Η επίσημη άρνηση της Κουμουνδούρου να συμμετάσχει στα «τραπέζια διαλόγου» του ΠΑΣΟΚ, την οποία σφράγισε με δηλώσεις του ο προέδρος του Συριζα Σωκράτης Φάμελλος, δεν αποτελεί «κίνηση υπερηφάνειας», αλλά μια ομολογία πολιτικού εγκλωβισμού.
Το φοβικό σύνδρομο της «συνιστώσας»
Είναι τουλάχιστον ειρωνικό: Ένα κόμμα που κάποτε ευαγγελιζόταν την ενότητα της Αριστεράς και τις προοδευτικές συγκλίσεις, τώρα τρέμει στην ιδέα και μόνο ενός διαλόγου. Η δικαιολογία περί «κινδύνου μετατροπής σε συνιστώσα του ΠΑΣΟΚ» προδίδει την εσωτερική ανασφάλεια του ΣΥΡΙΖΑ.
Ο «χαιρετισμός» της αμηχανίας
Η απόφαση να στείλουν εκπροσώπους μόνο για έναν τυπικό χαιρετισμό θυμίζει περισσότερο κοινωνική υποχρέωση παρά πολιτική παρέμβαση. Είναι η τακτική του «είμαστε εδώ, αλλά δεν μιλάμε».
Ενώ το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να εμφανιστεί ως ο κεντρικός πόλος που ανοίγει συζητήσεις, ο ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει τον ρόλο του θεατή, οχυρωμένος πίσω από μια «καθαρότητα» που στην πραγματικότητα τον αφήνει εκτός των εξελίξεων.
Η άρνηση του διαλόγου δεν πλήττει το ΠΑΣΟΚ· αντιθέτως, του χαρίζει το μονοπώλιο της πρωτοβουλίας των κινήσεων. Ο ΣΥΡΙΖΑ, αρνούμενος να συζητήσει, δεν προστατεύει την ταυτότητά του, αλλά επιβεβαιώνει την πολιτική του περιθωριοποίηση.
Όταν φοβάσαι ότι ένας διάλογος θα σε καταπιεί, μάλλον το πρόβλημα δεν είναι ο διάλογος, αλλά το δικό σου πολιτικό ανάστημα.
