Ο Δούκας στο πεδίο και οι «Μπακογιαννίστας» στα πληκτρολόγια
Την ώρα που ο Χάρης Δούκας βρισκόταν ξανά στο σημείο της τραγωδίας στην Πλάκα, παρακολουθώντας την επιχείρηση και ενημερωνόμενος από τους επιχειρησιακούς επικεφαλής, κάποιοι είχαν διαφορετική αγωνία: πώς θα επιτεθούν στον ίδιο και στους συνεργάτες του στον Δήμο Αθηναίων.
Όπως επισημαίνει δημοσίευμα του theFAQ.gr, υπήρξαν μέσα ενημέρωσης φιλικά προς την κυβέρνηση που έσπευσαν να αναζητήσουν πολιτικές ευθύνες στη δημοτική αρχή, ενώ η επιχείρηση βρισκόταν ακόμη σε εξέλιξη. . .
Ο Δήμος Αθηναίων ήταν παρών από την πρώτη στιγμή, με προσωπικό, μηχανήματα έργου και τη Δημοτική Αστυνομία να συνδράμουν τις αρμόδιες Αρχές. Ο ίδιος ο δήμαρχος βρέθηκε επανειλημμένα στο πεδίο. Η κριτική είναι θεμιτή και αναγκαία· η μικροπολιτική εκμετάλλευση μιας τραγωδίας, όμως, είναι κάτι διαφορετικό.
Φαίνεται ότι υπάρχει μεγάλος πόνος στη δεξιά πολυκατοικία, επειδή ο Δούκας γκρεμίζει καθημερινά το αφήγημα των «Μπακογιαννίστας» και της ακροδεξιάς για μια δήθεν απούσα δημοτική αρχή.
Τέμπη και Πλάκα: Η διαφορά βρίσκεται στη θεσμική διαχείριση
Πολύ σωστά το The Socialist συνέκρινε δύο εντελώς διαφορετικές τραγωδίες αποκλειστικά στο επίπεδο της διαχείρισης του πεδίου. Στην Πλάκα, η Πυροσβεστική και η ΕΜΑΚ επιχειρούσαν, οι αρμόδιοι ερευνούσαν και ο Δήμος Αθηναίων παρείχε τα αναγκαία μέσα, χωρίς να παρεμβαίνει στις αρμοδιότητες των ειδικών.
Τα υλικά από τα ερείπια μεταφέρονταν σε ειδικά καθορισμένο χώρο, ώστε να εξεταστούν στο πλαίσιο της έρευνας των αρμόδιων Αρχών. Στα Τέμπη, αντιθέτως, η επίσημη διερεύνηση κατέγραψε σοβαρές ανεπάρκειες στη διαχείριση του τόπου του δυστυχήματος και απώλεια δυνητικά κρίσιμων πληροφοριών.
Χωρίς συμψηφισμούς και χωρίς να προδικάζεται η Δικαιοσύνη, η διαφορά στη διαχείριση του πεδίου είναι σαφής: στην Πλάκα η δημοτική αρχή επέλεξε θεσμική συνδρομή στις αρμόδιες Αρχές και διαφύλαξη της διαδικασίας διερεύνησης, χωρίς να επιχειρεί να υποκαταστήσει εκείνους που έχουν την ευθύνη της έρευνας.
Η καταγγελία για την Γκίλφοϊλ και η εκκωφαντική σιωπή του Μαξίμου
Το δημοσίευμα της Wall Street Journal για την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ δεν είναι μια συνηθισμένη διπλωματική παραπολιτική ιστορία. Σύμφωνα με την αμερικανική εφημερίδα, σε δείπνο στην Αθήνα, παρουσία Ελλήνων και Αμερικανών αξιωματούχων, η πρέσβης των ΗΠΑ φέρεται να αναφέρθηκε στην επικείμενη τότε πτώση της κυβέρνησης της Ρουμανίας και να είπε ότι οι ΗΠΑ μπορούν να κάνουν κάτι ανάλογο «σε οποιαδήποτε χώρα θέλουν».
