Στη φυλακή αναμένεται να οδηγηθεί ο πατέρας Αντώνιος, μετά τη σημερινή (19/02/2026) απόφαση του Εφετείου να του επιβάλει ποινή κάθειρξης 9,5 ετών για περιστατικά ξυλοδαρμών, απομονώσεων και εξαναγκαστικής, εξαντλητικής εργασίας σε βάρος ανηλίκων που φιλοξενούνταν στην Κιβωτό του Κόσμου.
Σε συνολική ποινή φυλάκισης 9 ετών και 6 μηνών καταδικάστηκε ο πατέρας Αντώνιος, εκ των οποίων εκτιτέα είναι τα 8 χρόνια ή να καταβάλλει λίγα περισσότερα από 60.000 ευρώ στο ελληνικό δημόσιο για την υπόθεση της Κιβωτού του Κόσμου. Ωστόσο, σε δήλωσή του ο ίδιος ανέφερε ότι αδυνατεί να καταβάλλει ακόμη και την ελάχιστη χρηματική δόση, ελπίζοντας να λάβει «βοήθεια από συνανθρώπους του».
Μάλιστα, ο πατέρας Αντώνιος, αποκάλυψε ότι οι δικηγόροι του παραιτήθηκαν και πως ο ίδιος θα ακολουθήσει το «δρόμο του μαρτυρίου που έστρωσε αυτή η δικαστική απόφαση για τον ίδιο, μέχρι όπου ορίσει η ανθρώπινη δικαιοσύνη».
Παράλληλα, οι δικηγόροι των θυμάτων δήλωσαν ότι «ο πατέρας Αντώνιος, αντί να απολογηθεί στο Δικαστήριο, προτίμησε τις τηλεοπτικές συνεντεύξεις, προκειμένου να αποφύγει τις ερωτήσεις του Δικαστηρίου και να παρουσιαστεί ως θύμα σκευωρίας, ενόψει των λοιπών εκκρεμών υποθέσεων σε βάρος του, ιδίως της δίκης των ασελγειών στις 18.03.2026».
Νωρίτερα, το δικαστήριο τον κήρυξε ένοχο για 9 επιμέρους πράξεις που αφορούν σε ξυλοδαρμό, τιμωρίες και καταναγκαστική εργασία σε βάρος ανηλίκων παιδιών που διέμεναν σε δομές του Βόλου, της Αθήνας και της Καλαμάτας.
Οι υπόλοιποι τέσσερις καταδικασθέντες έλαβαν ποινές φυλάκισης από 1 χρόνο και 8 μήνες έως 4 χρόνια και 7,5 μήνες, κατά περίπτωση. Σε δύο εξ αυτών οι ποινές μετατράπηκαν σε χρηματικές, προς 10 ευρώ ημερησίως και για τους άλλους δύο δόθηκε αναστολή στην έκτιση της ποινής.
Η δήλωση του πατέρα Αντωνίου
«Η καταδικαστική απόφαση, που εκδόθηκε ερήμην μου, αφού προηγουμένως παραιτήθηκαν οι δικηγόροι μου (πρώτα οι τρείς, Θ. Κονταξής, Α. Τριαντάφυλλου, Ι. Κώτσος και ύστερα οι δύο, Α. Μπασαράς και Γ. Γεωργίου) και αποχώρησα κι εγώ, για λόγους ακραίας μεροληψίας του δικαστηρίου και στέρησης των υπερασπιστικών μου δικαιωμάτων, ήταν προδιαγεγραμμένη.
Ζω με την πρεσβυτέρα και το ανήλικο τέκνο μου, με έναν μειωμένο μισθό και κατά τούτο, αδυνατώ να καταβάλλω ακόμα και την οποιαδήποτε, ελάχιστη δόση. Αφήνομαι στον κάθε συνάνθρωπο, ως καταφύγιο και παρηγορία, ελπίζοντας στην βοήθειά του.
Η επιβληθείσα ποινή, στρώνει το δρόμο του μαρτυρίου, που επί χρόνια πορεύομαι και θα ακολουθήσω μέχρι όπου η ανθρώπινη δικαιοσύνη ορίσει»
