Μια παρέμβαση με σαφές πολιτικό μήνυμα για την επόμενη ημέρα της Κεντροαριστεράς έκανε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο πρώην υπουργός και ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Χάρης Καστανίδης, θέτοντας στο επίκεντρο το πραγματικό ζητούμενο για τον προοδευτικό χώρο: τη συγκρότηση μιας νέας κοινωνικής πλειοψηφίας στη βάση ενός πειστικού προγράμματος διακυβέρνησης
Η Κεντροαριστερά καλείται να απαντήσει σε ένα και μόνον ερώτημα: πώς συγκροτείται μια νέα,πλειοψηφική κοινωνική συμμαχία στη βάση ενός πειστικού-προοδευτικού προγράμματος διακυβέρνησης; Όλα τα άλλα, όπως οι “συντροφικές” επιθέσεις στην ίδια ιδεολογικά γειτονιά, είναι αδιέξοδα.
Η παρέμβαση του πρώην υπουργού αποκτά ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα σε μια περίοδο κατά την οποία η συζήτηση για την ανασύνταξη της Κεντροαριστεράς κινδυνεύει να εγκλωβιστεί για ακόμη μία φορά σε εσωτερικές αντιπαραθέσεις, προσωπικές στρατηγικές και ανταγωνισμούς μεταξύ πολιτικών χώρων που απευθύνονται σε μεγάλο βαθμό στο ίδιο κοινωνικό ακροατήριο.
Το ερώτημα που θέτει ο Καστανίδης είναι, στην πραγματικότητα, πολύ πιο δύσκολο από το ποιος θα επικρατήσει στις εσωτερικές ισορροπίες του προοδευτικού χώρου. Είναι το ερώτημα της κυβερνησιμότητας. Πώς μπορεί να δημιουργηθεί ένα πολιτικό σχέδιο που θα πείσει όχι μόνο τους ήδη πολιτικά ταυτισμένους με την Κεντροαριστερά, αλλά και ευρύτερα κοινωνικά στρώματα που σήμερα είτε απέχουν είτε αναζητούν μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση εξουσίας.
Η έννοια της «νέας, πλειοψηφικής κοινωνικής συμμαχίας» που χρησιμοποιεί ο πρώην υπουργός δεν είναι τυχαία. Παραπέμπει στην ανάγκη ενός πολιτικού σχεδίου που θα μπορεί να ενώσει εργαζόμενους, νέους, μικρομεσαίους, συνταξιούχους, οικογένειες και κοινωνικές ομάδες που αντιμετωπίζουν διαφορετικές όψεις της ίδιας κρίσης: το κόστος ζωής, τη στεγαστική πίεση, την επισφάλεια στην εργασία, τις ανισότητες και την υποχώρηση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς.
Και ακριβώς εδώ βρίσκεται η ουσία της παρέμβασης Καστανίδη. Η Κεντροαριστερά δεν μπορεί να οικοδομήσει πλειοψηφικό ρεύμα αν αναλώνεται σε έναν διαρκή ανταγωνισμό μεταξύ των δυνάμεων που βρίσκονται στην ίδια ιδεολογική γειτονιά. Η πολιτική αντιπαράθεση είναι θεμιτή. Η διαφορετική άποψη είναι απαραίτητη. Όμως άλλο η πολιτική διαφοροποίηση και άλλο η μετατροπή της προοδευτικής παράταξης σε πεδίο διαρκών εσωτερικών συγκρούσεων.
Η φράση του για τις «συντροφικές» επιθέσεις λειτουργεί ακριβώς ως καμπανάκι. Γιατί όταν ο πολιτικός λόγος καταναλώνεται περισσότερο στην αποδόμηση του διπλανού παρά στην παρουσίαση μιας εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης, τότε το αποτέλεσμα είναι πολιτικά αδιέξοδο. Η κοινωνία δεν ενδιαφέρεται για το ποιος θα κερδίσει έναν εσωτερικό εμφύλιο. Ενδιαφέρεται για το ποιος μπορεί να δώσει λύσεις στα πραγματικά της προβλήματα.
Το ζητούμενο, επομένως, είναι ένα πειστικό και προοδευτικό πρόγραμμα διακυβέρνησης. Ένα πρόγραμμα που δεν θα περιορίζεται σε γενικόλογες διακηρύξεις, αλλά θα απαντά με συγκεκριμένο τρόπο στο εισόδημα, την εργασία, τη στέγη, τη δημόσια υγεία, την παιδεία, το κοινωνικό κράτος, τη φορολογική δικαιοσύνη και τη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών.
Η παρέμβαση Καστανίδη έρχεται να υπενθυμίσει κάτι που συχνά χάνεται μέσα στον θόρυβο της πολιτικής επικαιρότητας: η Κεντροαριστερά δεν χρειάζεται περισσότερες εσωτερικές μάχες για να γίνει ισχυρή. Χρειάζεται περισσότερη κοινωνία.
Και τελικά, αυτό είναι το πραγματικό στοίχημα. Να μετατραπεί η κοινωνική δυσαρέσκεια σε πολιτική ελπίδα, η απογοήτευση σε συμμετοχή και η ανάγκη για αλλαγή σε μια συγκεκριμένη, αξιόπιστη και πλειοψηφική πρόταση διακυβέρνησης.
Αν αυτό δεν γίνει, οι «συντροφικές» επιθέσεις μπορεί να συνεχιστούν. Η κοινωνική πλειοψηφία, όμως, θα συνεχίσει να αναζητά αλλού την απάντηση.
