Γράφει ο Γαβρής Αγγελος – Δημοσιογράφος/Πολιτικός Αναλυτής
Η ΝΔ απέρριψε την άρση ασυλίας Αυγενάκη και Λαζαρίδη, αλλά ψήφισε υπέρ της άρσης για τη Ζωή Κωνσταντοπούλου – Το πολιτικό και θεσμικό ζήτημα που δημιουργεί η στάση της κυβερνητικής πλειοψηφίας
Η βουλευτική ασυλία υπάρχει για να προστατεύει την ελεύθερη άσκηση του κοινοβουλευτικού έργου. Δεν υπάρχει για να λειτουργεί ως ασπίδα απέναντι στη Δικαιοσύνη. Αυτή η αυτονόητη διάκριση αποκτά ιδιαίτερη σημασία μετά τη στάση της κυβερνητικής πλειοψηφίας στις υποθέσεις των Λευτέρη Αυγενάκη και Μακάριου Λαζαρίδη.
Οι βουλευτές της ΝΔ επέλεξαν να μην αρθεί η ασυλία των δύο συναδέλφων τους. Την ίδια στιγμή, η Βουλή ενέκρινε την άρση ασυλίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου για δύο υποθέσεις. Και κάπου εδώ ανακύπτει ένα εύλογο πολιτικό ερώτημα: με ποιο κριτήριο αλλάζει η στάση της κυβερνητικής πλειοψηφίας όταν αλλάζει το πρόσωπο που βρίσκεται απέναντί της;
Η άρση της ασυλίας δεν είναι καταδίκη
Αυτό είναι το σημείο που συχνά χάνεται μέσα στην κομματική αντιπαράθεση. Η άρση της ασυλίας δεν συνιστά κρίση περί ενοχής. Δεν καταδικάζει κανέναν και δεν προεξοφλεί την έκβαση μιας υπόθεσης. Απλώς επιτρέπει στη Δικαιοσύνη να κάνει εκείνο για το οποίο είναι θεσμικά αρμόδια: να εξετάσει τις καταγγελίες και να αποφανθεί.
Οι κ. Αυγενάκης και Λαζαρίδης αρνούνται όσα τους αποδίδονται και έχουν κάθε δικαίωμα να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους. Ακριβώς γι’ αυτό, όμως, θα ήταν θεσμικά καθαρότερο η ουσία των υποθέσεων να κριθεί εκεί όπου πρέπει: ενώπιον της Δικαιοσύνης.
Η επιλογή της ΝΔ να εμποδίσει αυτή την πορεία δημιουργεί αναπόφευκτα την εικόνα μιας πολιτικής προστατευτικής ομπρέλας πάνω από δύο στελέχη της.
Οι 151 και το μήνυμα προς την κοινωνία
Υπάρχει, όμως, και μια δεύτερη παράμετρος. Η κυβερνητική γραμμή περιορίστηκε στους 151 βουλευτές, με απουσίες και διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της ΝΔ. Το γεγονός δείχνει ότι ακόμη και εντός της κυβερνητικής παράταξης η υπόθεση δεν πέρασε χωρίς πολιτικό κόστος.
Το ουσιαστικότερο, πάντως, βρίσκεται έξω από την αίθουσα της Ολομέλειας. Βρίσκεται στο μήνυμα που εκπέμπεται προς τους πολίτες.
Όταν για έναν πολιτικό αντίπαλο ανοίγει ο δρόμος της δικαστικής διερεύνησης, ενώ για κυβερνητικά στελέχη η κοινοβουλευτική πλειοψηφία τον κλείνει, δημιουργείται η εντύπωση ότι υπάρχουν δύο διαφορετικά μέτρα λογοδοσίας.
Και αυτή είναι μια εντύπωση εξαιρετικά επιβαρυντική για ένα πολιτικό σύστημα που ήδη αντιμετωπίζει βαθιά κρίση εμπιστοσύνης.
Η λογοδοσία δεν μπορεί να σταματά στην κομματική πόρτα
Η προστασία του κύρους του Κοινοβουλίου δεν επιτυγχάνεται με την προστασία των προσώπων του. Επιτυγχάνεται με καθαρούς κανόνες, διαφάνεια και ίση μεταχείριση.
Ούτε χρειάζεται κανείς να προκαταλάβει την κρίση της Δικαιοσύνης για να επισημάνει το πολιτικό πρόβλημα. Το αντίθετο: ακριβώς επειδή κανείς δεν δικαιούται να προκαταλάβει αυτή την κρίση, πρέπει να επιτρέπεται στους φυσικούς δικαστές να εξετάζουν τις υποθέσεις χωρίς κομματικά φίλτρα.
Η ΝΔ επέλεξε διαφορετικά για δύο δικούς της βουλευτές. Και αυτή η επιλογή είναι απολύτως θεμιτό να κριθεί πολιτικά.
Διότι η λογοδοσία δεν μπορεί να λειτουργεί α λα καρτ. Και η εμπιστοσύνη στους θεσμούς δεν τραυματίζεται μόνο όταν αποδεικνύεται μια παρανομία. Τραυματίζεται και όταν εμπεδώνεται στην κοινωνία η πεποίθηση ότι, για ορισμένους, η πόρτα της Δικαιοσύνης ανοίγει ευκολότερα απ’ ό,τι για άλλους.
