Η δήλωση του Γάλλου Προέδρου ότι «κάθε πλήγμα κατά της Κύπρου είναι πλήγμα κατά της Ευρώπης» δεν ήταν ένα απλό διπλωματικό ευχολόγιο, αλλά συνοδεύτηκε από την έμπρακτη ανάπτυξη γαλλικών δυνάμεων και την ενεργοποίηση της αμυντικής συνδρομής της Ε.Ε.
Ωστόσο, σε αυτό το κλίμα πρωτοφανούς διεθνούς συσπείρωσης, ο Κυριάκος Βελόπουλος επέλεξε για ακόμη μια φορά τον δρόμο της στείρας αμφισβήτησης, αποδεικνύοντας ότι η δική του «στήριξη» στην Κύπρο εξαντλείται συχνά σε επικοινωνιακό θόρυβο και ρητορικές ακροβασίες που θολώνουν το μήνυμα της αποτροπής.
Η κριτική του προέδρου της Ελληνικής Λύσης, που χαρακτηρίζει τη στρατηγική παρουσία των συμμάχων ως ένα «απαράδεκτο σόου», στερείται ρεαλιστικού βάθους. Ενώ το Παρίσι και η Αθήνα θωρακίζουν τη Λευκωσία απέναντι σε άμεσες απειλές στη Μέση Ανατολή, ο κ. Βελόπουλος αναλώνεται σε ερωτήματα που σκοπίμως συγχέουν το διεθνές δίκαιο με τις εντυπώσεις της στιγμής. Η προσπάθειά του να μειώσει τη σημασία της αποστολής αμυντικού υλικού και ναυτικών δυνάμεων, υπονοώντας ότι η διεθνής κινητοποίηση «ξεχνά τα κατεχόμενα», αποτελεί μια επικίνδυνη προσέγγιση. Αντί να χαιρετίσει την έμπρακτη θωράκιση των ελεύθερων εδαφών, επιλέγει να καλλιεργεί την καχυποψία, υπονομεύοντας τη μοναδική στιγμή που η Ευρώπη δηλώνει παρούσα στα σύνορα του κυπριακού ελληνισμού.
Στην πραγματικότητα, η στάση του κ. Βελόπουλου αποκαλύπτει μια βαθιά αντίφαση που πλήττει την αξιοπιστία του. Από τη μία πλευρά κατηγορεί τη χώρα για καθυστέρηση στην αποστολή βοήθειας και από την άλλη, όταν αυτή η βοήθεια φτάνει με την ισχυρή κάλυψη μιας πυρηνικής δύναμης, τη βαφτίζει «επικοινωνιακό παιχνίδι». Αυτή η τακτική υποδεικνύει ότι ο στόχος του δεν είναι η ουσιαστική προστασία της Κύπρου, αλλά η αλίευση ψήφων μέσα από την καλλιέργεια της δυσπιστίας απέναντι στους δυτικούς συμμάχους. Φτάνει μάλιστα στο σημείο να τρομοκρατεί το κοινό με ανυπόστατα σενάρια περί μετατροπής της Ελλάδας σε «αποθήκη πυρηνικών», αποπροσανατολίζοντας τη συζήτηση από το μείζον ζήτημα της κυπριακής ασφάλειας.
Επιπλέον, η πάγια τακτική του να προκρίνει μια αόριστη «ουδετερότητα» ή να ζητά εμπλοκή «τύπου Ισραήλ» ανάλογα με το τι επιτάσσει το λαϊκιστικό αφήγημα της ημέρας, τον καθιστά αναξιόπιστο στα θέματα εθνικής στρατηγικής. Όταν ο Μακρόν δηλώνει ότι η Κύπρος είναι το προπύργιο της Ευρώπης, προσφέρει στη Λευκωσία μια ομπρέλα ασφαλείας που καμία τηλεοπτική καταγγελία δεν μπορεί να αντικαταστήσει. Η άρνηση του κ. Βελόπουλου να αναγνωρίσει τη σημασία αυτής της εξέλιξης, την οποία βαφτίζει «υποτέλεια», στην ουσία αφήνει την Κύπρο εκτεθειμένη και απομονωμένη, μακριά από τους φυσικούς της συμμάχους.
Σε μια περίοδο που η Ανατολική Μεσόγειος φλέγεται και η Κύπρος δέχεται άμεσες απειλές, ο πολιτικός λόγος οφείλει να είναι εθνικά υπεύθυνος. Ο κ. Βελόπουλος, επιμένοντας να βλέπει «σόου» εκεί που η διεθνής κοινότητα βλέπει στρατηγική αποτροπή, αποδεικνύει ότι η οπτική του παραμένει εγκλωβισμένη σε μια εσωστρέφεια που ελάχιστα εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα. Η στήριξη στην Κύπρο δεν μετριέται με το πόσο δυνατά φωνάζει κανείς για τα κατεχόμενα από την ασφάλεια ενός τηλεοπτικού στούντιο, αλλά από το πόσο αποτελεσματικά συμβάλλει στη δημιουργία ισχυρών συμμαχιών που θα αποτρέψουν νέα τετελεσμένα. Σε αυτό το πεδίο, ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης φαίνεται να παίρνει κάτω από τη βάση, θυσιάζοντας την εθνική ομοψυχία στον βωμό της μικροπολιτικής εκμετάλλευσης.
