Η κυκλοφοριακή ασφυξία δεν αποτελεί ούτε συγκυριακό φαινόμενο ούτε εύκολο άλλοθι για πολιτική αδράνεια. Είναι ένα διαχρονικό πρόβλημα, με κοινωνικές, περιβαλλοντικές και οικονομικές προεκτάσεις, που επιδεινώθηκε από την άναρχη ανάπτυξη, την υπερβολική εξάρτηση από το Ι.Χ. και την έλλειψη συντονισμένων πολιτικών σε μητροπολιτικό επίπεδο. Σε αυτό το σύνθετο τοπίο, η δημοτική αρχή της Αθήνας, υπό τον Χάρη Δούκα, επιχειρεί να μετατοπίσει τη συζήτηση από τα ευχολόγια στις εφαρμόσιμες λύσεις.
Οι παρεμβάσεις τριών φάσεων στον Κηφισό, όπως αποτυπώνονται στο δημόσιο διάλογο, δεν παρουσιάζονται ως πανάκεια αλλά ως μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου. Στόχος δεν είναι η τιμωρητική λογική απέναντι στους οδηγούς, αλλά η σταδιακή αποσυμφόρηση, με ρεαλισμό και τεχνική τεκμηρίωση. Η μείωση των φορτηγών σε κρίσιμες ώρες, χωρίς οριζόντιες απαγορεύσεις που θα έπλητταν την οικονομική δραστηριότητα, συνιστά μια προσέγγιση ισορροπίας ανάμεσα στη λειτουργία της πόλης και την ποιότητα ζωής.
Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι οι παρεμβάσεις αυτές δεν αντιμετωπίζονται αποσπασματικά. Συνδέονται με την ανάγκη καλύτερης διαχείρισης του δημόσιου χώρου, την ενίσχυση των μέσων μαζικής μεταφοράς και την προώθηση εναλλακτικών μορφών μετακίνησης. Η Αθήνα δεν μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί με λογικές δεκαετίας του ’90, όταν οι ανάγκες, οι ροές και οι περιβαλλοντικοί περιορισμοί ήταν διαφορετικοί.
Ο Χάρης Δούκας επιμένει σε μια κρίσιμη παραδοχή: τα μεγάλα προβλήματα της πόλης δεν λύνονται με επικοινωνιακά τεχνάσματα, αλλά με σχέδιο, συνεργασίες και πολιτικό κόστος όταν χρειάζεται. Η επιλογή να τεθούν συγκεκριμένα μέτρα στο τραπέζι, ακόμη και αν προκαλούν αντιδράσεις, δείχνει διάθεση ανάληψης ευθύνης. Σε μια περίοδο όπου η κεντρική κυβέρνηση συχνά περιορίζεται σε εξαγγελίες χωρίς αντίκρισμα για την καθημερινότητα των πολιτών, η τοπική αυτοδιοίκηση καλείται να καλύψει το κενό με πράξεις.
Η συζήτηση για το κυκλοφοριακό δεν μπορεί να εξαντλείται σε εύκολες καταγγελίες. Απαιτεί δεδομένα, αξιολόγηση και συνεχή αναπροσαρμογή. Αυτό ακριβώς επιχειρεί η δημοτική αρχή, επιλέγοντας να ξεκινήσει από τις πιο επιβαρυμένες αρτηρίες και να προχωρήσει σταδιακά, με στόχο μετρήσιμα αποτελέσματα.
Η Αθήνα χρειάζεται λιγότερα συνθήματα και περισσότερη δουλειά στο πεδίο. Και σε αυτή την κατεύθυνση, η παρούσα διοίκηση δείχνει ότι τουλάχιστον δεν μένει στα χαρτιά.
