Η μάχη για την αξιοπρέπεια στη ζωή και την εργασία δεν σταματά ποτέ, με τη διεκδίκηση για την επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού στο Δημόσιο να παραμένει πιο επίκαιρη και δυνατή από ποτέ. Η πρόσφατη ενημέρωση σχετικά με την απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) μπορεί να μην προκαλεί έκπληξη ως προς το περιεχόμενό της, όμως το χρονικό σημείο στο οποίο δημοσιοποιήθηκε γεννά εύλογα ερωτήματα. Σε κάθε περίπτωση, καθίσταται απολύτως σαφές ότι η δικαστική αυτή απόφαση δεν λειτουργεί ως δεσμευτικό εμπόδιο για μια καθαρά πολιτική απόφαση επαναφοράς των δώρων.
Εκεί ακριβώς βρίσκεται και η ουσία του ζητήματος. Η κατάργηση των δύο επιπλέον μισθών επιβλήθηκε πριν από περίπου 14 χρόνια με αμιγώς πολιτική απόφαση, κάτω από τις πιέσεις μιας βαθιάς δημοσιονομικής κρίσης. Συνεπώς, με πολιτική βούληση και πολιτική απόφαση οφείλει σήμερα να πραγματοποιηθεί και η αποκατάστασή τους. Η κυβέρνηση δεν δικαιούται να οχυρώνεται ούτε να κρύβεται πίσω από δικαστικές ετυμηγορίες. Λίγο πριν από τις ετήσιες εξαγγελίες του Πρωθυπουργού στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, η πολιτική ηγεσία καλείται να απαντήσει ξεκάθαρα στους εργαζόμενους του δημοσίου τομέα εάν επιμένει στη λογική που συμπυκνώνεται στη δήλωση του Υπουργού Οικονομικών πως «ακόμη κι αν τα είχαμε, δεν θα τα δίναμε».
Για τους ανθρώπους που στελεχώνουν τα δημόσια νοσοκομεία, την τοπική αυτοδιοίκηση, τα σχολεία και όλες τις δημόσιες υπηρεσίες, η 14ετής αυτή περικοπή ισοδυναμεί με τη διαρκή απώλεια δύο μισθών ετησίως. Οι συνέπειες στην πραγματική αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών είναι δραματικές, ιδιαίτερα σε μια περίοδο που το κόστος ζωής, η στέγαση, η ενέργεια και τα βασικά αγαθά καταγράφουν κατακόρυφη αύξηση. Η αξιοπρεπής διαβίωση δεν μπορεί να περιορίζεται σε έναν στενό δείκτη οριακής επιβίωσης. Η διασφάλιση της πραγματικής αξίας του μισθού και η δυνατότητα κάλυψης των στοιχειωδών κοινωνικών και οικογενειακών αναγκών αποτελούν θεμελιώδη πυλώνα κάθε σύγχρονης αντίληψης για τη δίκαιη εργασία. Η σταδιακή φτωχοποίηση των δημοσίων υπαλλήλων τείνει να επιβληθεί ως η νέα κανονικότητα, μια πραγματικότητα που δεν αναιρείται επειδή μια αίθουσα δικαστηρίου απέρριψε μια προσφυγή.
Η δικαστική ετυμηγορία δεν ακυρώνει τους αγώνες και τη διεκδίκηση των εργαζομένων, αλλά αντιθέτως μεταφέρει την ευθύνη ακέραιη εκεί που πραγματικά ανήκει: στην πολιτική εξουσία. Η κυβέρνηση έχει τη νομοθετική δυνατότητα να αποκαταστήσει αυτή την μακροχρόνια αδικία, ειδικά από τη στιγμή που πρόσφατα νομοθέτησε αυξήσεις για συγκεκριμένες μόνο κατηγορίες. Η Δημοκρατική Συνδικαλιστική Πρωτοπορία (ΔΗ.ΣΥ.Π) ξεκαθαρίζει ότι ο αγώνας συνεχίζεται με αίτημα τη δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια για κάθε εργαζόμενη και εργαζόμενο στο Δημόσιο.
