Το συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, με την ολοκλήρωση του οποίου θα ξεκινήσει άτυπα και η προεκλογική περίοδος στη χώρα μας, βρίσκεται προ των πυλών και οι διαφορεικές τάσεις του κόμματος ετοιμάζουν πυρετωδώς τις στρατηγικές τους.
Η Νέα Δημοκρατία σήμερα είναι ένα ενδιαφέρον επιστημονικά κράμα πολύ αντίθετων ιδεολογικών προσεγγίσεων, πρακτικών αλλά και προτεραιοτήτων μέσα στους κόλπους της, με μόνη συγκολλητική ουσία τη νομή της εξουσίας και τις πελατειακές σχέσεις (όπως πιστοποιούν οι διαδοχικές δικογραφίες).
Συγκεκριμένα, ισχυρή εμφανίζεται μια ομάδα διαχείρισης της εξουσίας και των δημοσίων πόρων που θεωρεί ότι υπερβαίνει θεσμούς, νόμους και διαδικασίες καθιστώντας νόμιμες, ακόμα και εκ των υστέρων, τις όποιες επιλογές και πράξεις της. Η ομάδα αυτή που αναφέρεται στον ίδιο τον πρωθυπουργό διευρύνεται μέσω παρασκηνιακών κυρίως διεργασιών και χαίρει της υποστήριξης και άλλων υποομάδων.
Ισχυρή στην κοινή γνώμη αλλά ίσως όχι και τόσο στους εσωκομματικούς συσχετισμούς εμφανίζεται μια ομάδα τεχνοκρατών που αναδείχθηκαν αναλαμβάνοντας αρχικά θέσεις ευθύνης χωρίς αρχικά να συμμετέχουν στις εκλογές ως υποψήφιοι με το κυβερνών κόμμα. Η ομάδα αυτή κυριαρχώντας σε κρίσιμες αλλά όχι ιδιαίτερα προβεβλημένες θέσεις ευθύνης έχει κατορθώσει να διαμορφώσει νέους συσχετισμούς που δεν έχουν μετρηθεί με ακρίβεια. Η πλειονότητα των μελών της προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ και το ΠΟΤΑΜΙ, προκαλώντας συχνά εχθρότητα στα παραδοσιακά στελέχη πρώτης γραμμής του παρελθόντος που βιώνουν μια βίαιη προσπάθεια αποστράτευσης.
Η ομάδα που ωθείται έμμεσα σε αποστρατεία που συχνά αναφέρεται ως λαϊκή βάση του κόμματος, ενώ είναι σίγουρα η πολυπληθέστερη μεταξύ μελών και στελεχών, είδε την επιρροή της να περιορίζεται σημαντικά στα έτη της διακυβέρνησης (από το 2019 και εξής). Εμφανίζεται ως ομάδα σε αναμονή πρωτοβουλίας προβεβλημένων στελεχών και είναι βέβαιο ότι δεν είναι διατεθειμένη να εκχωρήσει την παράταξη στους «μισθοφόρους μουσαφιραίους».
Στην κατηγορία αυτή του «μουσαφίρη» εντάσσονται πέρα από τους προερχόμενους από την ευρύτερη κεντροαριστερά και όσοι προέρχονται από πιο συντηρητικά κόμματα ακόμα και της ακροδεξιάς. Η ομάδα αυτή αν και αριθμητικά υστερεί έχει την ικανότητα να κάνει πολύ φασαρία, ενίοτε να εμφανίζεται ως η κατεξοχήν «φωνή της βάσης» και λειτουργεί ιδιαίτερα αποτελεσματικά στο παρασκήνιο διασφαλίζοντας την επιβίωσή της.
Άγνωστο τέλος είναι το πραγματικό αποτύπωμα της ομάδας που αναφέρεται στον προηγούμενο πρόεδρο και πρώην πρωθυπουργό που αν και εκτός του σώματος, εκτιμάται ότι διατηρεί δυνάμεις. Οι δυνάμεις αυτές είναι μεν σε αποδρομή αναμένοντας την ίδρυση νέου πολιτικού φορέα, αλλά ενδέχεται η τοποθέτησή τους στο συνέδριο να είναι καταλυτική ισχυροποιώντας την ομάδα που ωθείται στην αποστρατεία.
Αδιάφορη αριθμητικά είναι η ομάδα στελεχών που αυτοχαρακτηρίζεται ως «φιλελεύθερη» καθώς ο «φιλελευθερισμός» φαίνεται να αποτελεί απλώς σύνθημα και να χρησιμοποιείται ως φενάκη από ένα σύνολο ατόμων και ομάδων που επιδίδονται σε «βυζαντινισμούς». Η εικόνα άλλωστε του σύγχρονου φιλελεύθερου Ευρωπαϊστή πολιτικού που φιλοτέχνησε ο κ. Μητσοτάκης με τις υποσχέσεις του για κυβέρνηση των «Αρίστων» κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος από την πρώτη κιόλας τετραετία διακυβέρνησής του.
Είναι προφανές ότι αν και η παραπάνω εικόνα κρύβεται επιμελώς «κάτω από το χαλί» η Νέα Δημοκρατία απέχει πολύ από το να είναι φορέας σταθερότητας και ασφάλειας για τη χώρα ως κυβέρνηση. Η βραδυφλεγής κατάσταση των εσωτερικών της συγκρούσεων, μάλιστα σε περιόδους εξαιρετικά μεγάλων κρίσεων, με τα σκάνδαλα να συνεχίζουν να αποκαλύπτονται και τις δικογραφίες να διαδέχονται η μία την άλλη, προοικονομεί σημαντικές μελλοντικές συγκρούσεις, αν οι συνθήκες δυσκολέψουν.
Ο Μάνος Αυγερινός είναι αναπληρωτής καθηγητής πανεπιστημίου οργάνωσης και διοίκησης
