Η ομιλία της Ευαγγελίας Λιακούλη συνιστά μια δομημένη πολιτική παρέμβαση που επιδιώκει να μεταβολίσει το ιστορικό παρελθόν του ΠΑΣΟΚ σε σύγχρονο κυβερνητικό όραμα. Η βουλευτής ξεκίνησε με μια έντονη συναισθηματική φόρτιση, καλωσορίζοντας τους αντιπροσώπους όχι ως απλά κομματικά στελέχη, αλλά ως φορείς της εμπειρίας της ελληνικής υπαίθρου, θέτοντας εξαρχής το διακύβευμα των επερχόμενων εθνικών εκλογών ως μια μάχη της κοινωνίας ενάντια στη διαφθορά.
Στο επίκεντρο της ανάλυσής της βρέθηκε η έννοια του «παρακράτους». Η Λιακούλη περιέγραψε με μελανά χρώματα μια κυβερνητική πραγματικότητα που, κατά την ίδια, υπονομεύει τους θεσμούς και τις ανεξάρτητες αρχές. Αναφέρθηκε εκτενώς στην ακρίβεια που πλήττει τα νοικοκυριά, στην κατάρρευση του πρωτογενούς τομέα και σε μια σειρά σκανδάλων, από τις υποκλοπές μέχρι την τραγωδία των Τεμπών, κάνοντας λόγο για μια «παρακμιακή εξουσία» που επιχειρεί να επιβάλει την ομερτά.
Παράλληλα, η ομιλήτρια θέλησε να δώσει στο συνέδριο έναν χαρακτήρα υπερτοπικό και οικουμενικό. Απέρριψε κατηγορηματικά τις εσωστρεφείς διαδικασίες που αναλώνονται σε «μετρήματα κουκιών» και εσωκομματικές ισορροπίες, τονίζοντας ότι η συγκυρία επιβάλλει στόχους υψηλούς. Συνέδεσε μάλιστα την τύχη της παράταξης με τα μεγάλα δράματα της εποχής, όπως η βία στη Γάζα και η κλιματική κατάρρευση, υποστηρίζοντας ότι το ΠΑΣΟΚ οφείλει να είναι η φωνή των «αόρατων» και των οικονομικά ευάλωτων πολιτών.
Ιδιαίτερη σημασία απέδωσε στην ιστορική συνέχεια του κινήματος. Μνημόνευσε όλους τους διατελέσαντες προέδρους, από τον ιδρυτή Ανδρέα Παπανδρέου έως τον Νίκο Ανδρουλάκη, παρουσιάζοντάς τους ως κρίκους μιας αλυσίδας που προσέφερε «οξυγόνο» στη χώρα σε στιγμές ασφυξίας. Με αυτόν τον τρόπο, επιχείρησε να τονώσει την αυτοπεποίθηση της βάσης, υπενθυμίζοντας ότι η παράταξη έχει αποδείξει πως μπορεί να νικά ακόμη και όταν έρχεται αντιμέτωπη με σκοτεινά κέντρα εξουσίας.
Στο ζήτημα της διεύρυνσης, η Λιακούλη εμφανίστηκε ανοιχτή αλλά με αυστηρούς πολιτικούς όρους. Ζήτησε μεγαλοψυχία και εξωστρέφεια, ξεκαθάρισε όμως ότι δεν υπάρχει χώρος για «δούρειους ίππους». Η δέσμευση στην προοδευτική διακυβέρνηση με κορμό το ΠΑΣΟΚ και η αναγνώριση της Νέας Δημοκρατίας ως του μόνου πολιτικού αντιπάλου αποτελούν για εκείνη τις απαράβατες προϋποθέσεις για όποιον επιθυμεί να συμπορευτεί.
Τέλος, έκλεισε με ένα κάλεσμα σε πανστρατιά, δανειζόμενη τη φράση της Μελίνας Μερκούρη για το «πολύ». Χαρακτήρισε το ΠΑΣΟΚ «ψυχολογικό παίχτη» που κερδίζει όταν εμπνέεται και κάλεσε τους συνέδρους να γίνουν οι συνεχιστές των αγώνων του Κιλελέρ, μετατρέποντας την ιστορική μνήμη σε αγωνιστική πίστη για τη μεγάλη εκλογική μάχη που ακολουθεί.
Αναλυτικά η ομιλία
Χαιρετίζω την παρουσία στο συνέδριό μας, όλων των αντιπροσώπων, από κάθε γωνιά της χώρας, που ήρθατε κουβαλώντας τις εμπειρίες του τόπου σας και των ανθρώπων σας, για να γίνετε εσείς το ζωντανό κομμάτι της νέας πορείας του ΠΑΣΟΚ, προς τις εθνικές εκλογές- τη μεγάλη μάχη της κοινωνίας απέναντι στη διαφθορά και το παρακράτος, που κρατά ομηρία τις δημιουργικές δυνάμεις του τόπου μας.
