Η δημόσια παρέμβαση του Χάρη Δούκα μέσα από τις σελίδες της Εφημερίδας των Συντακτών συνιστά μια πολιτική τοποθέτηση με σαφές στρατηγικό και ιδεολογικό αποτύπωμα.
Χωρίς ρητορικές εξάρσεις και με λόγο που παραπέμπει περισσότερο σε κείμενο πολιτικής κατεύθυνσης παρά σε εσωκομματική διακήρυξη, ο Δήμαρχος Αθηναίων επιχειρεί να ανοίξει τη συζήτηση για το ουσιώδες: την ταυτότητα, τον προσανατολισμό και την αξιοπιστία του ΠΑΣΟΚ σε μια περίοδο έντονης κοινωνικής αποστασιοποίησης από το πολιτικό σύστημα.
Η αφετηρία του συλλογισμού του είναι ρεαλιστική και, σε κάποιο βαθμό, αυτοκριτική. Η παραδοχή ότι το ΠΑΣΟΚ έχει απολέσει τμήμα του ιστορικού και πολιτικού του DNA δεν διατυπώνεται ως μομφή, αλλά ως διαπίστωση. Ο Δούκας αποφεύγει τόσο τη νοσταλγία όσο και την απολογητική διάθεση. Αντιμετωπίζει το παρελθόν ως πολιτικό κεφάλαιο προς επαναξιολόγηση, όχι ως βάρος, υποστηρίζοντας ότι η κοινωνία σήμερα δεν δείχνει να έχει την ανάγκη του κόμματος στον βαθμό που το ίδιο θα επιθυμούσε. Πρόκειται για μια σπάνιας ειλικρίνειας διατύπωση στον δημόσιο λόγο της Κεντροαριστεράς.
Στο κέντρο της παρέμβασής του βρίσκεται η ανάγκη για καθαρή πολιτική κατεύθυνση. Η θέση του υπέρ της προοδευτικής διακυβέρνησης, σε ευθεία αντιδιαστολή με κάθε σενάριο συγκυβέρνησης με τη Νέα Δημοκρατία, διατυπώνεται χωρίς αμφισημίες. Ο Δούκας υποστηρίζει ότι χωρίς σαφή διαχωρισμό από τη συντηρητική διακυβέρνηση δεν μπορεί να υπάρξει πειστική προοδευτική εναλλακτική. Η τοποθέτηση αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε μια συγκυρία όπου δημόσιες και υπόγειες συζητήσεις περί «θεσμικών συγκλίσεων» τείνουν να θολώσουν τα πολιτικά όρια.
Παράλληλα, το άρθρο αναδεικνύει την ανάγκη βαθύτερων μετασχηματισμών σε κρίσιμους τομείς πολιτικής, από τη βιωσιμότητα των πόλεων και τις υποδομές έως το κοινωνικό κράτος και το παραγωγικό μοντέλο. Η αναφορά σε πολιτικές «δυνατοτήτων» και «υποστήριξης», αντί της αναπαραγωγής προνομίων υπέρ του μεγάλου πλούτου, εντάσσεται σε μια σοσιαλδημοκρατική λογική προσαρμοσμένη στις σύγχρονες προκλήσεις, χωρίς ιδεολογικές υπερβολές.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται και στο ζήτημα της εσωκομματικής δημοκρατίας. Η πρόταση για ενεργοποίηση των προκριματικών εκλογών για την επιλογή μέρους των υποψηφίων βουλευτών δεν παρουσιάζεται ως ριζοσπαστισμός, αλλά ως επιστροφή σε μια καταστατική και ιστορική πρακτική του ΠΑΣΟΚ.
Ο Δούκας υποστηρίζει ότι η ενίσχυση της βάσης δεν αποδυναμώνει το κόμμα, αλλά αντίθετα μπορεί να αποκαταστήσει τη σχέση εμπιστοσύνης με την κοινωνία, η οποία σήμερα εμφανίζεται εύθραυστη.
Το κείμενο κλείνει με αναφορά στο διακύβευμα του επικείμενου Συνεδρίου, το οποίο ορίζει ως κομβικό για την πορεία προς τις εθνικές εκλογές. Η έκκληση για ενότητα δεν συνοδεύεται από εκπτώσεις στις πολιτικές θέσεις. Αντιθέτως, συνδέεται άμεσα με την ανάγκη για δεσμευτικές αποφάσεις και καθαρά λόγια, χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις.
Σε μια πολιτική συγκυρία όπου η ασάφεια συχνά εκλαμβάνεται ως στρατηγική ευελιξία, η παρέμβαση του Χάρη Δούκα διαφοροποιείται. Επιλέγει τη σαφήνεια, τον θεσμικό λόγο και την πολιτική ευθύνη, επαναφέροντας στο προσκήνιο το ερώτημα της προοδευτικής ταυτότητας όχι ως σύνθημα, αλλά ως αναγκαία προϋπόθεση πολιτικής αξιοπιστίας.
