Το πήρε πάνω του ο Δούκας
Σε προσωπική υπόθεση φαίνεται πως μετατρέπει ο Χάρης Δούκας το ζήτημα που έχει προκύψει στην Κυψέλη μετά τη διέλευση του μετροπόντικα της Γραμμής 4 και τις αναφορές για ρωγμές και αναταράξεις σε κτίρια της περιοχής. Ο δήμαρχος Αθηναίων μπήκε μπροστά, ζητώντας πλήρη ενημέρωση και διαμηνύοντας προς κάθε κατεύθυνση ότι, όταν τίθεται ζήτημα ασφάλειας των κατοίκων, οι γενικές διαβεβαιώσεις δεν αρκούν.
Θέλει στοιχεία, όχι διαβεβαιώσεις
Από τη Λιοσίων επιμένουν στην ανάγκη πλήρους διαφάνειας και, όπως μαθαίνω, το βάρος πέφτει πλέον στα πορίσματα των ελέγχων και στα τεχνικά δεδομένα που συνοδεύουν την κατασκευή της Γραμμής 4. Η υπόθεση, άλλωστε, είναι πολύ σοβαρή για να εξαντληθεί σε καθησυχαστικές ανακοινώσεις. Ο Δήμος ζητεί να γνωρίζει τι ακριβώς συνέβη, πότε συνέβη και τι κατέγραψαν τα συστήματα παρακολούθησης.
Από την Ελληνικό Μετρό παραπέμπουν στα πορίσματα του ΤΕΕ, ως του θεσμοθετημένου φορέα που έχει αναλάβει τον σχετικό έλεγχο. Υπάρχει όμως και μια ημερομηνία που έχει πλέον τη σημασία της. Ο Δούκας αποκάλυψε ότι η εταιρεία έχει δεσμευθεί να παρουσιάσει εντός Σεπτεμβρίου τα τελικά αποτελέσματα, τόσο στον Δήμο όσο και στους κατοίκους της Κυψέλης.
Το ημερολόγιο που ζητά η Λιοσίων
Εχει ενδιαφέρον και κάτι ακόμη. Ο Δήμος Αθηναίων δεν περιορίστηκε στην αναμονή των πορισμάτων. Ζήτησε πρόσβαση στο ημερολόγιο του έργου για το διάστημα Ιανουαρίου – Ιουνίου 2026, καθώς και το σύνολο των στοιχείων της γεωμηχανικής παρακολούθησης. Με απλά λόγια, στη Λιοσίων θέλουν να έχουν μπροστά τους ολόκληρη την εικόνα και όχι μια περίληψή της.
Κρατήστε, λοιπόν, τον Σεπτέμβριο. Τότε θα πρέπει να ανοίξουν οι φάκελοι και να παρουσιαστούν τα στοιχεία. Και επειδή στην προκειμένη περίπτωση οι ρωγμές δεν προσφέρονται ούτε για επικοινωνιακούς χειρισμούς ούτε για υπεκφυγές, θα φανεί εάν οι μέχρι σήμερα διαβεβαιώσεις πατούν σε τόσο στέρεο έδαφος όσο θα έπρεπε.
ΘΑ ΠΙΕΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ ΤΟΥ ΣΑΜΑΡΑ
Το πολιτικό θερμόμετρο έχει χτυπήσει κόκκινο και στο παρασκήνιο εκτυλίσσεται ένα άγριο θρίλερ που όμοιό του είχαμε καιρό να δούμε. Στο επίκεντρο βρίσκεται το κυβερνητικό επιτελείο, το οποίο κυριευμένο από έναν απόλυτο εκλογικό τρόμο μπροστά στο ενδεχόμενο να ψαλιδιστούν τα ποσοστά του, έχει εξαπολύσει μια πρωτοφανή επίθεση.
Το «πρέσινγκ» που ασκείται ξεπερνά κάθε όριο πολιτικής ευγένειας, με τις ανοικτές απειλές για «πάγωμα» επιχειρηματικών διευκολύνσεων και αυστηρούς ελέγχους να πέφτουν βροχή.
