Εντάξει, γνωρίζουμε όλοι πως "λάθη" συμβαίνουν συχνά σε κάθε μορφή λόγου. Είτε προφορικού είτε γραπτού. Αυτό που διαχωρίζει πλήρως τους επαγγελματίες του λόγου, δη τους Δημοσιογράφους, με τους απλούς αναγνώστες, είναι η επιμέλεια και ο λεγόμενος - γνωστός τοις πάσι- "3πλός έλεγχος" πριν δημοσιευθεί κάτι.
Έτσι λοιπόν, η κ. Βεντούρα, στον ειρμό της σκέψης και των λόγων της, αποφάσισε να παραδώσει μαθήματα χρηματοοικονομικής διοίκησης, δημόσιας πολιτικής και τοπικής αυτοδιοίκησης. Το μόνο πρόβλημα;
"Σκόνταψε" πριν καν φτάσει στην πρώτη παράγραφο: Στη λέξη "χρίζει". Διοτί , όσοι ομιλούν Ελληνικά, γνωρίζουν πως άλλο είναι το "χρίζει" και όλο το "χρήζει". Το πρώτο αφορά κάποιον που ανακηρύσσεται ή ορίζεται σε αξίωμα. Το δεύτερο σημαίνει οτι κάτι έχει ανάγκη ή απαιτεί κάτι. Μικρή λεπτομέρεια θα πει κανείς. Μόνο που όταν επιχειρείς να παρουσίασεις τον εαυτό σου ως "Αυθεντία" και να τοποθετείς τον εαυτό σου σε άτυπο ρόλο "πολιτικού εισαγγελέα" που αποδίδει κατηγορητήρια ελαφρά τη καρδία, οι λεπτομέρειες έχουν την κακή συνήθεια να σε εκθέτουν..
Το εντυπωσιακό είναι η αυτοπεποίθηση με την οποία συνοδεύεται. Ένα κείμενο που καταγγέλει ανεπάρκεια, ενώ αποτυγχάνει να διαχειριστεί σωστά την γραμματική και το συντακτικό της ελληνικής γλώσσας. Ένα κείμενο που μιλά για χρηματοδοτικά εργαλεία, δίχως να εξηγεί ούτε ένα. Ένα "κατηγορητήριο" που "φωνάζει" περισσότερο από όσο τεκμηριώνει.
Λειψό ρεπορτάζ. Δημοσιογραφικά "έωλο" και εδώ έγκειται ακόμα ένα πεδίο κριτικής στον ρόλο ως δημοσιογράφος. Η καταγγελία είναι το ένα. Η τεκμηρίωση , η συνέχεια. Εδώ λείπει το πιο σημαντικό, η τεκμηρίωση και δια του λόγου του αληθές, λείπει και η εξακρίβωση - δεν νομίζω να κλήθηκε κανείς από την δημοτική αρχή να το σχολιάσει πριν καταλήξει στον "βαρύγδουπο" τίτλο της ανάρτησής της η κ. Βεντούρα...
Το ερώτημα δεν είναι ποιος "χρίζει" ή ποιος "χρήζει" τεχνοκράτης. Το ερώτημα είναι ποιος έχρισε κάποιους ως άτυπες αυθεντίες με την ευχέρεια να κατηγορούν δίχως τεκμηρίωση.
Λίγη ψυχραιμία... τουλάχιστον!
