Ο Νίκος Πλακιάς ζει ακόμα την τραγωδία των Τεμπών με αμείωτη οργή και αγωνία. Η πρώτη του σκέψη εκείνη τη νύχτα ήταν αν τα παιδιά του ήταν ζωντανά κατά τη στιγμή της σύγκρουσης ή μετά. Οι σκέψεις για τα αίτια του δυστυχήματος ήρθαν αργότερα. Τρία χρόνια μετά, κανένας δεν βρίσκεται στη φυλακή, γεγονός που εντείνει την αίσθηση αδικίας. Ο κ. Πλακιάς πιστεύει ότι όλοι οι υπεύθυνοι, από τον σταθμάρχη μέχρι τον υπουργό, πρέπει να λογοδοτήσουν.
«Όταν ήρθαν τα πρώτα νέα για τον εκτροχιασμό, πάγωσα. Δεν έκανα ούτε το αυτονόητο, να καλέσω τα παιδιά μου», λέει ο ίδιος, που έχασε τις δίδυμες κόρες του και την ανιψιά του, Μαρία, Χρυσή και Θώμη. «Το μόνο που με έτρωγε ήταν αν τα παιδιά μου ήταν ζωντανά και αν φώναξαν “μπαμπά” ή “μαμά”».
Κατά τη διάρκεια της νύχτας, ο κ. Πλακιάς δεν ενημέρωσε κανέναν από τους συγγενείς. Όταν διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε να βρει τα παιδιά του, κατευθύνθηκε με τη σύζυγό του στο ΑΤ Τεμπών. Από την αρχή ένιωσε ότι τα τρία κορίτσια είχαν χαθεί. Η πρώτη λίστα επιβατών που είδε δεν περιείχε τα ονόματά τους και τους οδήγησαν στα νοσοκομεία, όπου μεταφέρονταν οι τραυματίες. Στην αίθουσα αναμονής, η περιγραφή ενός γιατρού για ένα κορίτσι στη ΜΕΘ αποκάλυψε ότι δεν ήταν το δικό του παιδί.
«Ξέρεις τι είναι να παρακαλάς να μην καταλάβει το παιδί σου τι συνέβη; Να το έχεις χάσει και να λες “Θεέ μου, μην καταλάβει τίποτα”», αναφέρει ο κ. Πλακιάς. Το πρώτο διάστημα, η οικογένεια ήταν συγκεντρωμένη στο γεγονός και όχι στα αίτια. Στις 40 ημέρες μετά, στο μνημόσυνο, συνειδητοποίησαν ποιοι είχαν ευθύνη για την τραγωδία. Στο σπίτι, η απουσία των παιδιών είναι εμφανής· υπάρχει μόνο μια φωτογραφία τους στο δωμάτιο, χωρίς άλλες αναρτημένες εικόνες από τη ζωή τους.
Ο πατέρας εκφράζει οργή για το δικαστικό σκέλος της υπόθεσης. Η σύγκρουση αντιμετωπίστηκε αρχικά σαν απλό τροχαίο και η πρώτη ενημέρωση ήταν ελλιπής. «Για μένα πρέπει να πληρώσει από τον σταθμάρχη μέχρι τον υπουργό», τονίζει, επισημαίνοντας την ανάγκη λογοδοσίας για όλους τους εμπλεκόμενους. Τρία χρόνια μετά, κανένας δεν έχει τιμωρηθεί, ενώ η δίκη αναμένεται να διαρκέσει πολλά χρόνια, καθυστερώντας τη δικαιοσύνη.
«Η οργή και ο θυμός δεν έχουν φύγει. Τα κορίτσια δεν τα κάναμε Ιφιγένειες για να βελτιώσουμε τον σιδηρόδρομο στη χώρα», καταλήγει ο κ. Πλακιάς, υπογραμμίζοντας τη βαθιά ανάγκη δικαίωσης και την απώλεια που σημάδεψε τη ζωή του.
