Η ανάπτυξη των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας δεν αρκεί από μόνη της για να εξασφαλίσει χαμηλότερες τιμές ηλεκτρικής ενέργειας. Χωρίς επαρκή αποθήκευση, σημαντικό μέρος της πράσινης παραγωγής χάνεται, ενώ το σύστημα αναγκάζεται να καταφεύγει σε ακριβότερες μονάδες όταν μειώνεται η παραγωγή από ήλιο και άνεμο.
Αυτό το κενό φέρνει στο προσκήνιο το ΠΑΣΟΚ, το οποίο κατηγορεί την κυβέρνηση για μεγάλη καθυστέρηση στην ανάπτυξη των μπαταριών. Σύμφωνα με την ανακοίνωσή του, τα εμπορικά έργα αποθήκευσης συνολικής ισχύος 4,7 GW, τα οποία δεν ζητούν κρατική επιδότηση, περιμένουν περίπου έναν χρόνο την ολοκλήρωση της αξιολόγησης και τη χορήγηση όρων σύνδεσης.
Η πραγματική εικόνα είναι σύνθετη. Η αρμόδια επιτροπή του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας έχει προχωρήσει σημαντικά την αξιολόγηση και οι τελικές λίστες αναμένονται μέσα στον Οκτώβριο. Από τα 4,7 GW, περίπου 900 MW προβλέπεται να συνδεθούν στο δίκτυο διανομής του ΔΕΔΔΗΕ και 3,8 GW στο σύστημα μεταφοράς του ΑΔΜΗΕ. Παράλληλα, βρίσκονται σε δοκιμαστική λειτουργία έργα περίπου 309 MW, ενώ ο κυβερνητικός στόχος είναι να φτάσει η λειτουργική ισχύς αποθήκευσης στο 1 GW έως το τέλος του 2026.
Η σύγκριση με τη Βουλγαρία προκαλεί εύλογα ερωτήματα. Περίπου 100 συστήματα αποθήκευσης λειτουργούν ήδη στη γειτονική χώρα, με την αναφερόμενη συνολική ισχύ να προσεγγίζει τα 5,7 GW. Η ανάπτυξή τους επέτρεψε στη Βουλγαρία να αξιοποιήσει καλύτερα την ηλιακή παραγωγή και να ενισχύσει τις εξαγωγές ηλεκτρικής ενέργειας σε μια περίοδο κατά την οποία η ξηρασία περιόρισε την παραγωγή υδροηλεκτρικών μονάδων στην ευρύτερη περιοχή.
Οι μπαταρίες αποθηκεύουν την πλεονάζουσα ενέργεια τις ώρες κατά τις οποίες η παραγωγή είναι υψηλή και η ζήτηση χαμηλή. Στη συνέχεια την επιστρέφουν στο δίκτυο όταν αυξάνεται η κατανάλωση και οι τιμές ανεβαίνουν. Έτσι περιορίζονται οι περικοπές πράσινης παραγωγής, μειώνεται η ανάγκη ενεργοποίησης ακριβότερων μονάδων φυσικού αερίου και ενισχύεται η σταθερότητα του ηλεκτρικού συστήματος.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε μπαταρία οδηγεί αυτομάτως σε φθηνότερο λογαριασμό. Χρειάζονται ανταγωνιστικοί κανόνες λειτουργίας, επαρκείς διασυνδέσεις, διαφάνεια στην αγορά εξισορρόπησης και έλεγχος ώστε η νέα υποδομή να μη δημιουργήσει ένα ακόμη συγκεντρωτικό ενεργειακό πεδίο.
Το βασικό ζήτημα, όμως, παραμένει η ταχύτητα. Η Ελλάδα διαθέτει μεγάλη παραγωγή από ΑΠΕ και έντονο επενδυτικό ενδιαφέρον, αλλά κινδυνεύει να χάνει καθαρή ενέργεια επειδή οι υποδομές αποθήκευσης και δικτύων δεν αναπτύσσονται με τον ίδιο ρυθμό.
Η αποθήκευση δεν αποτελεί πλέον συμπληρωματική τεχνολογία της πράσινης μετάβασης. Είναι ο μηχανισμός που θα καθορίσει εάν η αύξηση των ΑΠΕ θα φτάσει τελικά στον καταναλωτή ως φθηνότερο και ασφαλέστερο ρεύμα.
