Τα αποτελέσματα των πρόσφατων πανελλαδικών εξετάσεων φέρνουν στην επιφάνεια μια σκληρή πραγματικότητα για το εκπαιδευτικό μας σύστημα, καθώς τα ποσοστά των μαθητών που βαθμολογήθηκαν κάτω από τη βάση σε κομβικά μαθήματα προκαλούν έντονο προβληματισμό.
Τα Αρχαία Ελληνικά, η Ιστορία και τα Μαθηματικά, τρία μαθήματα που αποτελούν τους πυλώνες της ανθρωπιστικής και της θετικής κατεύθυνσης, φαίνεται να εξελίσσονται σε ανυπέρβλητα εμπόδια για τη σχετική πλειοψηφία των υποψηφίων.
Η μεγαλύτερη απογοήτευση καταγράφεται στο μάθημα των Αρχαίων Ελληνικών, όπου το 55,67% των γραπτών βρέθηκε κάτω από το βαθμολογικό όριο της βάσης. Το εντυπωσιακό αυτό ποσοστό επιβεβαιώνει μια διαχρονική αδυναμία των μαθητών να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και της ερμηνείας των κειμένων.
Η δυσκολία στην κατανόηση του αδίδακτου κειμένου, σε συνδυασμό με την ανάγκη για βαθιά γνώση της γραμματικής και του συντακτικού, στερεί από περισσότερους από τους μισούς υποψηφίους τη δυνατότητα μιας αξιοπρεπούς βαθμολογίας.
Παρόμοια, αν και ελαφρώς καλύτερη, είναι η εικόνα στο μάθημα της Ιστορίας, με το ποσοστό της αποτυχίας να αγγίζει το 52,10%. Αν και η Ιστορία θεωρείται παραδοσιακά ένα μάθημα που βασίζεται στην αποστήθιση, οι σύγχρονες απαιτήσεις των εξετάσεων, οι οποίες περιλαμβάνουν την κριτική ανάλυση ιστορικών πηγών και τον συνδυασμό γνώσεων, φαίνεται πως δυσκολεύουν σημαντικά τους μαθητές. Η παπαγαλία δεν είναι πλέον αρκετή, και η έλλειψη κριτικής σκέψης αποτυπώνεται ξεκάθαρα στα γραπτά.
Στην αντίπερα όχθη, τα Μαθηματικά συνεχίζουν να αποτελούν τον μεγάλο «μπαμπούλα» των θετικών επιστημών, με το 50,59% των εξεταζόμενων να μην καταφέρνει να πιάσει τη βάση. Το γεγονός ότι ένας στους δύο μαθητές αδυνατεί να ανταπεξέλθει στα θέματα των Μαθηματικών αναδεικνύει ένα βαθύτερο πρόβλημα στον τρόπο με τον οποίο καλλιεργείται η μαθηματική σκέψη από τα πρώτα σχολικά χρόνια. Οι απαιτήσεις για υψηλή αναλυτική ικανότητα και η συνδυαστική επίλυση σύνθετων ασκήσεων αφήνουν μεγάλο μέρος των υποψηφίων εκτός στόχων.
Τα στοιχεία αυτά δεν αποτελούν απλώς αριθμούς, αλλά ένα ηχηρό καμπανάκι κινδύνου για την εκπαιδευτική κοινότητα. Η αποτυχία των μισών και πλέον μαθητών σε βασικά μαθήματα της γενικής παιδείας και των κατευθύνσεων απαιτεί άμεση αναθεώρηση των διδακτικών μεθόδων, των σχολικών εγχειριδίων, αλλά και του τρόπου αξιολόγησης, ώστε το σχολείο να προετοιμάζει ουσιαστικά τους νέους και όχι να τους οδηγεί σε μαζική βαθμολογική πανωλεθρία.