Στο Μέγαρο Μαξίμου αντιλαμβάνονται ότι μια ισχυρή δεξιά αναβάθμιση με τη σφραγίδα του Μεσσήνιου πολιτικού μπορεί να τινάξει την κυβερνητική σταθερότητα στον αέρα, και γι’ αυτό επιστρατεύουν κάθε μέσο για να κόψουν τις γέφυρες χρηματοδότησης πριν καν το νέο κόμμα προλάβει να πατήσει γερά στα πόδια του.
Ολα θα ενταθούν μετα την ΔΕΘ …
ΣΤΟ ΜΕΝΟΥ ΟΙ ΔΗΜΟΣΚΟΠΟΙ …ΧΟΥΛΙΓΚΑΝ
Το μέτωπο που άνοιξε το προηγούμενο διάστημα ο Νίκος Ανδρουλάκης με δημοσκοπικές εταιρείες για προσπάθεια χειραγώγησης της κοινής γνώμης υπέρ του σημερινού Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και σε βάρος του ΠΑΣΟΚ, κάθε άλλο παρά κλείνει.
Ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης σχεδιάζει να ανέβει στη Θεσσαλονίκη για τα εγκαίνια της ΔΕΘ με στοιχεία και… ονοματεπώνυμα για εκείνους που, στη Χαριλάου Τρικούπη αποκαλούν «δημοσκόπους-χούλιγκαν» της επταετίας Μητσοτάκη.
Ο Τομέας Τεκμηρίωσης του ΠΑΣΟΚ έχει κάνει μεθοδική δουλειά το προηγούμενο διάστημα, συλλέγοντας με επιμέλεια τα σχετικά στοιχεία.
Ο ΒΛΑΣΤΑΡΗΣ ΕΧΕΙ ΡΟΛΟ
Στην τελική ευθεία για τις επικείμενες βουλευτικές εκλογές, περισσεύει ο προβληματισμός του σημερινού Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη για τυχόν… γκάφες στενών συνεργατών του, και ευρύτερα του επιτελείου που ανέδειξε κατά την επταετία της αυτοδύναμης εξουσίας του.
Στο επίκεντρο της προσοχής βρίσκονται τεχνοκράτες και όσοι δεν προέρχονται πολιτικά και ιδεολογικά από τον χώρο της Κεντροδεξιάς, που θεωρούνται και οι περισσότερο επίφοβοι.
Σε ρόλο άτυπου… επιτηρητή όλων αυτών ο Γιάννης Βλαστάρης. Που μπορεί επίσης να μην προέρχεται από την Κεντροδεξιά, η πολυδεκαετής εμπειρία της «Ελευθεροτυπίας» ωστόσο, τον έχει κάνει πραγματιστή και ρεαλιστή.
Η ΧΑΜΕΝΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗΣ
Η ολοκλήρωση της πρώτης φάσης της διαδικασίας για τη συνταγματική αναθεώρηση άφησε μια αίσθηση ημιτελούς προσπάθειας και θεσμικής αμηχανίας. Σε ένα πολιτικό κλίμα επιβαρυμένο από οξύτητα και τακτικισμούς, το πολιτικό σύστημα αποδείχθηκε ανέτοιμο να διαμορφώσει την απαιτούμενη συναίνεση που θα επέτρεπε στην επόμενη Βουλή να προχωρήσει στις αναγκαίες αλλαγές με την πλειοψηφία των 151 βουλευτών.
Παρά τις ενστάσεις για τον χρόνο έναρξης των διαδικασιών, ο εκσυγχρονισμός του θεμελιώδους χάρτη της χώρας παραμένει επιτακτική ανάγκη. Σε μια εποχή όπου οι τεχνολογικές και κοινωνικές εξελίξεις τρέχουν, το Σύνταγμα οφείλει να προσαρμόζεται, διασφαλίζοντας την ουσιαστική λειτουργία της δημοκρατίας. Δυστυχώς, η πλειονότητα των κομμάτων προσήλθε στη συζήτηση με μικροπολιτική ορατότητα.
