Σε μια περίοδο όπου τα δεδομένα της δημοτικής διακυβέρνησης στην Αθήνα αποτυπώνουν μετρήσιμες μεταβολές σε κρίσιμους δείκτες, τμήμα του πολιτικού και επικοινωνιακού περιβάλλοντος επιλέγει να απαντήσει με την προσφιλή του μέθοδο: τη σκηνοθετημένη υπερβολή και την κατασκευή συμβολικών επιθέσεων, αντί για την ανάγνωση των στοιχείων.
Η πρόσφατη δημόσια ανάρτηση με αιχμηρό και ειρωνικό περιεχόμενο απέναντι στη δημοτική αρχή και στον δήμαρχο Αθηναίων, Χάρη Δούκα συνοδευόμενη από τεχνητή εικονική απεικόνιση, δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό αλλά εντάσσεται σε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο πολιτικής δυσφορίας απέναντι σε μια διοίκηση που επιχειρεί να αποτυπώνεται πλέον με δείκτες και όχι με εντυπώσεις.
Τα στοιχεία που έχουν καταγραφεί το τελευταίο διάστημα είναι αποκαλυπτικά. Στην πιο πρόσφατη πανελλαδική αξιολόγηση δήμων, ο Δήμος Αθηναίων καταγράφει άνοδο της ικανοποίησης των δημοτών στο 37,8%, καταλαμβάνοντας την 6η θέση ανάμεσα σε 104 δήμους της χώρας. Μια επίδοση που, για τα δεδομένα της πρωτεύουσας, συνιστά σαφή βελτίωση της συνολικής εικόνας λειτουργίας και αποδοχής των δημοτικών υπηρεσιών.
Σε επίπεδο εκλογικής αποτύπωσης της τελευταίας 2,5ετίας, η εικόνα παρουσιάζει επίσης μετατόπιση. Ο σημερινός δήμαρχος Αθηναίων, Χάρης Δούκας, από το αρχικό 14% που είχε καταγραφεί στις αυτοδιοικητικές εκλογές, εμφανίζεται πλέον σε δημοσκοπικές μετρήσεις να κινείται στο 29%, διαμορφώνοντας απόσταση 16 μονάδων από τον Κώστα Μπακογιάννη της Νέας Δημοκρατίας, ο οποίος καταγράφεται περίπου στο 13%. Η εξέλιξη αυτή αποτυπώνει μια δυναμική μεταβολή του πολιτικού τοπίου στον μεγαλύτερο δήμο της χώρας μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Αντίστοιχα, στον κρίσιμο τομέα της καθαριότητας, όπου διαχρονικά η Αθήνα αποτελεί πεδίο υψηλών απαιτήσεων και έντονων πιέσεων, καταγράφεται μείωση 29,4% στα αιτήματα πολιτών προς τις υπηρεσίες του δήμου σε σχέση με την περίοδο της προηγούμενης διοίκησης. Στοιχείο που η δημοτική αρχή αποδίδει σε αναδιοργάνωση της επιχειρησιακής λειτουργίας και πιο στοχευμένη διαχείριση των πόρων.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η πολιτική ένταση που εκδηλώνεται δεν δείχνει να αφορά την ουσία των δεδομένων αλλά την αδυναμία ενσωμάτωσής τους σε ένα αφήγημα που είχε προδιαγραφεί διαφορετικά. Έτσι, αντί για ψύχραιμη αποτίμηση, επιστρατεύονται υπερβολές, συμβολικές εικόνες και ρητορικές ακρότητες, σε μια προσπάθεια να ανασχεθεί μια πραγματικότητα που αποτυπώνεται ολοένα και πιο καθαρά σε αριθμούς.
Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι γνώριμη: όταν οι δείκτες δεν ευθυγραμμίζονται με τις προσδοκίες, το πεδίο μεταφέρεται από τα αποτελέσματα στην εντύπωση. Όμως στην περίπτωση της Αθήνας, τα δεδομένα επιμένουν να επαναφέρουν τη συζήτηση στο ίδιο σημείο αναφοράς: στην καθημερινότητα των πολιτών και στην αποτύπωσή της σε μετρήσιμα μεγέθη.
Και εκεί, ανεξαρτήτως έντασης του πολιτικού θορύβου, η πραγματικότητα καταγράφεται με αριθμούς που δύσκολα μπορούν να ανασκευαστούν από τίτλους και εικόνες.