Στην πορεία αυτή, το συνέδριό μας, αποτελεί τον «βατήρα» της νέας αλλαγής , της δημοκρατικής ανατροπής και της σύγχρονης συνομιλίας μας με τον κόσμο, που οφείλουμε εμείς να παλέψουμε , εμείς να φτιάξουμε ξανά ανθρώπινο, δημοκρατικό, αξιοπρεπή –κι αν δεν τα καταφέρουμε, εμείς θα φταίμε!
Η συγκυρία δεν επιτρέπει ένα συνέδριο «μικρό» – μια διαδικασία εσωτερική, που διακανονίζει λογαριασμούς, μετράει «κουκιά», ζυγίζει δυνάμεις στις πρώτες δεύτερες και τρίτες γραμμές ή κρατάει στην πρώτη γραμμή των φλας πολιτικά πρόσωπα
Ποιον αλήθεια ενδιαφέρουν όλα αυτά ;
Η συγκυρία επιβάλλει στόχους υψηλούς, βλέμμα ανοιχτό, διαμέτρημα μεγάλο.
Οι πόλεμοι, η απειλή, η βία, η ψυχική εξόντωση των ανθρώπων της Μεσογείου και του πλανήτη, βάζουν τον πήχη του συνεδρίου μας , ψηλά.
Τα διαμελισμένα παιδιά της Γάζας και όλου του κόσμου, είναι τα παιδιά του συνεδρίου μας.
Ο άμαχος πληθυσμός του κόσμου, που βιώνει πόλεμο, φτώχεια και περιθώριο , είναι οι σύνεδροί μας.
Το νέο δόγμα «το δίκαιο είμαι ΕΓΩ», η επιβολή του ισχυρού, η κατάλυση κάθε διεθνούς κατάκτησης Δικαίου και Δημοκρατίας, είναι ο πυρήνας των πολιτικών διεργασιών μας .
Εκεί το βλέμμα στρέφουμε, αυτά είναι τα σπουδαία και τα μεγάλα.
Συντρόφισσες και Σύντροφοι,
Στη χώρα μας, ο φόβος των ανθρώπων μας για την ασφάλειά τους, για το εισόδημά τους, για το παρόν και το μέλλον των παιδιών τους, οι μεγάλες τεχνολογικές και ψηφιακές ανατροπές, η κλιματική κατάρρευση και φτωχοποίηση του πληθυσμού της υπαίθρου , παραμερίζει όλα τα μικρά , ως ασήμαντα –αν όχι ύβρεις !
Οι ανισότητες και η αναλγησία, ο κυνισμός και η αδιαφορία δεν μπορούν για τους σοσιαλδημοκράτες παρά να αποτελούν τον μεγάλο εχθρό που καλείται να πολεμήσει και να εξολοθρεύσει .
Ο Λαός μας βιώνει ένα μόνιμο παραλογισμό :
Από τη μια τη μόνιμη προπαγάνδα με το success story μιας Κυβέρνησης , που μιλάει για μια χώρα άλλη , δήθεν κυρίαρχη , δυνατή στο διεθνές στερέωμα, με ανθρώπους που ζουν με ευμάρεια , ευτυχείς και με πληρότητα
και από την άλλη, ζει την σκληρή πραγματικότητα στην καθημερινότητά του:
ένα καθεστώς που υπονομεύει τη χώρα και τους ανθρώπους μας , με την ακρίβεια να χειμάζει νοικοκυριά και επιχειρήσεις, ένα καθεστώς που έθαψε τον πρωτογενή τομέα και αφάνισε αγρότες και κτηνοτρόφους, ένα κράτος-λάφυρο με χιλιάδες μετακλητούς ομογάλακτους εκλεκτούς, σκάνδαλα και συγκαλύψεις, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕΔΕΣ Νο 1, και 2 και 3 – με «φραπέδες ή «τζιτζίδες» , χασάπηδες, «γκρούεζους» και κομματικούς τοπάρχες που κερδίζουν τζόκερ και λόττο κάθε χρόνο, αλλά δεν θυμούνται πόσα !- τρώση των θεσμών, υπονόμευση των ανεξάρτητων αρχών, παρακμιακή εξουσία με υπουργούς που φτάνουν να μιλούν σαν καφενόβιοι περιθωριακοί από τα «μπαζώματα» μέχρι τον «εμφύλιο», με υποκλοπές από τα σεντόνια μέχρι τα σαλόνια και μετά «ομερτά» –αλλά με συγκλονιστικές πλέον αποκαλύψεις που τώρα πια παίρνουν τη μορφή χιονοστιβάδας, που κανείς δεν μπορεί να σταματήσει, αφού δεν υπάρχουν μόνο «αυτοί», αλλά υπάρχουν και οι «άλλοι», δεν υπάρχουν οι «μικροί», αλλά υπάρχουν και οι «μεγάλοι» και κυρίως οι σύγχρονοι Τσερτέτηδες που τιμούν τον όρκο τους και υπηρετούν τη Δικαιοσύνη …
Μια Κυβέρνηση που ταυτίστηκε με το παρακράτος και που επί των ημερών της , το παρακράτος νίκησε το κράτος !