Από την πλευρά της, η κυβέρνηση κατέθεσε ορισμένες αναγκαίες ρυθμίσεις —όπως η αναθεώρηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών, η πρόβλεψη για τα μη κρατικά πανεπιστήμια, η συνταγματική κατοχύρωση της αξιολόγησης στο Δημόσιο, καθώς και διατάξεις για την τεχνητή νοημοσύνη και τον δημοσιονομικό έλεγχο. Εντούτοις, απέφυγε να προτείνει πραγματικά τολμηρές και καινοτόμες τομές που θα αναμόρφωναν ριζικά το θεσμικό τοπίο.
Ακόμη όμως κι αυτές οι περιορισμένης έκτασης αλλαγές συνιστούν ένα βήμα προς τα εμπρός. Η υλοποίησή τους από την επόμενη Βουλή απαιτεί πλέον την αυξημένη πλειοψηφία των 180 βουλευτών, γεγονός που μεταθέτει το βάρος στις μετεκλογικές συσπειρώσεις και συνεννοήσεις.
Αν η αναθεώρηση τελικά δεν προχωρήσει, θα έχει χαθεί μια ακόμα σπάνια ευκαιρία εκσυγχρονισμού σε ορισμένα βασικά θέματα, καθώς το Σύνταγμα —και πολύ σωστά— δεν τροποποιείται κάθε τρεις και λίγο.
Το μέλλον της συνταγματικής μεταρρύθμισης θα κριθεί στην πράξη μετά τις εκλογές αφού θα φανεί αν θα ολοκληρωθεί με θεσμική σοβαρότητα ή αν θα ναυαγήσει στον βωμό των κομματικών σκοπιμοτήτων.
ΣΤΑ ΝΟΤΙΑ
Ο χρόνος για τις κάλπες μετρά πλέον αντίστροφα, με το παζλ των υποψηφιοτήτων να διαμορφώνεται από τις επιτροπές εκλογικού αγώνα των κομμάτων και, πάνω απ’ όλα, τις προσωπικές αποφάσεις των ίδιων των αρχηγών.
Ένας απ’ αυτούς που θα μπει γερά και θα δώσει τη δική του πολιτική μάχη είναι και ο Διονύσης Τεμπονέρας με την ΕΛΑΣ ο οποίος, έχει ήδη κλειδώσει τη δική του υποψηφιότητα. Ο συγκεκριμενος θα ριχτεί στη μάχη του σταυρού σε μια από τις πιο ανταγωνιστικές και κρίσιμες περιφέρειες της Αττικής, αυτή του Νότιου Τομέα Αθηνών.
ΚΑΤΙ ΤΡΕΧΕΙ ΜΕ ΤΑ ΓΛΥΠΤΑ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ
Λίγο καιρο μετά τον θάνατο της Μελίνας Μερκούρη το 1994, η Βουλή των Κοινοτήτων αποχαιρέτησε τη γυναίκα που κατάφερε να μετατρέψει την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα από εθνικό αίτημα σε διεθνές πολιτιστικό ζήτημα. Ανάμεσα στους Βρετανούς βουλευτές ξεχώριζε ο Έντι Ο’Χάρα, ο οποίος αφιέρωσε την πολιτική του διαδρομή στην υπόθεση αυτή.
Απόφοιτος κλασικών σπουδών της Οξφόρδης, ο Ο’Χάρα μιλούσε ελληνικά, και αργότερα ανέλαβε την προεδρία της Βρετανικής Επιτροπής για την Επανένωση των Γλυπτών. Κατέθεσε το πρώτο κείμενο στη Βουλή ζητώντας την επανένωσή τους, εγκαινιάζοντας μια σειρά από εννέα κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις.
