Η δημόσια παρέμβαση της Ελένη Παπαδοπούλου για τα όσα συνέβησαν στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων επιχειρεί να επιβάλει ένα αφήγημα γενικευμένης «εκτροπής».
Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι πιο συγκεκριμένη και πολύ λιγότερο βολική για την ίδια: η ένταση προκλήθηκε από μια περιορισμένη ομάδα διαμαρτυρόμενων πολιτών που εισήλθαν στον χώρο της συνεδρίασης, παρακωλύοντας τη διαδικασία και δυσχεραίνοντας το έργο των δημοτικών υπαλλήλων που επιχειρούσαν να διασφαλίσουν τη θεσμική τάξη.
Το γεγονός αυτό δεν μπορεί να γενικευτεί ούτε να μετατραπεί σε συνολική απαξίωση του θεσμού. Αντιθέτως, αναδεικνύει την ανάγκη ψυχραιμίας και θεσμικής ευθύνης — στοιχεία που απουσιάζουν από την τοποθέτηση της Παπαδοπούλου. Διότι, σύμφωνα με μαρτυρίες και συγκλίνουσες πηγές, η ίδια δεν λειτούργησε κατευναστικά, αλλά επέλεξε να υψώσει τους τόνους μέσα στην αίθουσα, με παρεμβάσεις που όξυναν το κλίμα και προκάλεσαν περαιτέρω αντιδράσεις από τους διαμαρτυρόμενους.
Η αντίφαση γίνεται ακόμη πιο εμφανής στη συνέχεια. Η ίδια που καταγγέλλει «απουσία ασφάλειας» και εμφανίζεται ως θύμα μιας δήθεν ανεξέλεγκτης κατάστασης, φέρεται να αποχώρησε υπό την προστασία της προσωπικής φρουράς του Κώστα Μπακογιάννη. Η εικόνα αυτή δεν συνάδει με το προφίλ της «ανεξάρτητης» φωνής που επιχειρεί να προβάλλει, αλλά παραπέμπει σε μια πολιτική εγγύτητα που εξηγεί και την ένταση της ρητορικής της.
Το πιο κρίσιμο, όμως, είναι όσα επιλέγει να μην πει.
Καμία αναφορά στο ψήφισμα που εγκρίθηκε από τη δημοτική αρχή για τα Προσφυγικά Λεωφόρου Αλεξάνδρας — ένα ψήφισμα που θέτει σαφείς όρους διαφάνειας, διαβούλευσης και προστασίας του ιστορικού χαρακτήρα του χώρου. Η σιωπή αυτή δεν είναι τυχαία. Διότι η ουσία του ψηφίσματος αποδομεί πλήρως το αφήγημα περί «ανευθυνότητας» της διοίκησης.
Αντί για καταγγελίες εντυπωσιασμού, η δημοτική αρχή του Χάρη Δούκα κατέθεσε ένα τεκμηριωμένο πλαίσιο: απαίτηση για δημόσια διαβούλευση, πλήρη ενημέρωση για το έργο, συμμετοχή του Δήμου και της τοπικής κοινωνίας, διασφάλιση της ιστορικής μνήμης και αποφυγή κατασταλτικών πρακτικών πριν ολοκληρωθεί ο σχεδιασμός. Πρόκειται για μια στάση που ενισχύει, αντί να αποδυναμώνει, τη θεσμική λειτουργία.
Σε αυτό το πλαίσιο η τοποθέτηση της Παπαδοπούλου διολισθαίνει σε μια ρητορική υπερβολής που την τοποθετεί πολιτικά στο άκρο του δημόσιου λόγου. Όταν η ένταση χρησιμοποιείται ως βασικό επιχείρημα και τα πραγματικά δεδομένα αποσιωπώνται, τότε το κύρος της παρέμβασης υπονομεύεται εκ των έσω.
Η Αθήνα χρειάζεται νηφαλιότητα και πολιτική ευθύνη, όχι κραυγές.
Η απόπειρα να μετατραπεί ένα σύνθετο ζήτημα —με ιστορικό, κοινωνικό και πολεοδομικό βάθος— σε πεδίο μικροπολιτικής εκμετάλλευσης δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική. Και τελικά, εκθέτει περισσότερο εκείνον που την επιχειρεί, παρά εκείνον που στοχοποιείται.
