Η πρόσφατη πολιτική επικαιρότητα φέρνει στο προσκήνιο μια εξαιρετικά αρνητική εικόνα για το πολιτικό σκηνικό, με επίκεντρο τις αλλεπάλληλες ανεξαρτητοποιήσεις βουλευτών από τον ΣΥΡΙΖΑ και την κατεύθυνσή τους προς το νέο πολιτικό εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα, την ΕΛΑΣ.
Το φαινόμενο αυτό προκαλεί έντονο προβληματισμό και αλγεινή εντύπωση στην κοινή γνώμη, καθώς αναδεικνύει μια βαθιά κρίση πολιτικής ηθικής, όπου η σκοπιμότητα, η ιδιοτέλεια και ο καριερισμός φαίνεται να υπερισχύουν των αρχών και της λαϊκής εντολής.
Το πρώτο μεγάλο παράδοξο εντοπίζεται στο γεγονός ότι οι αποχωρήσεις αυτές δεν συνοδεύονται από καμία ουσιαστική πολιτική ή ιδεολογική διαφωνία. Οι βουλευτές που επιλέγουν να εγκαταλείψουν το κόμμα με το οποίο εκλέχθηκαν, δεν εκφράζουν καμία ένσταση επί του προγράμματος ή του πολιτικού στίγματος του ΣΥΡΙΖΑ. Κατά συνέπεια, η πράξη τους στερείται οποιουδήποτε ηθικού ερείσματος περί «θέματος συνείδησης» και ερμηνεύεται αποκλειστικά ως μια κίνηση τακτικής με γνώμονα την προσωπική τους πολιτική επιβίωση και την εξασφάλιση μιας θέσης στο νέο κομματικό σχήμα.
Ωστόσο, το μεγαλύτερο πλήγμα για την αξιοπιστία της όλης διαδικασίας προέρχεται από την κραυγαλέα αντίφαση ανάμεσα στις διακηρύξεις του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα και την πραγματική συμπεριφορά των στελεχών που τον ακολουθούν. Ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ είχε θέσει ως θεμέλιο λίθο και δείγμα μιας «νέας πολιτικής ηθικής» την άμεση παραίτηση από το βουλευτικό αξίωμα για όποιον επιθυμούσε να ενταχθεί στο νέο του κόμμα, πράττοντας ο ίδιος το ίδιο εξ αρχής. Η άρνηση των βουλευτών να παραδώσουν τις έδρες τους στον ΣΥΡΙΖΑ και η επιλογή τους να ανεξαρτητοποιηθούν, εκθέτει ανεπανόρθωτα τον Αλέξη Τσίπρα, καθώς αποδεικνύει ότι οι επαγγελίες του περί καθαρών λύσεων καταστρατηγούνται στην πράξη από τους ίδιους τους εν δυνάμει συμμάχους του.
Αυτή η πρακτική του «δίπορτου» δημιουργεί την αίσθηση ενός επαίσχυντου πολιτικού καιροσκοπισμού. Οι βουλευτές κρατούν την έδρα ως δίχτυ ασφαλείας, ώστε να απολαμβάνουν τα κοινοβουλευτικά προνόμια ακόμη και στην περίπτωση που η μεταγραφή τους στην ΕΛΑΣ δεν ολοκληρωθεί. Η συμπεριφορά αυτή ευτελίζει την πολιτική διαδικασία και ενισχύει την άποψη ότι η πολιτική έχει μετατραπεί σε πεδίο προσωπικής συνδιαλλαγής.
Παράλληλα, η κατάσταση αυτή φέρνει σε εξαιρετικά δύσκολη θέση τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος βρίσκεται αντιμέτωπος με σοβαρά πολιτικά διλήμματα. Εάν επιλέξει να εντάξει στην ΕΛΑΣ το σύνολο ή την πλειοψηφία αυτών των ανεξάρτητων βουλευτών, θα επιβεβαιώσει τις κατηγορίες των επικριτών του ότι ο ίδιος κατηύθυνε το κύμα φυγής με στόχο τη ρευστοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ. Επιπλέον, μια τέτοια εξέλιξη θα αποδομούσε πλήρως το αφήγημα του «νέου», καθώς το νέο κόμμα θα αποτελούταν σε μεγάλο βαθμό από τα παλαιά υλικά της Κουμουνδούρου, μετατρέποντάς το απλώς σε μια μετονομασία του προηγούμενου σχήματος.
Η εικόνα της άλλοτε αξιωματικής αντιπολίτευσης να μετατρέπεται σε ένα θλιβερό σκορποχώρι ατομικών στρατηγικών, ευνοεί αντικειμενικά την κυβέρνηση και αφήνει ένα ανεξίτηλο στίγμα ηθικής κατάπτωσης για τον χώρο της Αριστεράς. Αν ο Πρωθυπουργός επιλέξει να εξαντλήσει την τετραετία αντί να οδηγήσει τη χώρα σε πρόωρες εκλογές το φθινόπωρο, η παράταξη θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια παρατεταμένη και επώδυνη φθορά σε διαρκή ζωντανή μετάδοση.
Για την ιστορία, η μακρά λίστα των βουλευτών που επέλεξαν την οδό της ανεξαρτητοποίησης, όπως οι Όλγα Γεροβασίλη, Διονύσης Καλαματιανός, Μίλτος Ζαμπάρας, Κώστας Μπάρκας, Πόπη Τσαπανίδου, Καλλιόπη Βέττα, Μαρίνα Κοντοτόλη, Χάρης Μαμουλάκης, Γιώργος Ψυχογιός, Γιώργος Γαβρήλος, Ανδρέας Παναγιωτόπουλος και Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος, στην πλειοψηφία τους δεν παρουσίασαν καμία πολιτική αιτιολόγιση, καταθέτοντας απλώς ένα τυπικό έγγραφο αποχώρησης.
Αντίθετα, η επιλογή βουλευτών όπως ο Γιώργος Καραμέρος, η Κατερίνα Νοτοπούλου, ο Βασίλης Κόκκαλης και ο Συμεών Κεδίκογλου να παραιτηθούν από το αξίωμά τους, αναδεικνύεται ως η μόνη έντιμη και καθαρή στάση, σε πλήρη αντίθεση με το κλίμα σκοπιμότητας που κυριαρχεί. Η κίνηση του Γιάννη Δραγασάκη να ανεξαρτητοποιηθεί αμέσως μετά την παραλαβή της έδρας της Έφης Αχτσιόγλου, καθώς και οι παλαιότερες αποχωρήσεις για σαφείς πολιτικούς λόγους, αποτελούν διαφορετικές περιπτώσεις, που όμως δεν αναιρούν τη γενικότερη αίσθηση απαξίωσης που προκαλεί η τρέχουσα συγκυρία.
Συμπερασματικά, η στρατηγική του Αλέξη Τσίπρα και η διαχείριση της δημιουργίας του νέου του φορέα μέσω αυτών των ανεξαρτητοποιήσεων φαίνεται να παράγει τα αντίθετα από τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Αντί για ένα ελπιδοφόρο νέο ξεκίνημα, η ΕΛΑΣ κινδυνεύει να ταυτιστεί στη συνείδηση των πολιτών με τις πιο παλαιοκομματικές πρακτικές παρασκηνίου και ιδιοτέλειας, πλήττοντας ανεπανόρθωτα την προσωπική αξιοπιστία του ηγέτη της.
