Τεράστιες είναι οι ανισότητες και οι διακρίσεις υπάρχουν στη δωρεάν μετακίνηση ατόμων με αναπηρία..
Όπως έχει καταγγείλει η Εθνική Συμοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία:
Στην Περιφερειακή Ενότητα Αττικής και στη Θεσσαλονίκη, η δωρεάν μετακίνηση παρέχεται μέσω της πλαστικής κάρτας αναπηρίας. Στις υπόλοιπες όμως Περιφερειακές Ενότητες της χώρας, η ίδια κάρτα δεν γίνεται αποδεκτή και απαιτείται η έκδοση ειδικού δελτίου μετακίνησης, το οποίο μάλιστα προϋποθέτει την πλήρωση εισοδηματικών κριτηρίων.
Το αποτέλεσμα:Α τομα με αναπηρία αντιμετωπίζονται διαφορετικά, όχι με βάση τις ανάγκες τους ή
τον βαθμό αναπηρίας τους, αλλά με βάση τον τόπο κατοικίας τους.
Δημιουργούνται πολίτες «δύο ταχυτήτων», με διαφορετικά δικαιώματα μετακίνησης, ανάλογα με το
αν ζουν στην Αττική, στη Θεσσαλονίκη ή στην υπόλοιπη Ελλάδα.
Ακόμη πιο προβληματικό είναι το γεγονός ότι άτομα με αναπηρία που κατοικούν στην Αττική ή στη Θεσσαλονίκη και δεν πληρούν τα εισοδηματικά κριτήρια για την έκδοση δελτίου μετακίνησης, στερούνται το δικαίωμα δωρεάν μετακίνησης εκτός των δύο αυτών περιοχών.
Δηλαδή, πολίτες με αναπηρία αποκλείονται από τη μετακίνηση σε άλλη περιοχή της χώρας, όχι επειδή δεν έχουν αναπηρία, αλλά επειδή το εισόδημά τους υπερβαίνει ένα αυθαίρετο όριο.
Η ίδια η Πολιτεία παραδέχεται, εμμέσως πλην σαφώς, ότι η πλαστική κάρτα
αναπηρίας δεν γίνεται αποδεκτή από τα Αστικά ΚΤΕΛ των λοιπών Περιφερειακών
Ενοτήτων επειδή δεν επιτρέπει τον έλεγχο εισοδηματικών κριτηρίων. Δηλαδή, αντί
να απλοποιηθεί το σύστημα και να αρθούν τα εμπόδια, επιλέγεται συνειδητά η
διατήρηση ενός μηχανισμού αποκλεισμού.
Όλη αυτή η κατάσταση γεννάει ερωτήματα:
Από πότε η αναπηρία μετριέται με βάση το εισόδημα; Από πότε το δικαίωμα στην ισότιμη μετακίνηση μετατράπηκε σε προνοιακό επίδομα υπό όρους;
Η Ελλάδα έχει κυρώσει τη Σύμβαση του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία, δεσμευόμενη ρητά να λαμβάνει όλα τα αναγκαία μέτρα για την εξάλειψη των διακρίσεων και τη διασφάλιση της πλήρους συμμετοχής των ατόμων με αναπηρία στην κοινωνική ζωή.
Η επιμονή σε εισοδηματικά κριτήρια για ένα βασικό δικαίωμα, όπως η μετακίνηση, αντιβαίνει όχι μόνο στο πνεύμα αλλά και στο γράμμα της Σύμβασης.
Επιπλέον, η πραγματικότητα της καθημερινότητας διαψεύδει κάθε επιχείρημα περί
«οικονομικής στόχευσης».
Τα άτομα με αναπηρία επιβαρύνονται ήδη με αυξημένα
κόστη διαβίωσης:
μετακινήσεις,
φάρμακα,
θεραπείες,
βοηθήματα,
προσβασιμότητα.
Το να τίθεται επιπλέον οικονομικό φίλτρο στη μετακίνηση δεν αποτελεί εξορθολογισμό, αλλά κοινωνική αναλγησία.
