5.000 δολάρια για μία ψήφο;
Ο Ντόναλντ Τραμπ υποσχέθηκε 5.000 δολάρια σε κάθε ενήλικο Αμερικανό, εφόσον οι Ρεπουμπλικάνοι διατηρήσουν τον έλεγχο Βουλής και Γερουσίας στις ενδιάμεσες εκλογές. Το κόστος μιας τέτοιας υπόσχεσης; Πάνω από 1 τρισ. δολάρια.
Ο Χάρης Δούκας το έθεσε εύστοχα: «Η πολιτική όπως την ξέραμε αλλάζει τελείως πια». Διότι όταν η πολιτική παύει να είναι προγράμματα, μεταρρυθμίσεις, όραμα και ιδεολογία και μετατρέπεται περίπου σε «ψηφίστε με και θα σας δώσω 5.000 δολάρια», το πρόβλημα ξεπερνά κατά πολύ τα σύνορα των ΗΠΑ. Ευρώπη και Ελλάδα δεν μπορούν να παρακολουθούν αμέτοχες αυτή τη μετάλλαξη της πολιτικής σε ωμή συναλλαγή. Και εδώ πράγματι χρειάζεται θέση.
Το πρόγραμμα αρέσει περισσότερο από το κόμμα
Η GPO έκρυβε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον εύρημα. Το οικονομικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ αξιολογείται θετικά από το 26,6%, έναντι 24,6% της ΕΛΑΣ, ενώ ως κοστολογημένο και ρεαλιστικό το θεωρεί το 24,9%, έναντι 20,4% για το πρόγραμμα Τσίπρα. Κι όμως, στην εκτίμηση ψήφου το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στο 12,8%, ενώ η ΕΛΑΣ στο 16%.
Το ερώτημα για τη Χαριλάου Τρικούπη είναι επομένως απλό και πολιτικά κρίσιμο: αφού οι πολίτες αξιολογούν καλύτερα το προϊόν, γιατί δεν αγοράζουν ακόμη από το κατάστημα; Η απόσταση ανάμεσα στη θετική αξιολόγηση των προτάσεων και στην πρόθεση ψήφου είναι ίσως το σημαντικότερο στοιχείο που πρέπει να απασχολήσει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Εκεί βρίσκεται όλη η πολιτική και επικοινωνιακή δουλειά των επόμενων εβδομάδων.
Ο Τσίπρας άνοιξε την πόρτα — το ΠΑΣΟΚ θα την περάσει;
Ο Αλέξης Τσίπρας χαρακτήρισε το ΠΑΣΟΚ «ανταγωνιστή αλλά όχι αντίπαλο» και άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο μετεκλογικής συνεργασίας για μια κυβέρνηση αλλαγής. Η τοποθέτηση μόνο τυχαία δεν είναι, καθώς εισάγει ευθέως στο πολιτικό τραπέζι τη συζήτηση για την επόμενη ημέρα.
Το ενδιαφέρον μεταφέρεται πλέον στην απάντηση του ΠΑΣΟΚ. Διότι άλλο πράγμα η στρατηγική της αυτόνομης πορείας και άλλο να αφήνεις τους πολιτικούς ανταγωνιστές σου να περιγράφουν δημοσίως το μετεκλογικό σκηνικό και τον ρόλο που θεωρούν ότι θα έχεις σε αυτό. Η συζήτηση για τις προοδευτικές συνεργασίες έχει ανοίξει. Και αυτή τη φορά δύσκολα μπορεί κάποιος να κάνει ότι δεν την ακούει.
Η Αθήνα γίνεται ευρωπαϊκό πολιτικό εργαστήριο
Ο Χάρης Δούκας και ο Luca Menesini βάζουν από την Αθήνα τις πόλεις στο κέντρο της συζήτησης των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών. Το μήνυμα είναι σαφές: Δημοκρατία δεν είναι μόνο οι Βρυξέλλες και οι εθνικές κυβερνήσεις. Είναι οι δήμοι, οι περιφέρειες, οι τοπικές κοινωνίες και η ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών. Η Αθήνα φιλοξενεί, μάλιστα, το «Democracy at its roots», με τη «Διακήρυξη των Αθηνών» να αποτελεί το πολιτικό αποτύπωμα της συνάντησης.
Και κάτι λέει το γεγονός ότι, ενώ στην εγχώρια πολιτική σκηνή αρκετοί αναλώνονται στο ποιος θα συνεργαστεί με ποιον, ο Δούκας συζητά με τους Ευρωπαίους Σοσιαλιστές για το ποια Ευρώπη θέλουν να χτίσουν. Η Αυτοδιοίκηση, άλλωστε, αρχίζει να διεκδικεί πολιτικό χώρο που για χρόνια θεωρούνταν αποκλειστικό προνόμιο των κεντρικών κυβερνήσεων.
Στα Τέμπη, οι ημερομηνίες δεν ξεχνούν
Το νέο πόρισμα για τις εργασίες στο Κουλούρι επαναφέρει ερωτήματα που δεν μπορούν να κλείσουν με μία ανακοίνωση. Συμβάσεις, ημερομηνίες, δαπάνες και εργασίες χρειάζονται σαφείς και τεκμηριωμένες εξηγήσεις, μία προς μία.
Γιατί μπορεί στην πολιτική να υπάρχουν διαφορετικές ερμηνείες της πραγματικότητας, αλλά η Διαύγεια έχει ένα ενοχλητικό για κάθε εξουσία χαρακτηριστικό: οι ημερομηνίες μένουν καταγεγραμμένες. Και στην υπόθεση των Τεμπών, σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά, η κοινωνία εξακολουθεί να ζητά όχι επικοινωνιακή διαχείριση, αλλά συγκεκριμένες απαντήσεις.