Και το ερώτημα που τίθεται είναι :και τώρα τί ;
Πώς αυτό θα αλλάξει; Πώς θα εμπνεύσουμε τους ανθρώπους μας ξανά;
Πώς θα πείσει το ΠΑΣΟΚ ότι και θέλει , αλλά κυρίως- ότι μπορεί ;
Το ΠΑΣΟΚ σήμερα στέκεται απέναντι στην ιστορία του και μετριέται το μποι του .
Είναι ο κορμός που ετοιμάζει τα νέα κλαδιά του , σε μια άνυδρη όμως εποχή, όπου τα πάντα στην πολιτική αμφισβητούνται, υπονομεύονται, ανατρέπονται .
Η μεγαλη Δημοκρατική Παράταξη όμως έχει ρίζες βαθιές.
Κοιτάμε πίσω στο χρόνο και συναντάμε την ιστορία μας – όχι ως ένδοξη μνήμη, αλλά ως ιστορική καθοδήγηση, πυξίδα στην πορεία από τον ιδρυτή μας τον Α Παπανδρέου, τον Κώστα Σημίτη, τον Γιώργο Παπανδρέου, τον Βαγγέλη Βενιζέλο , την αείμνηστη Φώφη Γεννηματά και μέχρι σήμερα τον Νίκο Ανδρουλάκη, που κρατούν το νήμα της ιστορίας του Κινήματος, εμπνέουν μέσα στο χρόνο τις χιλιάδες των απλών ανώνυμων ανθρώπων που μέσα στο μόχθο και στη βιοπάλη, πίστεψαν στην Αλλαγή και κατάφεραν ξανά και ξανά , τη μεγάλη ανατροπή .
Αυτοί έδωσαν τη δύναμη και μεταρρυθμίσαμε τη χώρα, γίναμε ο καταλύτης για τις μεγάλες θεσμικές αλλαγές -εμπνεύσαμε, τολμήσαμε, ενώσαμε .
Στον Λαό μας , κάθε φορά που ασφυκτιούσε, εμείς δώσαμε οξυγόνο.
Και παλιότερα, Σύντροφοι, ας θυμηθούμε ότι μπορεί να μην είχαμε εναντίον μας τα σημερινά υπερόπλα του καθεστώτος της προπαγάνδας , τις Ομάδες που χρηματοδοτούνται ευθέως από το κράτος για να υπηρετούν το παρακράτος, ίσως δεν είχαμε τους επώνυμους γκεμπελίσκους, τους εντεταλμένους ηθικούς εξολοθρευτές, αλλά είχαμε και τότε βρώμικες συμπράξεις, ειδικά δικαστήρια, πόλεμο συμφερόντων, άνομα σκοτεινά κέντρα που λυμαίνονταν την εξουσία και δημιουργούσαν σενάρια και δολοπλοκίες με στόχο την αστάθεια στη χώρα.
Και τότε τους νικήσαμε και τώρα θα τους νικήσουμε !
Σήμερα , η πατρίδα ζητά ξανά περηφάνια και οι Άνθρωποί μας ξανά Αξιοπρέπεια
Τώρα , η πατρίδα μας καλεί ξανά, στο νέο ραντεβού μας με την ιστορία
Τώρα το βλέμμα μας τώρα πρέπει να ανοίξει και να φτάσει μακριά, να τους δούμε όλους –να συμπεριλάβει η ματιά τους αόρατους, τους μονίμους αθέατους ανθρώπους, τους ευάλωτους οικονομικά και κοινωνικά – αυτός είναι άλλωστε ο σκοπός της πολιτικής ! αλλιώς γιατί να υπάρχει;;; Ποιον να εξυπηρετεί , αν όχι τον τόπο που υπηρετεί και τους ανθρώπους που εκπροσωπεί ;
Δυο σκέψεις επίσης θέλω να μοιραστώ για την διεύρυνση : είναι μια μεγάλη και αναγκαία προσπάθεια που απαιτεί μεγαλοψυχία και εξωστρέφεια , απαιτεί όρους ανοιχτούς , με διεύρυνση παντού – και προς τα έξω και προς τα μέσα.
