Η πρόσφατη κινητικότητα της κυβέρνησης Τραμπ προς την κατεύθυνση της ιρανικής αντιπολίτευσης σηματοδοτεί μια κρίσιμη καμπή στην εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία φαίνεται να εγκλωβίζεται και πάλι σε ένα επικίνδυνο ιστορικό μοτίβο.
Η προσπάθεια εξεύρεσης εγχώριων συμμάχων για την υποκίνηση μιας εξέγερσης στην Τεχεράνη παρουσιάζεται ως μια «αναίμακτη» εναλλακτική λύση απέναντι στο ενδεχόμενο μιας άμεσης στρατιωτικής εμπλοκής, όμως η ανάλυση των δεδομένων υποδηλώνει ότι οι κίνδυνοι παραμένουν εξίσου υψηλοί, αν όχι υψηλότεροι.
Η Ουάσινγκτον, θορυβημένη από το πολιτικό κόστος που θα συνεπάγονταν οι αμερικανικές απώλειες σε ένα νέο μέτωπο στη Μέση Ανατολή, επιχειρεί να μετακυλήσει το βάρος της σύγκρουσης στο εσωτερικό του Ιράν. Ωστόσο, η προσέγγιση αυτή αγνοεί μια θεμελιώδη αλήθεια της διεθνούς πολιτικής: η τεχνητή υποστήριξη αντιπολιτευτικών ομάδων από ξένες δυνάμεις συχνά λειτουργεί ως το καλύτερο δώρο προς το καθεστώς που επιδιώκουν να ανατρέψουν. Στα μάτια του μέσου Ιρανού πολίτη, η ταύτιση της εγχώριας διαμαρτυρίας με τα αμερικανικά συμφέροντα επιτρέπει στην Τεχεράνη να εργαλειοποιήσει τον εθνικισμό, παρουσιάζοντας κάθε μορφή αντίστασης ως υποκινούμενη προδοσία.
Επιπλέον, η επιλογή των «συμμάχων» παραμένει ένα εξαιρετικά ακανθώδες ζήτημα. Η ιστορική εμπειρία, από την εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων μέχρι την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν, έχει αποδείξει ότι οι εξόριστες οργανώσεις συχνά διατηρούν ελάχιστη επαφή με την πραγματικότητα στο έδαφος και στερούνται ευρείας λαϊκής νομιμοποίησης. Επενδύοντας σε αμφιλεγόμενες ομάδες, οι ΗΠΑ διακινδυνεύουν να δημιουργήσουν ένα κενό εξουσίας που θα μπορούσε να οδηγήσει σε έναν παρατεταμένο εμφύλιο σπαραγμό, μετατρέποντας το Ιράν σε μια νέα εστία αστάθειας παρόμοια με τη Λιβύη ή τη Συρία.
Η στρατηγική αυτή αντανακλά μια βαθιά αντίφαση στην αμερικανική ηγεσία. Ενώ ο Λευκός Οίκος επιθυμεί να αποφύγει τις «ατέρμονες συγκρούσεις», η ενεργή υποκίνηση εσωτερικής εξέγερσης αποτελεί από μόνη της μια πράξη πολέμου που καθιστά την αποκλιμάκωση σχεδόν αδύνατη. Αντί για μια συντονισμένη διπλωματική πίεση ή μια ρεαλιστική αποτροπή, η επιλογή της «εξέγερσης μέσω αντιπροσώπων» μοιάζει περισσότερο με μια βραχυπρόθεσμη τακτική εσωτερικής κατανάλωσης στις ΗΠΑ, παρά με ένα βιώσιμο γεωπολιτικό σχέδιο.
Τελικά, η προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποφύγει το φάντασμα ενός νέου Βιετνάμ ή Ιράκ μέσω της εργαλειοποίησης της ιρανικής αντιπολίτευσης μπορεί να οδηγήσει στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Η αποσταθεροποίηση μιας χώρας 85 εκατομμυρίων κατοίκων χωρίς ένα σαφές, εγχώρια αποδεκτό σχέδιο διαδοχής, δεν εγγυάται την ασφάλεια των ΗΠΑ, αλλά προετοιμάζει το έδαφος για μια περιφερειακή ανάφλεξη που καμία κυβέρνηση δεν θα μπορεί να ελέγξει από μακριά.
