Υπάρχει μια παροιμία που λέει πως «οποιοσδήποτε δρόμος σε βγάζει κάπου, αν δεν ξέρεις πού πηγαίνεις». Στην περίπτωση του Κυριάκου Βελόπουλου, φαίνεται πως ο δρόμος της εθνικής στρατηγικής είναι μια κυκλική διαδρομή που αλλάζει κατεύθυνση ανάλογα με το δελτίο ειδήσεων.
Μέσα σε ένα 24ωρο, ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης κατάφερε το ακατόρθωτο: Να καταγγείλει την κυβέρνηση για «επικίνδυνη εμπλοκή» σε ξένες περιπέτειες και την αμέσως επόμενη μέρα, από το βήμα της Βουλής, να την εγκαλέσει γιατί… άργησε να στείλει τη φρεγάτα στην Κύπρο.
Ας αποφασίσει επιτέλους: Είναι οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις όργανα «ξένων συμφερόντων» όταν κινούνται, ή είναι «απούσες» όταν δεν προλαμβάνουν τις εξελίξεις που ο ίδιος ξορκίζει;
Η γεωπολιτική σοβαρότητα δεν χτίζεται με αναδιπλώσεις. Όταν τη μία μέρα αναρωτιέσαι «τι κερδίζει η Ελλάδα» από τη συνδρομή στους συμμάχους και την επόμενη θυμάσαι το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα επειδή χτυπήθηκε μια βρετανική βάση, δεν κάνεις εθνική πολιτική· κάνεις τηλεπωλήσεις εντυπώσεων. Ο πατριωτισμός των 24 ωρών, που προσαρμόζεται στο εκάστοτε ακροατήριο, είναι το λιγότερο που χρειάζεται η χώρα σε μια τόσο κρίσιμη συγκυρία.
Τελικά, ο κ. Βελόπουλος δεν αναρωτιέται αν πρέπει να «χαρεί ή να στεναχωρηθεί». Αναρωτιέται απλώς ποιο από τα δύο θα του φέρει περισσότερα likes, ακόμα κι αν το ένα αναιρεί το άλλο.
