Στο ρευστό πολιτικό σκηνικό των τελευταίων εβδομάδων, η δημοσκοπική και πολιτική εικόνα του ΠΑΣΟΚ υφίσταται μια δομική αναβάθμιση.
Ενώ η κυβέρνηση επιχειρεί να συσπειρωθεί γύρω από το προφίλ του «εγγυητή της σταθερότητας» εν μέσω γεωπολιτικής καταιγίδας, το ΠΑΣΟΚ αναδεικνύεται ως ο μεγάλος κερδισμένος της αντιπολίτευσης, καταλαμβάνοντας ζωτικό χώρο που άφησαν κενό οι υπόλοιπες δυνάμεις του προοδευτικού χώρου. Η άνοδος αυτή δεν είναι τυχαία, αλλά αποτέλεσμα μιας διπλής στρατηγικής επικράτησης: της θεσμικής δικαίωσης στο σκάνδαλο των υποκλοπών και της εθνικά υπεύθυνης στάσης απέναντι στην ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή.
Στο μέτωπο των υποκλοπών, το ΠΑΣΟΚ κεφαλαιοποιεί πλέον τους καρπούς μιας μακράς και επίμονης θεσμικής μάχης. Ήταν το κόμμα που ανέδειξε το ζήτημα σε κορυφαία πολιτική προτεραιότητα, με τον Νίκο Ανδρουλάκη να εξαντλεί κάθε νομικό μέσο σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Οι πρόσφατες δικαστικές εξελίξεις, που περιλαμβάνουν καταδικαστικές αποφάσεις και τη διαβίβαση φακέλων στην Εισαγγελία για περαιτέρω έρευνα περί κατασκοπείας, προσφέρουν στο ΠΑΣΟΚ ένα σπάνιο ηθικό και πολιτικό πλεονέκτημα. Η απόφαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας να επαναφέρει το θέμα στη Βουλή, σε μια στιγμή που η κυβέρνηση θεωρούσε ότι είχε επιβάλει τη λήθη, αποδεικνύει ότι η Χαριλάου Τρικούπη διαθέτει τα αντανακλαστικά να επιβάλλει την ατζέντα του κράτους δικαίου, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη των πολιτών που ζητούν διαφάνεια.
Την ίδια στιγμή, η γεωπολιτική κρίση και η άμεση απειλή κατά της Κύπρου λειτούργησαν ως ο τελικός καταλύτης για την επιβεβαίωση της «κυβερνησιμότητας» του κινήματος. Η στάση του ΠΑΣΟΚ υπήρξε ρεαλιστική και πατριωτική, διαχωρίζοντας τη μη εμπλοκή της Ελλάδας σε έναν περιφερειακό πόλεμο από την αδιαπραγμάτευτη υποχρέωση προστασίας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η στήριξη της αποστολής των φρεγατών «Κίμων» και «Ψαρά» και των μαχητικών F-16 αποτέλεσε μια πράξη εθνικής ευθύνης που το διαφοροποίησε πλήρως από το τοξικό κλίμα της υπόλοιπης αντιπολίτευσης.
Σε αυτό το σημείο, η αποτυχία των άλλων δυνάμεων της αριστεράς να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων υπήρξε παταγώδης. Ο ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Αριστερά και η Πλεύση Ελευθερίας εγκλωβίστηκαν σε ιδεοληπτικά αντανακλαστικά και αμήχανες «ίσες αποστάσεις». Καταγγέλλοντας την αμυντική θωράκιση της Κύπρου ως «επικίνδυνη εμπλοκή», οι δυνάμεις αυτές αποξενώθηκαν από το εθνικό αίσθημα και τη γεωστρατηγική πραγματικότητα. Η αδυναμία τους να αρθρώσουν σοβαρό λόγο απέναντι στην απειλή του Ιράν τους άφησε στο περιθώριο, χαρίζοντας στο ΠΑΣΟΚ το μονοπώλιο της υπεύθυνης εναλλακτικής. Ακόμη και το υπό ίδρυση κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, που αρχικά έδειχνε δυναμική, φαίνεται να υποχωρεί δημοσκοπικά λόγω της «αφωνίας» του μπροστά στις ραγδαίες πολεμικές εξελίξεις, οι οποίες άλλαξαν άρδην τις προτεραιότητες του εκλογικού σώματος.
Η συνάντηση του Νίκου Ανδρουλάκη με τον Κυριάκο Μητσοτάκη αποτέλεσε την κορύφωση αυτής της στρατηγικής κυριαρχίας. Παρά το βαρύ κλίμα από τις παρακολουθήσεις, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επέδειξε θεσμική ωριμότητα, προσερχόμενος να ενημερωθεί για τα εθνικά θέματα. Με αυτή την κίνηση, το ΠΑΣΟΚ πέτυχε την απόλυτη πολιτική διείσδυση στο Κέντρο, αποδεικνύοντας ότι μπορεί να βάζει το εθνικό συμφέρον πάνω από την κομματική οργή.
Ενώ η Νέα Δημοκρατία εμφανίζει τάσεις ανόδου λόγω της συσπείρωσης «γύρω από τη σημαία», το ΠΑΣΟΚ είναι το μόνο κόμμα της αντιπολίτευσης που καταγράφει βελτίωση των ποσοστών του και ισχυρή συσπείρωση. Κεφαλαιοποιώντας την αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ και την υποχώρηση των νέων σχηματισμών, το ΠΑΣΟΚ δεν είναι πλέον απλώς ο δεύτερος πόλος, αλλά η δύναμη εκείνη που ορίζει τις εξελίξεις, κερδισμένο τόσο από την προάσπιση της δημοκρατίας όσο και από τη διασφάλιση της εθνικής επιβίωσης.