Πρώτο στην Ελλάδα — και αυτή είναι η Αθήνα που αξίζει να συζητάμε
Το πρώτο Κοινωνικό Κέντρο Ακοής και Ακουστικών Βαρηκοΐας στην Ελλάδα εγκαινιάστηκε από τον Δήμο Αθηναίων στην Κυψέλη. Παρέχει υπηρεσίες από ακοολογικό έλεγχο έως δωρεάν ακουστικά βαρηκοΐας για οικονομικά ευάλωτους δικαιούχους.
Δεν είναι έργο με κορδέλες εκατομμυρίων ούτε προσφέρεται ιδιαίτερα για μακέτες και μεγαλόστομες παρουσιάσεις. Μπορεί, όμως, να αλλάξει πραγματικά την καθημερινότητα ενός ανθρώπου που δεν διαθέτει τα χρήματα για να αντιμετωπίσει την απώλεια ακοής. Καμιά φορά η πιο ουσιαστική πολιτική είναι ακριβώς αυτή που δεν κάνει πολύ θόρυβο.
Από τη θλίψη στην έρευνα και στις συλλήψεις
Μέσα σε λίγες ώρες η υπόθεση του θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη πέρασε από το σοκ και τη θλίψη στην αστυνομική και εισαγγελική διερεύνηση. Σύμφωνα με τις έως τώρα πληροφορίες, δύο γιατροί που βρίσκονται στο επίκεντρο της υπόθεσης συνελήφθησαν στο πλαίσιο δικογραφίας για θανατηφόρα έκθεση, ενώ είχαν προηγηθεί έρευνες για όσα φέρεται να συνέβησαν στο ιατρείο.
Εδώ δεν χωρούν ούτε πρόωρες καταδίκες ούτε εύκολα συμπεράσματα. Ισχύει στο ακέραιο το τεκμήριο αθωότητας και η υπόθεση πρέπει να διερευνηθεί από τις αρμόδιες αρχές. Υπάρχει, όμως, ένα απολύτως αυτονόητο αίτημα: να αποσαφηνιστεί τι ακριβώς συνέβη, ποια διαδικασία ακολουθήθηκε και εάν τηρήθηκαν όλοι οι προβλεπόμενοι κανόνες προστασίας του ασθενούς.
Η Αθήνα που δεν μπορείς πια να νοικιάσεις
Στο Λονδίνο οι ενοικιαστές βγαίνουν στους δρόμους ζητώντας έλεγχο των ενοικίων και περισσότερη δημόσια και δημοτική κατοικία. Στην Ελλάδα, την ίδια ώρα, έχουμε φτάσει να αντιμετωπίζουμε περίπου ως κανονικότητα εκπαιδευτικούς που δυσκολεύονται να βρουν στέγη και γιατρούς που δεν μπορούν να υπηρετήσουν σε νησιωτικές περιοχές εξαιτίας του δυσβάσταχτου κόστους κατοικίας.
Το στεγαστικό δεν είναι πλέον το πρόβλημα «κάποιων νέων που δεν μπορούν να αγοράσουν σπίτι». Μετατρέπεται σε πρόβλημα λειτουργίας των ίδιων των πόλεων και των δημόσιων υπηρεσιών. Και στην Αθήνα η συζήτηση για προσιτή κατοικία, δημοτικό απόθεμα και προστασία της μόνιμης κατοικίας δεν μπορεί να παραμένει στο περιθώριο. Η πίεση έχει ήδη περάσει από τα στατιστικά στην καθημερινότητα.
Το 45,9% που πρέπει να τρομάζει όλους
Στη δημοσκόπηση της GPO υπάρχει ένας αριθμός ίσως σημαντικότερος από τις επιμέρους κομματικές επιδόσεις. Όταν οι πολίτες ρωτήθηκαν ποιος από Μητσοτάκη, Τσίπρα και Ανδρουλάκη τους έπεισε περισσότερο, το 45,9% απάντησε «κανένας».
Σχεδόν ένας στους δύο δεν πείστηκε από κανέναν, παρά τις ομιλίες, τις εξαγγελίες και τα προγράμματα που παρουσιάστηκαν στη ΔΕΘ. Αυτό δεν είναι απλώς ένα ακόμη δημοσκοπικό εύρημα. Είναι προειδοποίηση προς ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Ο μεγαλύτερος αντίπαλος των κομμάτων δεν βρίσκεται πάντοτε στο απέναντι έδρανο. Βρίσκεται στη δυσπιστία μιας κοινωνίας που ακούει πολλά και πιστεύει ολοένα λιγότερα.
Από τα 5.000 δολάρια στο «Πάρε Θέση»
Την ίδια ημέρα που ο Τραμπ ζητά από τους Αμερικανούς να «προσποιηθούν ότι είναι στο ψηφοδέλτιο» και συνδέει μια επιταγή 5.000 δολαρίων με εκλογική νίκη των Ρεπουμπλικανών, στην Αθήνα η συζήτηση των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών στρέφεται στη συμμετοχή των πολιτών, στις ισχυρότερες πόλεις και στη Δημοκρατία από τα κάτω.
Είναι δύο εντελώς διαφορετικές αντιλήψεις για την πολιτική. Η μία συμπυκνώνεται περίπου στο «ψήφισέ με και θα πληρωθείς». Η άλλη επιχειρεί να απαντήσει με το «συμμετείχε, διεκδίκησε, πάρε θέση». Και αυτή η σύγκρουση δεν αφορά μόνο την Αμερική ή την Αθήνα. Αφορά το είδος της Δημοκρατίας που θα κυριαρχήσει τα επόμενα χρόνια.