Σύμφωνα με δημοσιεύματα που αναπαράγουν την έρευνα της Wall Street Journal, αποδίδεται στην Γκίλφοϊλ και η φράση ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να γίνει «και εδώ». Η περιγραφή αποδίδεται σε πηγή που γνώριζε τη συζήτηση, ενώ δικηγόρος της πρέσβεως αμφισβήτησε την εκδοχή που παρουσιάστηκε από την αμερικανική εφημερίδα.
Αυτό ακριβώς καθιστά αναγκαία μια σαφή κυβερνητική απάντηση. Ο Σταύρος Παπασταύρου, σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, φέρεται να αντέδρασε στη διάρκεια της συνομιλίας.
Συνέβη το περιστατικό; Τι ακριβώς ειπώθηκε; Ενημερώθηκε το Μαξίμου; Υπήρξε επίσημη αντίδραση; Όταν ένα διεθνές μέσο του μεγέθους της Wall Street Journal δημοσιεύει έναν τέτοιο ισχυρισμό για συνομιλία που φέρεται να έγινε στην Αθήνα παρουσία Έλληνα υπουργού, η κυβέρνηση οφείλει να ξεκαθαρίσει τι γνωρίζει. Η σιωπή δεν απαντά στα ερωτήματα ούτε προστατεύει τους θεσμούς.
Ο Μπακογιάννης, το μπλοκάκι και η παράσταση ενδιαφέροντος
Με ένα μπλοκάκι στο χέρι εμφανίστηκε σε νέο βίντεο ο Κώστας Μπακογιάννης, περπατώντας στις γειτονιές και καταγράφοντας —υποτίθεται αυθόρμητα— τα προβλήματα των κατοίκων. Μόνο που η υπερβολικά σκηνοθετημένη εικόνα, το «αγέρωχο» περπάτημα και το δήθεν αιφνίδιο ενδιαφέρον θυμίζουν περισσότερο προεκλογική πρόβα παρά ουσιαστική αυτοδιοικητική παρέμβαση.
Η κοινωνία, πάντως, διαθέτει μνήμη. Θυμάται τον Μεγάλο Περίπατο, τις επιλογές της προηγούμενης δημοτικής αρχής και τις προτεραιότητες εκείνης της περιόδου. Ένα μπλοκάκι και μερικά πλάνα στις γειτονιές δεν αρκούν για να ξαναγραφτεί η ιστορία.
Το επικοινωνιακό δόλωμα είναι εμφανές, αλλά οι Αθηναίοι δεν είναι υποχρεωμένοι να τσιμπήσουν.
Οι «κακομοίρηδες» του Θεοχάρη και η αλαζονεία μιας κυβέρνησης
Ο υφυπουργός Εξωτερικών Χάρης Θεοχάρης πρόσθεσε ακόμη μία αδιανόητη φράση στη συλλογή κυβερνητικής αλαζονείας, λέγοντας ότι υπάρχουν κόμματα που εκπροσωπούν τον «κακομοίρη» και από την άλλη οι «νοικοκύρηδες» που εκπροσωπεί, κατά τον ίδιο, η Νέα Δημοκρατία.
Ο ίδιος επιχείρησε στη συνέχεια να διευκρινίσει τη δήλωσή του, υποστηρίζοντας ότι η ΝΔ εκπροσωπεί και πολίτες που δυσκολεύονται οικονομικά. Η διευκρίνιση καταγράφεται. Η αρχική φράση, όμως, επίσης καταγράφεται.
Γιατί πίσω από αυτή τη λεκτική ακροβασία αποκαλύπτεται μια βαθιά προβληματική αντίληψη: όποιος δεν μπορεί να βγάλει τον μήνα, όποιος έχει κόκκινο δάνειο ή βλέπει το εισόδημά του να εξαφανίζεται από την ακρίβεια, βαφτίζεται περίπου «κακομοίρης».
Αυτή δεν ήταν απλώς μια άστοχη αποστροφή. Ήταν μια φράση που εύλογα τροφοδότησε την κριτική περί απόστασης της κυβερνητικής εξουσίας από την καθημερινότητα ενός μεγάλου τμήματος της κοινωνίας. Και όταν η ακρίβεια παραμένει στην κορυφή των προβλημάτων των νοικοκυριών, οι λέξεις αποκτούν πολύ μεγαλύτερο πολιτικό βάρος.
