Γράφει ο Κωνσταντίνος Ταχτσίδης
Η Ντόρα Μπακογιάννη δήλωσε χθες (07/09) στον ΣΚΑΪ, ότι «πήγα να πάθω εγκεφαλικό» με το περίπου 44% του ακροδεξιού AfD στη Σαξονία.
Η ανησυχία της είναι απολύτως δικαιολογημένη, όμως θα ήταν πιο ειλικρινής αν συνοδευόταν από μια προσεκτική ανάγνωση του προγράμματος του κόμματος που την τρόμαξε γιατί ανάμεσα στις διατυπώσεις του AfD θα συναντούσε αρκετές γνώριμες ιδέες. Ορισμένες, μάλιστα, έχουν ήδη ελληνικό αριθμό ΦΕΚ.
Ενδεικτικά μόνο, αναφέρω τα παρακάτω.
Ας αρχίσουμε από την Οικονομία.
Το AfD ζητά χαμηλότερη φορολογία επιχειρήσεων, περιορισμό κρατικών παρεμβάσεων και κατάργηση του φόρου κληρονομιάς.
Η κυβέρνηση της ΝΔ μείωσε τον εταιρικό συντελεστή στο 22%, διαμόρφωσε τη φορολογία μερισμάτων στο 5% και καθιέρωσε αφορολόγητο 800.000 ευρώ στις γονικές παροχές και σε συγκεκριμένες δωρεές.
Οι διαφορές στην έκταση και στον σχεδιασμό είναι υπαρκτές.
Εξίσου υπαρκτή είναι η συγγένεια στην ευνοϊκή φορολογική μεταχείριση του κεφαλαίου και της οικογενειακής μεταβίβασης περιουσίας.
Απέναντι στους ανέργους, η γενναιοδωρία γίνεται αισθητά πιο αυστηρή.
Το AfD προτείνει υποχρεωτική κοινωφελή εργασία μετά από έξι μήνες για ικανούς προς εργασία δικαιούχους βασικής στήριξης.
Η ΝΔ συνέδεσε την άρνηση τριών κατάλληλων θέσεων εργασίας με διετή διαγραφή από το μητρώο της ΔΥΠΑ και διακοπή παροχών. Διαφορετικές ρυθμίσεις, με κοινό σημείο την ενίσχυση των υποχρεώσεων και των κυρώσεων.
Η “ανακούφιση” του επιχειρηματία παρουσιάζεται ως αναπτυξιακό κίνητρο.
Η “ανακούφιση” του ανέργου συνοδεύεται από την υποψία ότι μπορεί να βολευτεί.
Εντάξει, στο μεταναστευτικό, η συγγένεια γίνεται δυσκολότερο να κρυφτεί πίσω από τεχνικές διατυπώσεις.
Το AfD ζητά περισσότερους χώρους κράτησης, διευκόλυνση απελάσεων και κατάργηση διαδρομών που επιτρέπουν σε ανθρώπους χωρίς ασφαλές καθεστώς διαμονής να παραμείνουν λόγω εργασίας ή κατάρτισης.
Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση νομοθέτησε το 2025 διοικητική κράτηση έως 24 μήνες, κατάργηση της δυνατότητας νομιμοποίησης μέσω επταετούς παρουσίας και φυλάκιση δύο έως πέντε ετών για παράτυπη παραμονή.
Ο Θάνος Πλεύρης συνόψισε την κυβερνητική φιλοσοφία με αξιοσημείωτη σαφήνεια, «ή θα πας φυλακή ή θα επιστρέψεις στην πατρίδα σου». Η φράση βρίσκεται στην επίσημη ιστοσελίδα του υπουργείου και θα μπορούσε να διαβαστεί σε προεκλογική συγκέντρωση του AfD χωρίς να χρειαστεί να υποστεί καμία προσαρμογή.
Το ίδιο ισχύει για την αντιμετώπιση της στοιχειώδους φροντίδας ως ανεπιθύμητου κινήτρου.
Το AfD ζητά περιορισμό των κοινωνικών παροχών στους αιτούντες άσυλο.
Ο Έλληνας υπουργός ανακοίνωσε επανεξέταση ακόμη και του μενού στις δομές, επειδή το υπουργείο «δεν είναι ξενοδοχείο». Όταν τρία γεύματα μετατρέπονται σε πολιτικό σκάνδαλο, η συζήτηση έχει ήδη μετακινηθεί στο έδαφος όπου η Ακροδεξιά αισθάνεται απολύτως άνετα.
Φυσικά αυτές οι ανατριχιαστικές συγκλίσεις δεν αναιρούν και τις (λιγότερες) διαφορές των δύο κομμάτων, ούτε προφανώς εξηγεί τη ψήφο εκατοντάδων χιλιάδων Γερμανών.
Θέτει, όμως, ένα ερώτημα που η ευρωπαϊκή συντηρητική παράταξη αποφεύγει συστηματικά.
Πώς περιμένει να περιορίσει την Ακροδεξιά όταν υιοθετεί βασικές παραδοχές της για το ποιος φταίει, ποιος περισσεύει και ποιος πρέπει να τιμωρηθεί;
Αυτή ακριβώς η πολιτική σύγκλιση προσφέρει στην Ακροδεξιά κάτι πολυτιμότερο από περιστασιακές ψήφους. Της αποδίδει πολιτική δικαίωση.
Όταν ο ψηφοφόρος ακούει ότι ο μετανάστης απειλεί, ότι οι παροχές κακομαθαίνουν και ότι η αυστηρότητα αποτελεί απόδειξη σοβαρότητας, ποιον θα επιλέξει; Εκείνον που διαστάζει ή εκείνον που φωνάζει;
Η Ντόρα Μπακογιάννη μπορεί να χρησιμοποίησε τη γερμανική εξέλιξη για να επαναφέρει το ελληνικό ψευτοδίλημμα της «σταθερότητας». Θα ήταν όμως χρησιμότερο να εξετάσει πόσο σταθερή μπορεί να παραμείνει μια δημοκρατία όταν οι κυβερνήσεις της κάνουν καθημερινά αποδεκτές τις ιδέες εκείνων που αποδεδειγμένα έχουν τις λιγότερο δημοκρατικές απόψεις.
Η Ντόρα έχει βάσιμους λόγους να ανησυχεί, αλλά έχει ακόμα περισσότερους λόγους να κοιτάξει πιο κοντά, δίπλα της, στους ακροδεξιούς λοχαγούς που ο αδερφός της και πρωθυπουργός έχει αμολύσει σα μαντρόσκυλα και έχουν ηγετικό ρόλο στη ΝΔ.
Η πολιτική συγγένεια δεν εξαφανίζεται επειδή κάποιος αρνείται να βγει στην οικογενειακή φωτογραφία.