Μια δεκαετία μετά τον θάνατό του, η Επιτροπή εξέδωσε απάντηση στο επίσημο φυλλάδιο του Βρετανικού Μουσείου, επιχειρώντας να αντικρούσει ανακρίβειες σχετικά με την αφαίρεση των Γλυπτών από τον Λόρδο Έλγιν.
Η έκδοση αυτή συμπίπτει με μια κρίσιμη πολιτική συγκυρία. Μεταξύ άλλων, ο εγγονός του, Στιούαρτ Ο’Χάρα, επισημαίνει τη σημασία των παλαιότερων τοποθετήσεων του Άντι Μπέρναμ, ο οποίος έχει καταγεγραμμένη σταθερή υποστήριξη στην επιστροφή των Μάρμαρων.
Πολλοί επιστήμονες εκφράζουν συγκρατημένη αισιοδοξία, αν και η νομική πραγματικότητα παραμένει σύνθετη. Ο Νόμος του Βρετανικού Μουσείου του 1963 επιβάλλει αυστηρούς περιορισμούς. Εφόσον υπάρξει πολιτική βούληση, το Κοινοβούλιο μπορεί να τροποποιήσει το πλαίσιο, παρέχοντας στους επιτρόπους τη δυνατότητα —αν και όχι την υποχρέωση— να ενεργήσουν.
Το ερώτημα παραμένει, αν οι παλαιότερες δεσμεύσεις μπορούν να μετουσιωθούν σε πράξη. Αν επικρατήσει η σοβαρότητα για τον Βρετανό πρωθυπουργό τίποτα δεν αποκλείεται ….
Ο ΔΟΥΚΑΣ ΤΟΥ ΧΑΛΑΣΕ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ — ΕΜΕΙΝΕ ΜΕ ΤΗ ΡΑΚΕΤΑ ΣΤΟ ΧΕΡΙ Ο ΑΔΩΝΙΣ
Του χάλασε τα σχέδια ο Δούκας του Άδωνι Γεωργιάδη με το ΟΧΙ στην μετεκλογική συνεργασία με ΠΑΣΟΚ-ΝΔ σε κάθε περίπτωση.
Μάλλον τον ενόχλησε περισσότερο απ’ όσο θα ήθελε
Με αξιοσημείωτη σπουδή έσπευσε ο Άδωνις Γεωργιάδης να επιτεθεί στον Χάρη Δούκα και στο ΠΑΣΟΚ, βαφτίζοντας περίπου «ακυβερνησία» την καθαρή θέση του δημάρχου Αθηναίων: πολιτική αλλαγή και καμία συγκυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία.
Εκεί ακριβώς βρίσκεται και η ενόχληση. Ο Δούκας κλείνει προκαταβολικά μια πόρτα που κάποιοι θα προτιμούσαν να παραμείνει μισάνοιχτη. Και όταν αποκλείεται το σενάριο μιας μελλοντικής συγκυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, η περίφημη «κυβερνησιμότητα» αρχίζει ξαφνικά να επιστρατεύεται ως πολιτικό επιχείρημα.
Μόνο που το δίλημμα «Μητσοτάκης ή ακυβερνησία» είναι βολικό, όχι αυτονόητο. Υπάρχει και η πολιτική αλλαγή. Και αυτή ακριβώς διεκδικεί η θέση Δούκα.
Το να θέλει η αντιπολίτευση να αντικαταστήσει την κυβέρνηση και όχι να τη διασώσει δεν αποτελεί απειλή για τον κοινοβουλευτισμό. Είναι, όσο κι αν ενοχλεί, η πεμπτουσία του.
Ηθελε να κάνει φίλους, στην προηγούμενη συγκυβέρνηση έγινε φίλος με τον Λοβέρδος, έπαιζαν τένις μαζι, με Καρανικόλα, καιπολλους άλλους, τωρα μπορεί να ήθελε καινούργια παρέα για .. τένις…
Τελικά θα μείνει με την ρακέτα στο χέρι..
