Πίσω από τη γυαλιστερή βιτρίνα του «ψηφιακού κράτους», των Powerpoint για την αποτελεσματικότητα και των διακηρύξεων περί «επιτελικής αριστείας», κρύβεται μια πραγματικότητα που παραπέμπει στις πιο σκοτεινές περιόδους του παλαιοκομματισμού.
Τα στοιχεία που έρχονται στο φως δεν είναι απλώς αποκαλυπτικά είναι αμείλικτα. Η κυβέρνηση, που εξελέγη με τη σημαία του «μικρότερου κράτους», αποδεικνύεται ο μεγαλύτερος εργοδότης της κομματικής πελατείας στην ιστορία της Μεταπολίτευσης.
Η Στατιστική της Ντροπής: +113% σε Έξι Χρόνια
Δεν πρόκειται για «τεχνική λεπτομέρεια» ούτε για στατιστικό λάθος. Είναι μια συνειδητή, μεθοδευμένη επιχείρηση κατάληψης του κρατικού μηχανισμού.
-
Καλοκαίρι 2019: 1.710 μετακλητοί.
-
Καλοκαίρι 2025: 3.641 μετακλητοί.
Μέσα σε μόλις έξι χρόνια, ο αριθμός των «ημετέρων» εκτινάχθηκε κατά 113%. Πρόκειται για έναν πρωτοφανή «κομματικό στρατό» που στήθηκε με τα χρήματα των φορολογουμένων, την ίδια ώρα που ο μέσος πολίτης καλείται να «σφίξει το ζωνάρι» λόγω της ασταμάτητης ακρίβειας.
Ένα Παράλληλο Σύστημα Εξουσίας «Χωρίς ΑΣΕΠ»
Οι μετακλητοί υπάλληλοι δεν είναι οι δημόσιοι λειτουργοί που γνωρίζουμε. Είναι πρόσωπα που ορίζονται με μια απλή υπογραφή, χωρίς τα «ενοχλητικά» φίλτρα του ΑΣΕΠ, χωρίς αξιοκρατικές διαδικασίες, χωρίς θεσμικό έλεγχο.
Αποτελούν ένα παράλληλο σύστημα εξουσίας μέσα στη διοίκηση. Με παχυλούς μισθούς, ειδικά ωράρια, bonus και προκλητικές παροχές, λειτουργούν ως οι «τοποτηρητές» του Μαξίμου σε κάθε πτυχή του κράτους. Ενώ οι νέοι επιστήμονες της χώρας βλέπουν τις πόρτες του Δημοσίου ερμητικά κλειστές ή υποχρεώνονται σε εξευτελιστικούς μισθούς, οι «εκλεκτοί» της κυβέρνησης απολαμβάνουν τα προνόμια ενός κράτους-λάφυρου.
Η Κατάρρευση του Αφηγήματος: Αριστεία ή Υποκρισία;
Το αφήγημα της «αριστείας» καταρρέει σαν χάρτινος πύργος. Η κυβέρνηση δεν επενδύει στους άξιους, αλλά στους πιστούς. Όταν η πρόσβαση στον κρατικό μηχανισμό περνά μέσα από κομματικά γραφεία και προσωπικές λυκοφιλίες, η λέξη «αξιοκρατία» μετατρέπεται σε κενό σύνθημα, σε ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα για την παραπλάνηση της κοινής γνώμης.
Είναι θεσμική εκτροπή να βαφτίζεται η «εξαίρεση» ως «κανόνας». Είναι πρόκληση να μιλάμε για «εκσυγχρονισμό» όταν οι δομές της Υγείας και της Παιδείας καταρρέουν από την υποστελέχωση, αλλά τα γραφεία των υπουργών σφύζουν από κομματικά στελέχη.
«Η διόγκωση των μετακλητών δεν είναι μια ουδέτερη διοικητική επιλογή. Είναι μια πολιτική πράξη με σαφές ιδεολογικό πρόσημο: Η αναπαραγωγή της εξουσίας με κάθε κόστος.»
Το Κράτος ως Ιδιοκτησία
Η ελληνική κοινωνία έχει πληρώσει ακριβά το μοντέλο του κράτους-πελάτη. Σήμερα, το μοντέλο αυτό επιστρέφει με νέο, τεχνοκρατικό περιτύλιγμα, αλλά με την ίδια παλαιοκομματική δυσοσμία. Η κυβέρνηση αρνείται πεισματικά να δώσει λογαριασμό:
-
Ποιοι είναι αυτοί οι χιλιάδες υπάλληλοι;
-
Ποια είναι τα ουσιαστικά προσόντα τους;
-
Ποιο είναι το συνολικό κόστος για τον Έλληνα φορολογούμενο;
Συμπέρασμα: Ποιος Υπηρετεί Ποιον;
Σε μια υγιή Δημοκρατία, η διαφάνεια δεν είναι πολυτέλεια, είναι υποχρέωση. Η σιωπή της κυβέρνησης μπροστά σε αυτά τα νούμερα είναι ομολογία ενοχής. Όσο το κράτος χρησιμοποιείται ως εργαλείο κομματικής κυριαρχίας, το ερώτημα θα παραμένει αμείλικτο:
Τελικά, η κυβέρνηση υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον ή χρησιμοποιεί το δημόσιο χρήμα για να χτίσει το δικό της κάστρο; Η απάντηση βρίσκεται στους αριθμούς. Και οι αριθμοί δεν λένε ποτέ ψέματα.
