Η εμφάνιση της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» στο πολιτικό προσκήνιο, με επικεφαλής τη Μαρία Καρυστιανού, επιχειρείται να παρουσιαστεί από ορισμένους κύκλους ως ένα νέο, σαρωτικό ρεύμα, ικανό να μετακινήσει ακόμη και τις πιο παραδοσιακές ή συντηρητικές δεξαμενές ψηφοφόρων, όπως αυτή του Αγίου Όρους. Οι ισχυρισμοί, ωστόσο, ότι η Αθωνική Πολιτεία στρέφει μαζικά την κατεύθυνσή της προς το συγκεκριμένο ανεξάρτητο κίνημα, εγκαταλείποντας σχηματισμούς όπως η «Νίκη», ελέγχονται ως πολιτικά εξωπραγματικοί και στερούμενοι σοβαρής ιδεολογικής βάσης.
Η προσπάθεια σύνδεσης της Μαρίας Καρυστιανού με το εκλογικό σώμα που επηρεάζεται από το Άγιο Όρος παραγνωρίζει τις θεμελιώδεις διαφορές στη φυσιογνωμία των δύο πλευρών. Το Άγιο Όρος και τα δίκτυα των μοναστηριών που κινούνται γύρω από αυτό, ιστορικά στηρίζουν σχηματισμούς με σαφή ελληνοκεντρικό, παραδοσιακό και έντονα θρησκευτικό χαρακτήρα, στοιχεία που αποτελούν τον πυρήνα της πολιτικής τους ταυτότητας. Αντίθετα, το κόμμα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» δομείται πάνω σε μια πολυσυλλεκτική, ακτιβιστική ρητορική που επικεντρώνεται στη δικαιοσύνη και τη διαφθορά, χωρίς να φέρει τα παραδοσιακά εθνοκεντρικά διαπιστευτήρια που θα μπορούσαν να συγκινήσουν το συγκεκριμένο ακροατήριο.
Η υπόθεση ότι η «Αγιορείτικη» ψήφος μπορεί να κατευθυνθεί «μονοκούκι» σε ένα νεοσύστατο κίνημα, επειδή αυτό φέρει το όνομα ενός προσώπου με υψηλή συναισθηματική φόρτιση, κρίνεται μάλλον απλοϊκή. Η εργαλειοποίηση της τραγωδίας των Τεμπών, η οποία αποτέλεσε το εφαλτήριο για την πολιτική κάθοδο της Μαρίας Καρυστιανού, αρχίζει να προκαλεί σκεπτικισμό σε ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης, καθώς η μετάβαση από τον καθαρό κοινωνικό ακτιβισμό στην κομματική κάλπη συχνά απομειώνει την αρχική ηθική δυναμική. Αυτή η μετατόπιση προς την καθαρή πολιτική διεκδίκηση αντιμετωπίζεται με ιδιαίτερη επιφυλακτικότητα από συντηρητικούς κύκλους, οι οποίοι αποφεύγουν να ταυτιστούν με σχήματα που στερούνται σαφούς και δοκιμασμένης ιδεολογικής πυξίδας.
Παράλληλα, οι αναλύσεις που παρουσιάζουν την ψήφο του Αγίου Όρους ως μια συμπαγή μάζα που αγγίζει ή ξεπερνά το 3% υπό την καθοδήγηση των ηγουμένων, υπερβάλλουν σημαντικά ως προς την επιρροή και την ομοιογένεια αυτού του δικτύου. Οι πιστοί δεν αποτελούν ένα πειθαρχημένο, τυφλό εκλογικό σώμα, ούτε οι εσωτερικές ισορροπίες της Αθωνικής Πολιτείας επιτρέπουν μια τόσο μονοσήμαντη και οριζόντια πολιτική γραμμή.
Το επιχείρημα ότι η συγκεκριμένη τάση είναι «μη ανιχνεύσιμη» από τους δημοσκόπους λειτουργεί τελικά ως βολικό άλλοθι για τη δημιουργία εντυπώσεων και την κατασκευή ανύπαρκτων πολιτικών δεδομένων. Η επίκληση μιας υποτιθέμενης «κρυφής ευλογίας» προς την «Ελπίδα» μοιάζει περισσότερο με επικοινωνιακό τέχνασμα που σκοπό έχει να προσδώσει ένα πέπλο ευρύτερης αποδοχής σε μια υποψηφιότητα, η οποία, στην πραγματικότητα, καλείται ακόμη να αποδείξει αν διαθέτει συμπαγές πολιτικό περιεχόμενο πέρα από τη συγκινησιακή φόρτιση της κοινής γνώμης.