Θέλουμε καταρχήν δίπλα μας και μαζί μας όλους όσοι πιστεύουν στο ΠΑΣΟΚ και στο αφήγημά του για τη χώρα , στο πρόγραμμά του, στην ηγεσία του και στα στελέχη του.
Δεν χρειαζόμαστε «δούρειους ίππους», ούτε ενδιάμεσους ξενιστές !
Θέλουμε κάτι απλό : όσοι συμπαρατάσσονται στη μεγάλη μάχη της παράταξης , δεσμεύονται στο αυτονόητο: ότι η προοδευτική διακυβέρνηση της χώρας έχει πυρήνα της και κορμό της το ΠΑΣΟΚ.
Και βεβαίως ότι ο πολιτικός και ηθικός αντίπαλός μας είναι η Νέα Δημοκρατία.
Στην πορεία αυτή, επίσης σημαντικό είναι, κανείς να μην νιώθει στο ΠΑΣΟΚ ασήμαντος, μη αρεστός ή παρείσακτος .
Όλοι είναι απαραίτητοι, δεν περισσεύει κανένας.
Στο δρόμο του αλατιού του Γκάντι -όπως όμορφα μας ταξίδεψε χθες ο Κώστας Σκανδαλίδης— ο ένας έγιναν πολλοί κι ας ήταν διαφορετικοί και ας είχαν να περπατήσουν 250 μίλια .
Όλοι γίναν ένα κι ας έρχονταν από διαφορετικές κατευθύνσεις κι ας ενώθηκαν στον κοινό δρόμο, με τον κοινό στόχο .
Είναι πλούτος ο καθένας μας να κουβαλά την ιστορία του και να την προσφέρει στις πολλές ιστορίες, που γίνονται αφήγημα και μετά όραμα και μετά αγώνας και μετά νίκη .
Ενώνουμε δυνάμεις , κοιτάμε γυρω μας , δίπλα μας πίσω μας και μέσα μας, και καλούμε σε πανστρατιά δυνάμεων, επουλώνουμε γρήγορα τις πληγές μας , ρουφάμε βαθιά το οξυγόνο της νέας μεταρρυθμιστικής μας πνοής και ετοιμαζόμαστε για τη μεγάλη μάχη της κάλπης των εθνικών εκλογών.
Χρέος του ΠΑΣΟΚ να επικαιροποιήσει τη διακήρυξή μας για ΕΘνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία , Εθνική Απελευθέρωση και Δημοκρατική Διαδικασία –δεν χρειάζεται τίποτε άλλο, παρά ενότητα και ψυχή !
Είναι ψυχολογικός παίχτης το ΠΑΣΟΚ – όταν νιώθει, όταν εμπνέεται , τότε πάντα νικά !
Κι αν η Ελλάδα είναι ένα αμπέλι, ένα καράβι και μια ελιά , τότε το ΠΑΣΟΚ είναι Πατρίδα, Λαός και Δημοκρατία .
Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω σήμερα ανθρώπους της Παράταξης που στάθηκαν όρθιοι στα δύσκολα, στα πέτρινα χρόνια, που κάτσαμε κάτω από τη μπάρα κι ας μην άντεχε το κορμί και κρατήσαμε τη χώρα στη χούφτα μας, σαν χειροβομβίδα που της είχαν τραβήξει την περόνη, πληρώνοντας τίμημα που δεν μας αναλογούσε .
Τέτοιοι είναι οι άνθρωποί μας . Κι επειδή σήμερα αποτίουμε φόρο τιμής στους Αγωνιστές του Κιλελέρ και του Μαρίνου Αντύπα, στη γενέτειρά μου, νιώθω ότι μπορούμε ακόμη πολλά, μπορούμε να προσπαθήσουμε να γίνουμε οι συνεχιστές του δικού τους Αγώνα για Δημοκρατία, Ελευθερία και Αξιοπρέπεια.
Πάμε λοιπόν . Δυνατά και Φωτεινά . Χωρίς καχυποψίες και αφορισμούς.
Με ανοιχτό και θετικό βλέμμα . Πάμε να δώσουμε ενωμένοι τη μάχη με δύναμη και Πίστη.
Κι όπως είπε και η μεγάλη Μελίνα μας, «Κάνε ό,τι θες , αρκεί να είναι ΠΟΛΥ!»
Ελάτε λοιπόν να κάνουμε ΤΩΡΑ , το …ΠΟΛΥ!
Καλούς αγώνες σύντροφοι!
