόνια, αλλα ανακοινώνει και θριαμβολογεί μόνο για το τι υποτίθεται ότι θα κερδίσει από εδώ και πέρα.
Δεν συγκρίνει τη φορολογική ελάφρυνση με όσα πλήρωσε επιπλέον στο σούπερ μάρκετ.
Δεν αφαιρεί από την αύξηση του μισθού την αύξηση του ενοικίου.
Δεν συνυπολογίζει τις ιδιωτικές δαπάνες που υποκαθιστούν το διαλυμένο κοινωνικό κράτος.
Μετρά τα 10 που επιστρέφει, αλλά αποκρύπτει τα 100 που έχουν ήδη φύγει.
Σε αυτή τη σκηνοθεσία, η «μεσαία τάξη» είναι ο ιδανικός πρωταγωνιστής.
Πρόκειται πλέον ια έναν σκόπιμα ασαφή όρο, μέσα στον οποίο χωράνε και ο μισθωτός των 1.000 ευρώ και ο αυτοαπασχολούμενος και ο μικρός καταστηματάρχης, αλλά και κάποιος που διαθέτει πολλαπλάσια περιουσία και εισόδημα.
Όταν όλοι βαφτίζονται “μεσαία τάξη”, οι πραγματικές κοινωνικές συγκρούσεις εξαφανίζονται.
Εκείνος που ζει από τον μισθό του εμφανίζεται να έχει τα ίδια συμφέροντα με εκείνον που ζει από ενοίκια, μερίσματα και επιχειρηματικά κέρδη.
Έτσι, μια οριζόντια φορολογική ελάφρυνση μπορεί να παρουσιαστεί ως δίκαιη, ακόμη και όταν προσφέρει λίγα ευρώ στους πολλούς και χιλιάδες στους οικονομικά ισχυρότερους.
Πραγματική ενίσχυση της κοινωνικής πλειοψηφίας δεν είναι να επιδοτείς προσωρινά την επιβίωση (που ούτε αυτό κάνει), αλλά να σταματήσεις τους μηχανισμούς που την προκαλούν.
Σημαίνει πραγματικές αυξήσεις μισθών και συλλογικές συμβάσεις.
Έλεγχο των καρτέλ και όχι εθελοντικές εκκλήσεις για χαμηλότερες τιμές.
Δημόσια κατοικία και περιορισμό της κερδοσκοπίας στη στέγη.
Ισχυρή δημόσια υγεία, παιδεία και συγκοινωνία.
Φορολόγηση του μεγάλου πλούτου αντί για μόνιμη εξάρτηση από τον ΦΠΑ που πληρώνουν όλοι, ανεξάρτητα από το εισόδημά τους.
Η μεσαία τάξη δεν προστατεύεται απο την κυβέρνηση Μητσοτάκη, χρησιμοποιείται ως σκηνικό.
Κάθε Σεπτέμβριο, ο πρωθυπουργός βγάζει από το καπέλο τα 10 από τα 100 που έχουν ήδη πληρώσει οι πολίτες. Το πραγματικό θαύμα είναι ότι απαιτεί χειροκρότημα και ευγνωμοσύνη.
