Η πρόσφατη τοποθέτηση του Κώστα Μπακογιάννη στο Δημοτικό Συμβούλιο, με αφορμή την έγκριση του δανείου ύψους 75 εκατομμυρίων ευρώ από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων για την ενεργειακή αναβάθμιση των σχολείων της Αθήνας, αποτελεί ένα μνημείο πολιτικής αντίφασης και όψιμης οικονομικής ευαισθησίας.
Ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης επιχείρησε να ενδυθεί τον μανδύα του υπεύθυνου θεματοφύλακα των ταμείων του Δήμου, ξεχνώντας όμως μια βασική αλήθεια: η δική του τετραετία χαρακτηρίστηκε από μεγαλόπνοες υποσχέσεις, αποσπασματικά έργα βιτρίνας και μια διαχείριση που κάθε άλλο παρά θωράκισε την πρωτεύουσα.
Είναι τουλάχιστον οξύμωρο να εμφανίζεται ως πολέμιος του δανεισμού για τα σχολεία ο άνθρωπος που συνέδεσε το όνομά του με τον «Μεγάλο Περίπατο», ένα έργο με τεράστιο οικονομικό κόστος και αμφιλεγόμενη αποτελεσματικότητα, το οποίο ταλαιπώρησε τους Αθηναίους για χρόνια.
Όταν πρόκειται για την ενεργειακή θωράκιση των σχολικών κτιρίων, όπου φοιτούν χιλιάδες παιδιά, η λήψη ενός δανείου με τους ευνοϊκούς όρους της ΕΤΕπ βαφτίζεται «δάνειο μαμούθ» και «λευκή επιταγή».
Όταν όμως επρόκειτο για τις δικές του αποτυχημένες αστικές αναπλάσεις, τα χρήματα των δημοτών φαίνεται πως είχαν άλλη βαρύτητα.
Στην προσπάθειά του να ασκήσει αντιπολίτευση, ο κύριος Μπακογιάννης παρουσίασε μια σειρά από «αλήθειες» που μοιάζουν περισσότερο με κινδυνολογία παρά με σοβαρό οικονομικό αντίλογο.
Η αναφορά σε μείωση εσόδων και ταμειακών διαθεσίμων κατά την προηγούμενη περίοδο αποτελεί, σε μεγάλο βαθμό, καθρέφτη της δικής του διοίκησης, η οποία παρέδωσε έναν Δήμο με τεράστιες ανάγκες και ανείσπρακτα έσοδα, τα οποία τώρα θυμήθηκε να επικαλεστεί.
Το επιχείρημα ότι η προηγούμενη δημοτική αρχή επένδυσε 50 εκατομμύρια ευρώ στα σχολεία «χωρίς να δανειστεί ούτε ένα σεντ» καταρρίπτεται από την ίδια την πραγματικότητα που βιώνουν οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί στις γειτονιές της Αθήνας.
Αν οι προηγούμενες παρεμβάσεις ήταν τόσο αποτελεσματικές και επαρκείς, δεν θα υπήρχε σήμερα η κατεπείγουσα ανάγκη για ένα τόσο ριζικό πρόγραμμα ενεργειακής αναβάθμισης και εκσυγχρονισμού των υποδομών. Η πολιτική του «δεν δανείζομαι αλλά αφήνω τα σχολεία στην τύχη τους» δεν αποτελεί υπεύθυνη στάση, αλλά ομολογία αδράνειας.
Η κριτική για «διαδικασίες εξπρές» και έλλειψη σχεδιασμού ακούγεται μάλλον ως προπέτασμα καπνού για να κρυφτεί η έλλειψη εναλλακτικής πρότασης.
Η κλιματική κρίση είναι εδώ, και οι ανάγκες των σχολείων δεν μπορούν να περιμένουν τις ατέρμονες γραφειοκρατικές συζητήσεις που συχνά προτιμά η αντιπολίτευση για να καθυστερεί το έργο της εκάστοτε διοίκησης.
Η επίκληση άλλων χρηματοδοτικών εργαλείων, όπως το Modernization Fund, χωρίς συγκεκριμένη και εφαρμόσιμη πρόταση, είναι απλώς θεωρητικές ασκήσεις επί χάρτου.
Η Αθήνα δεν οδηγείται στα βράχια όταν επενδύει στο μέλλον των παιδιών της και στην πράσινη μετάβαση. Αντίθετα, κινδυνεύει να βουλιάξει στη στασιμότητα όταν οι πολιτικοί της ηγέτες προτιμούν την εύκολη κριτική και την καταστροφολογία από την τόλμη και την ανάληψη της ευθύνης για μεγάλα, αναγκαία έργα.
Η στάση του Κώστα Μπακογιάννη στο συγκεκριμένο θέμα δείχνει ότι αδυνατεί να ξεφύγει από το μικροπολιτικό παιχνίδι, ακόμη και όταν το διακύβευμα αφορά την ασφάλεια και την ποιότητα ζωής της επόμενης γενιάς των Αθηναίων.
