Η Πάτρα δεν είναι απλώς μια πόλη. Είναι σύμβολο. Και επιλέγοντας να επιστρέψει στον ίδιο χώρο, στον ίδιο ακριβώς πολιτικό βωμό όπου ο Χάρης Δούκας ανάφλεξε την πολιτική σκηνή πριν ενάμιση χρόνο, ο Αλέξης Τσίπρας αποκάλυψε κάθε κενό, κάθε απουσία, κάθε σταγόνα εκλογικής κοινωνικής λαχτάρας που του λείπει.
Το επιτελείο Τσίπρα γνώριζε. Γνώριζε την ηλεκτροφόρα ατμόσφαιρα, τις ματιές γεμάτες ελπίδα, τον κοινωνικό παλμό που σφράγισε εκείνη τη βραδιά. Και όμως, επέλεξαν την απομίμηση. Να στέκονται στα ίδια χνάρια, ελπίζοντας να πάρουν και λίγη από τη μαγεία. Ήταν το πιο φανερό, το πιο απελπισμένο μήνυμα rebranding: “Βλέπετε; Εμείς κι εμείς μπορούμε για προοδευτική αλλαγή, και γεμίζουμε αίθουσες”. Όμως η πολιτική δεν είναι γκαλερί.
Ο Δούκας, τότε, δεν παρουσίαζε ένα βιβλίο. Παρουσίαζε ένα όραμα. Η αίθουσα “έβραζε” γιατί έβγαινε από τις καρδιές και τα πραγματικά προβλήματα των ανθρώπων. Ήταν η πολιτική ως ζωντανό συμβάν, ως συλλογική ανάταση. Ήταν αυθεντική, απροσχεδίαστη και γι’ αυτό τόσο δυνατή.
Ο Τσίπρας, τώρα, παρουσίασε βιβλίο με τίτλο “ΙΘΑΚΗ”. Κάτω από έναν τίτλο που δείχνει για μακρύ, μοναχικό ταξίδι, έκανε μια προσεγμένη, ελεγχόμενη, αποστειρωμένη εμφάνιση. Χωρίς πολιτικό ρίσκο, χωρίς ένταση, χωρίς διάλογο με την κοινωνία που ζει κρίση. Ήταν άσκηση ανατοποθέτησης προσώπου, όχι πολιτική παρέμβαση. Μίλησε για “προοδευτική αλλαγή” με τον ίδιο μηχανικό τρόπο που μιλούσε για το “ΠΑΣΟΚ της Αλλαγής”. Ίδιες λέξεις, ίδιο πλαίσιο, μηδενική νομιμοποίηση από τον κοινωνικό πόνο.
Εδώ είναι το χτύπημα: Ο Δούκας δεν χρειάστηκε rebranding. Μίλησε από την ανάγκη και την αυθεντικότητα. Ο Τσίπρας προσπαθεί να ντύσει την πολιτική του κενότητα με την ενδυμασία ενός άλλου. Κοιτάει στον καθρέφτη του παρελθόντος και των άλλων, ποτέ στη σκληρή πραγματικότητα του σήμερα. Η κοινωνία το βλέπει αυτό. Η Πάτρα το είδε.
Η αίθουσα μπορεί να γέμισε, αλλά γεμίστηκε με την ανάγκη να δουν μια παρωδία, όχι με την επιθυμία να ζήσουν μια επανάσταση. Οι καρέκλες δεν ψηφίζουν. Οι ψηφοφόροι ψηφίζουν. Και αυτοί κρίνουν από το λόγο, τη συγκίνηση, το όραμα και την αυθεντικότητα.
Η προοδευτική αλλαγή δεν θα ξεκινήσει ποτέ από μια προσεγμένη παρουσίαση βιβλίου. Θα ξεκινήσει από τους δρόμους, τις καρδιές και τις πραγματικές μάχες των ανθρώπων. Ο Χάρης Δούκας το κατάλαβε αυτό και τον αγκάλιασε ο κόσμος. Ο Αλέξης Τσίπρας προσπαθεί να το πουλήσει ως προϊόν. Και η διαφορά είναι νυχτερινή.
Η Πάτρα έκανε τη σύγκριση. Και η σύγκριση ήταν ντροπιαστική. Για τον έναν, η Πάτρα ήταν ξεκίνημα. Για τον άλλο, ήταν απλώς μια στάση σε ένα προγραμματισμένο “ταξίδι” χωρίς πραγματικό προορισμό. Η μνήμη των ανθρώπων είναι αυστηρή κριτής. Και αυτή τη φορά, έβγαλε άριστα το Δούκα και κόφτη τον Τσίπρα.
Εικόνες και video από την περσινή ομιλία Δούκα στην Πάτρα:
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
