Η Ρωξάνη Μπέη, μετά την ιδιαίτερα επιτυχημένη θητεία της ως Αντιδήμαρχος Καθαριότητας στον μεγαλύτερο Δήμο της χώρας, φέρεται να οδεύει προς την προεδρία του ΟΠΑΝΔΑ, του μεγαλύτερου δημόσιου πολιτιστικού και αθλητικού οργανισμού της Ελλάδας.
Δεν πρόκειται για μια τυπική μετακίνηση στελέχους, ούτε για προϊόν εσωτερικών ισορροπιών. Πρόκειται για μια επιλογή με σαφές αποτύπωμα, που εδράζεται στην αποδεδειγμένη ικανότητα διοίκησης, στην αντοχή στην πίεση και, κυρίως, στην απόλυτη εμπιστοσύνη που έχει οικοδομηθεί μεταξύ της Ρωξάνης Μπέη και του Δημάρχου Αθηναίων, Χάρη Δούκα.
Η θητεία της στην καθαριότητα δεν ήταν εύκολη. Ανέλαβε έναν τομέα υποστελεχωμένο, με χρόνια προβλήματα, εργολαβικές στρεβλώσεις και μια πόλη που είχε μάθει να χαμηλώνει τον πήχη. Παρ’ όλα αυτά, κατάφερε να επιβάλει καθημερινή παρουσία, μετρήσιμα αποτελέσματα και πολιτική ευθύνη. Χωρίς επικοινωνιακές φανφάρες, αλλά με σκληρή δουλειά, έδωσε το στίγμα μιας νέας αντίληψης διοίκησης: λιγότερα λόγια, περισσότερη πράξη.
Αυτή ακριβώς η αντίληψη φαίνεται να αποτελεί και το πολιτικό κεφάλαιο που τη συνοδεύει στην επόμενη μέρα.
Ο ΟΠΑΝΔΑ, ένας οργανισμός με τεράστιο κοινωνικό, πολιτιστικό και αθλητικό αποτύπωμα, χρειάζεται διοίκηση με οργανωτική επάρκεια, κοινωνική ευαισθησία και πολιτική καθαρότητα. Χρειάζεται πρόσωπα που δεν αντιμετωπίζουν τον πολιτισμό ως βιτρίνα, αλλά ως δημόσιο αγαθό.
Η σχέση της Ρωξάνης Μπέη με τον Χάρη Δούκα δεν είναι τυπική. Είναι σχέση εμπιστοσύνης, καθημερινής συνεργασίας και κοινής αντίληψης για το πώς αλλάζει η Αθήνα: με θεσμούς που δουλεύουν, με ανθρώπους που λογοδοτούν και με επιλογές που δεν εξαντλούνται στο πρόσκαιρο πολιτικό όφελος.
Σε μια περίοδο που η Αυτοδιοίκηση δοκιμάζεται από κυβερνητικό συγκεντρωτισμό και θεσμική απαξίωση, τέτοιες επιλογές αποκτούν πρόσθετο βάρος.
Αν οι πληροφορίες επιβεβαιωθούν, η μετάβαση της Ρωξάνης Μπέη στον ΟΠΑΝΔΑ δεν θα είναι απλώς μια αλλαγή ρόλου. Θα είναι μήνυμα συνέχειας, αξιοκρατίας και συνέπειας. Και κυρίως, θα είναι ακόμη μια ένδειξη ότι στον Δήμο Αθηναίων η διοίκηση δεν εξαντλείται στη διαχείριση, αλλά επενδύει σε ανθρώπους που μπορούν να σηκώσουν το βάρος των μεγάλων δημόσιων οργανισμών.
