Η νέα επίθεση της Λίνα Μενδώνη κατά του δημάρχου Αθηναίων Χάρη Δούκα για τη Βασιλίσσης Όλγας δεν είναι απλώς ατυχής. Είναι ενδεικτική μιας πολιτικής γραμμής που επιχειρεί να καλύψει με επιθετική ρητορική ένα βεβαρημένο αποτύπωμα στον χώρο του πολιτισμού.
Η υπουργός επιλέγει να μιλήσει για «υιοθέτηση έργου» και «λήθη», αποφεύγοντας επιμελώς να αναφερθεί στην ουσία: ότι η Βασιλίσσης Όλγας αποτέλεσε για χρόνια σύμβολο διοικητικής ανεπάρκειας, καθυστερήσεων και αποσπασματικών παρεμβάσεων. Ένα έργο που ταλαιπώρησε κατοίκους και επισκέπτες, εγκλωβισμένο σε έναν σχεδιασμό που άλλαζε διαρκώς, χωρίς σαφή λογοδοσία.
Η πραγματικότητα είναι πιο απλή και πιο ενοχλητική για την κυβερνητική αφήγηση.
Ο Χάρης Δούκας δεν «πολέμησε» την πόλη. Άσκησε κριτική σε έναν τρόπο διοίκησης που αντιμετώπισε τον αστικό χώρο ως πεδίο εργολαβικών πειραματισμών και όχι ως ζωντανό οργανισμό. Και σήμερα, ως δήμαρχος, αναλαμβάνει την ευθύνη να εντάξει το έργο στη λειτουργία της πόλης, εκεί όπου το κράτος απέτυχε να δώσει συνεκτική απάντηση.
Η επίκληση της «ενοποίησης των αρχαιολογικών χώρων» δεν αρκεί για να συγκαλύψει τα προβλήματα. Όταν ένα έργο χρειάζεται δεκαετίες για να ολοκληρωθεί και περνά από αλλεπάλληλες φάσεις αμφισβήτησης, τότε το ζήτημα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι βαθιά πολιτικό. Και η ευθύνη δεν διαχέεται πίσω από πέντε υπουργεία και ανώνυμους φορείς.
Το πρόβλημα, όμως, είναι βαθύτερο και αφορά συνολικά την πολιτική παρουσία της Λίνα Μενδώνη.
Η τσιμεντόστρωση στην Ακρόπολη, που προκάλεσε διεθνή κατακραυγή, δεν ήταν απλώς μια «τεχνική παρέμβαση». Ήταν μια επιλογή που άνοιξε σοβαρή συζήτηση για την αλλοίωση του χαρακτήρα ενός παγκόσμιου μνημείου. Οι εικόνες και οι αντιδράσεις παραμένουν.
Το ίδιο και τα ερωτήματα για την προστασία των Μυκηνών, όταν οι πυρκαγιές ανέδειξαν κενά πρόληψης και διαχείρισης. Σε έναν τομέα όπου η ευθύνη είναι απόλυτη, η επίκληση διαδικασιών δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ουσία: την επάρκεια ή την ανεπάρκεια.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η στοχοποίηση του δημάρχου Αθηναίων μοιάζει περισσότερο με πολιτικό αντιπερισπασμό παρά με ουσιαστική απάντηση. Διότι η κοινωνία δεν κρίνει ποιος «υιοθετεί» έργα. Κρίνει ποιος τα σχεδιάζει σωστά, ποιος τα υλοποιεί χωρίς να διαλύει την καθημερινότητα και ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη όταν αυτά αποτυγχάνουν
Ο Χάρης Δούκας εκπροσωπεί μια διαφορετική αντίληψη διοίκησης: με έμφαση στη βιωσιμότητα, στη λειτουργικότητα και στην επιστροφή του δημόσιου χώρου στους πολίτες. Η αποδοχή ενός έργου, ακόμη και αν υπήρξε αντικείμενο κριτικής, δεν είναι πολιτική αδυναμία. Είναι πράξη θεσμικής σοβαρότητας.
Αντιθέτως, η επιμονή σε μια ρητορική ιδιοκτησίας των έργων αποκαλύπτει ένα μοντέλο εξουσίας που αδυνατεί να αντιληφθεί το αυτονόητο: ότι οι πόλεις δεν ανήκουν στους υπουργούς, αλλά στους ανθρώπους τους. Και εκεί, πέρα από δηλώσεις και επικοινωνιακές επιθέσεις, η πραγματικότητα έχει ήδη δώσει την απάντησή της.
Η ανάρτηση του Δημάρχου Αθηναίων
