Η πρόσφατη ανακοίνωση του κόμματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», που ίδρυσε η Μαρία Καρυστιανού, επαναφέρει στο προσκήνιο μια παρωχημένη συζήτηση γύρω από την απολιγνιτοποίηση, επενδύοντάς την με βαρύγδουπους χαρακτηρισμούς περί «ενεργειακού εγκλήματος».
Με αφορμή τον διαγωνισμό για την κατεδάφιση των εγκαταστάσεων της μονάδας ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου 5, το κίνημα επιλέγει να υιοθετήσει μια ρητορική που μοιάζει να αγνοεί επιδεικτικά τη διεθνή πραγματικότητα, την κλιματική κρίση και τις ανειλημμένες υποχρεώσεις της χώρας.
Εγκλωβισμός στο Παρελθόν και «Μαύρος Χρυσός»
Η προσκόλληση στον λιγνίτη, τον οποίο η ανακοίνωση χαρακτηρίζει με ρομαντική διάθεση ως «μαύρο χρυσό», αποτελεί μια σαφή ένδειξη πολιτικής οπισθοδρόμησης. Το να παρουσιάζεται η σταδιακή κατάργηση του πιο ρυπογόνου καυσίμου ως καταστροφή, τη στιγμή που ολόκληρος ο πλανήτης στρέφεται προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, συνιστά καθαρό λαϊκισμό. Η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» επιχειρεί να κερδίσει μικροπολιτικά οφέλη από την εύλογη ανησυχία των κατοίκων της Δυτικής Μακεδονίας, αντί να προτείνει ρεαλιστικές λύσεις για τη μεταλιγνιτική εποχή, τη δίκαιη μετάβαση και την απορρόφηση των εργαζομένων σε σύγχρονους κλάδους της οικονομίας.
Η επίκληση του παρελθόντος δεν μπορεί να αποτελέσει πυξίδα για το ενεργειακό μέλλον μιας ευρωπαϊκής χώρας το 2026.
Η Παρερμηνεία των Ευρωπαϊκών Δεδομένων
Η σύγκριση που επιχειρείται στην ανακοίνωση με χώρες όπως η Γερμανία και η Πολωνία είναι τουλάχιστον ατυχής και παραπλανητική. Οι χώρες αυτές έχουν εντελώς διαφορετική βιομηχανική δομή, τεράστια εξάρτηση από βαριές βιομηχανίες και ένα εντελώς διαφορετικό χρονοδιάγραμμα που ανταποκρίνεται στις δικές τους ιδιαιτερότητες. Η προσπάθεια της Μαρίας Καρυστιανού και του κόμματός της να παρουσιάσουν την Ελλάδα ως το «θύμα» μιας δήθεν βιαστικής μετάβασης παραγνωρίζει το γεγονός ότι η χώρα μας διαθέτει τεράστιο και ανεκμετάλλευτο δυναμικό σε πράσινη ενέργεια, η οποία μακροπρόθεσμα εγγυάται πολύ χαμηλότερο κόστος και, κυρίως, καθαρό περιβάλλον.
Αντίσταση στην Αναπόφευκτη Πρόοδο
Η απειλή για αναζήτηση ποινικών και αστικών ευθυνών σχετικά με τη χωροθέτηση νέων μονάδων φυσικού αερίου ή την κατεδάφιση παλαιών δομών δείχνει μια διάθεση δημιουργίας δικαστικών και πολιτικών εντυπώσεων, χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα. Η μονάδα Πτολεμαΐδα 5, παρά το υψηλό κόστος κατασκευής της, σχεδιάστηκε σε μια άλλη εποχή και η πραγματικότητα των διεθνών αγορών και των δικαιωμάτων εκπομπών CO2 την καθιστά ήδη οικονομικά ασύμφορη σε σχέση με τις εναλλακτικές λύσεις.
Το να ζητά ένα πολιτικό κίνημα το πάγωμα των διαδικασιών εκσυγχρονισμού και τη διατήρηση παρωχημένων υποδομών, απλώς και μόνο για να συντηρήσει ένα αφήγημα στείρας αντιπολίτευσης, δεν προσφέρει καμία ελπίδα για το μέλλον. Η χώρα χρειάζεται σοβαρή στρατηγική για την επόμενη μέρα, και όχι κραυγές που επιδιώκουν να κρατήσουν την Ελλάδα δέσμια του άνθρακα και του χθες.
