Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, ευρισκόμενη σε μια παρατεταμένη κατάσταση πολιτικής άμυνας, επιχειρεί τώρα έναν απέλπιδα ελιγμό για να αποδράσει από τον ασφυκτικό κλοιό της σκανδαλολογίας που καταρρακώνει την αξιοπιστία της.
Η ξαφνική επαναφορά της Συνταγματικής Αναθεώρησης από το Μέγαρο Μαξίμου δεν αποτελεί προϊόν ώριμης θεσμικής σκέψης, αλλά μια προφανή απόπειρα κατασκευής μιας εικονικής πραγματικότητας. Με το «πυροτέχνημα» των μεταρρυθμίσεων, η κυβερνητική παράταξη επιδιώκει να θάψει κάτω από νομικά τερτίπια και ανούσιους διαλόγους τα καίρια ζητήματα του κράτους Δικαίου που εκθέτουν τη χώρα διεθνώς.
Το επικοινωνιακό επιτελείο του πρωθυπουργού προσπαθεί να στήσει ένα σκηνικό «θεσμικής σοβαρότητας» ενόψει της συζήτησης για το κράτος Δικαίου, ελπίζοντας ότι οι εξαγγελίες για το Άρθρο 16 ή την ευθύνη υπουργών θα λειτουργήσουν ως αλεξικέραυνο στην οργή της αντιπολίτευσης.
Όμως, η πραγματική είδηση κρύβεται πίσω από τις κουρτίνες της κοινοβουλευτικής διαδικασίας, εκεί όπου ο Κυριάκος Μητσοτάκης φαίνεται να αναζητά σωσίβιο στην πιο αμφιλεγόμενη πλευρά του πολιτικού φάσματος
Η διαφαινόμενη σύγκλιση με τον Κυριάκο Βελόπουλο αποτελεί την απόλυτη ομολογία αδυναμίας μιας κυβέρνησης που, αφού απέτυχε να πείσει τους πολίτες, τώρα «ξεπλένει» τον λαϊκισμό για να διατηρήσει την καρέκλα της.
Ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης, ενεργώντας με τον τυχοδιωκτισμό που τον χαρακτηρίζει, μετατρέπεται στον «χρήσιμο σύμμαχο» ενός συστήματος που μέχρι χθες υποτίθεται ότι πολεμούσε.
Η σπουδή του κ. Βελόπουλου να στηρίξει τις κυβερνητικές μεθοδεύσεις μέσω της Συνταγματικής Αναθεώρησης αποκαλύπτει μια κυνική συναλλαγή: την προσφορά πολιτικής νομιμοποίησης στο Μαξίμου με αντάλλαγμα μια θέση σε ένα μελλοντικό κυβερνητικό σχήμα.
Είναι μια συνεργασία που υπαγορεύεται αποκλειστικά από τον πολιτικό φόβο και την ανάγκη αυτοσυντήρησης, καθώς και οι δύο πλευρές βλέπουν τα ποσοστά τους να απειλούνται από τη λαϊκή δυσαρέσκεια και την ανάδυση νέων δυνάμεων.
Αυτή η «συμμαχία της ανάγκης» ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία και την Ελληνική Λύση αποτελεί προσβολή για το δημοκρατικό αίσθημα και τη σοβαρότητα των θεσμών. Η χρήση του Συντάγματος ως «γέφυρας» για να καθίσει στο τραπέζι της εξουσίας ένας εκπρόσωπος του τηλεοπτικού λαϊκισμού, αποδεικνύει ότι για το Μέγαρο Μαξίμου δεν υπάρχουν πλέον κόκκινες γραμμές, παρά μόνο η αγωνιώδης προσπάθεια για παραμονή στην εξουσία. Το αφήγημα περί «ευρωπαϊκού προφίλ» και «μεταρρυθμίσεων» καταρρέει με πάταγο, αφήνοντας πίσω του την εικόνα μιας κυβέρνησης που δεν διστάζει να συμμαχήσει με το πιο σκοτεινό παρασκήνιο προκειμένου να ελέγξει τις εξελίξεις.
Ενώ οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας αναλώνονται σε εσωκομματικούς διαλόγους και ο Κωστής Χατζηδάκης παρουσιάζει «δημοσιονομικούς κανόνες» ως δήθεν τομές, η κοινωνία παρακολουθεί μια κακοστημένη παράσταση.
Οι πραγματικές ανάγκες της χώρας και η απαίτηση για διαφάνεια θυσιάζονται στον βωμό των μικροκομματικών υπολογισμών. Η έναρξη της συζήτησης για την Αναθεώρηση, αντί να είναι μια κορυφαία στιγμή της Δημοκρατίας, μετατρέπεται στο όχημα για μια ανίερη συγκυβέρνηση που θα σφραγίσει την πολιτική παρακμή της παρούσας περιόδου.