Αναλυτικα η ανακοίνωση:
Η μάχη για αξιοπρέπεια στη ζωή και στην εργασία δεν σταματά. Συνεχίζουμε να διεκδικούμε και να αγωνιζόμαστε για την επαναφορά του 13ου και 14ου πιο δυνατά από ποτέ.
Η ενημέρωση σχετικά με την απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας για τον 13ο και 14ο μισθό στο Δημόσιο δεν προκαλεί έκπληξη με το περιεχόμενο της. Εντύπωση βέβαια προκαλεί το χρονικό σημείο της ενημέρωσης.
Είναι ξεκάθαρο ωστόσο ότι η απόφαση αυτή δεν λειτουργεί δεσμευτικά για μια πολιτική απόφαση επαναφοράς του 13ου και 14ου.
Και αυτή είναι η ουσία.
Η κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού έγινε με πολιτική απόφαση σε συνθήκες βαθιάς δημοσιονομικής κρίσης πριν 14 χρόνια περίπου και με πολιτική απόφαση πρέπει να επανέλθει. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να οχυρώνεται και πολύ περισσότερο να κρύβεται πίσω από τη δικαστική απόφαση. Και η κυβέρνηση λίγο πριν τις ανακοινώσεις του Πρωθυπουργού στη ΔΕΘ, οφείλει να απαντήσει στις εργαζόμενες και στους εργαζόμενους στο Δημόσιο εάν επιμένει στη θέση του Υπουργού Οικονομικών πως « και να τα είχαμε δεν θα τα δίναμε».
Για τους ανθρώπους που εργάζονται στα νοσοκομεία, στην τοπική αυτοδιοίκηση, για τους εκπαιδευτικούς και όλους τους δημοσίους υπαλλήλους, η κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού σημαίνει εδώ και 14 χρόνια απώλεια δύο επιπλέον μισθών κάθε χρόνο, με σοβαρές συνέπειες στην πραγματική αγοραστική δύναμη. Την ίδια στιγμή, το κόστος ζωής, η στέγαση, η ενέργεια, τα τρόφιμα και οι καθημερινές ανάγκες έχουν αυξηθεί σημαντικά.
Η αξιοπρεπής διαβίωση δεν μπορεί να εξετάζεται μόνο με έναν στενό δείκτη επιβίωσης. Η πραγματική αξία του μισθού, η αγοραστική δύναμη και η δυνατότητα ενός εργαζομένου να ανταποκρίνεται στις στοιχειώδεις κοινωνικές και οικογενειακές του ανάγκες αποτελούν ουσιώδη στοιχεία μιας σύγχρονης αντίληψης για την αξιοπρεπή εργασία και αμοιβή. Η φτωχοποίηση του κόσμου του δημοσίου είναι η νέα κανονικότητα και η απόρριψη της στις αίθουσες των δικαστηρίων δεν αλλάζει την πραγματικότητα αυτή.
Η διεκδίκηση συνεχίζεται!
Η απόφαση του ΣτΕ δεν ακυρώνει τη διεκδίκηση των εργαζομένων στο Δημόσιο.
Αντίθετα, μεταφέρει καθαρά την ευθύνη εκεί όπου πραγματικά ανήκει: στην πολιτική εξουσία.
Η κυβέρνηση έχει τη δυνατότητα να νομοθετήσει την επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού και να αποκαταστήσει την αδικία που βιώνουν οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο. Οφείλει να προχωρήσει σε αυτή την επιλογή όταν μόλις λίγο καιρό πριν νομοθετούσε για αυξήσεις σε συγκεκριμένες κατηγορίες.
Ζητάμε δικαιοσύνη.
Ζητάμε αξιοπρέπεια.
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ
ΔΗ.ΣΥ.Π ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
