Γράφει ο Κωνσταντινος Ταχτσίδης

Υπάρχει ένα σημείο πέρα από το οποίο η επίκληση των «διαχρονικών παθογενειών» παύει να είναι εξήγηση, γίνεται πρόκληση και η κυβέρνηση Μητσοτάκη το έχει ξεπεράσει προ πολλού.

Κυβερνά από το 2019.
Βρίσκεται στον όγδοο χρόνο της.
Έχει κερδίσει δύο εθνικές εκλογές, έχει αλλάξει νόμους, έχει διορίσει διοικήσεις, έχει αναδιατάξει υπουργεία, έχει συγκεντρώσει υπερεξουσίες στο Μέγαρο Μαξίμου, έχει αποστραγγίσει την τοπική αυτοδιοίκηση και έχει βαφτίσει όλο αυτό το σύστημα «επιτελικό κράτος».

Και παρ’ όλα αυτά, κάθε φορά που αποκαλύπτεται άλλη μία κρατική αποτυχία ή σκάνδαλο, ακούμε την ίδια κασέτα.  «Διαχρονικές παθογένειες».

Από πού να αρχίσουμε και πού να τελειώσουμε.

Από τα Τέμπη; Από τον ΟΠΕΚΕΠΕ; Από τις υποκλοπές και το Κράτος Δικαίου; Από τις απευθείας αναθέσεις, τη λειτουργία των ελεγκτικών μηχανισμών και τη Δικαιοσύνη; Από ένα ΕΣΥ που εξακολουθεί να λειτουργεί με τεράστιες ελλείψεις προσωπικού και πολίτες που περιμένουν μήνες για εξετάσεις και χειρουργεία; Από τόσους θανάτους που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί;

Και μετά είναι η καθημερινότητα.
Η ακρίβεια που έγινε κανονικότητα, τα ενοίκια που εκτοξεύθηκαν και μια στεγαστική κρίση που έχει φέρει την Ελλάδα στην κορυφή της Ευρώπης ως προς το ποσοστό του διαθέσιμου εισοδήματος που απορροφά η στέγαση
Οι μισθοί που αυξάνονται στα χαρτιά αλλά τους εξανεμίζει περισσότερο από ποτέ ο πληθωρισμός.
Οι νέοι που δεν μπορούν να φύγουν από το πατρικό τους;

Και μη ξεχνάμε την Πολιτική Προστασία, μετά από καλοκαίρια με καταστροφικές πυρκαγιές και μια Θεσσαλία που ακόμη μετρά τις συνέπειες των πλημμυρών και τη γραφειοκρατία που υποτίθεται ότι θα εξαφανιζόταν με το «ψηφιακό κράτος», αλλά επιστρέφει κάθε φορά που ο πολίτης χρειάζεται πραγματικά την πολιτεία.

Για όλα τα παραπάνω, κάθε φορά, η απάντηση είναι η ίδια, «διαχρονικές παθογένειες», «χρόνια προβλήματα», «αγκυλώσεις του παρελθόντος» και «δεν διορθώνονται όλα από τη μία μέρα στην άλλη».

Μόνο που έχουν περάσει 7 χρόνια και βρισκόμαστε ήδη στον 8ο.

Κάποια στιγμή το «παραλάβαμε» γίνεται «διατηρήσαμε».
Το «βρήκαμε έτσι» γίνεται «το αφήσαμε έτσι».
Και η «διαχρονική παθογένεια» παύει να είναι ο προηγούμενος.
Είναι αυτός που κυβερνά.

Και όταν βρίσκεσαι στον όγδοο χρόνο της διακυβέρνησής σου, οι «διαχρονικές παθογένειες» δεν είναι πια κάτι που βρήκες.
Είναι κάτι που απέτυχες να αντιμετωπίσεις και το χειρότερο, κάτι που εσύ δημιούργησες.

Όλη η εξουσία στο Μαξίμου – Καμία αποτυχία για την κυβέρνηση

Το επιχείρημα πλέον έχει εξαντληθεί.

Το 2019 μπορούσες να πεις έστω το ψέμα ότι παρέλαβες ένα προβληματικότερο κράτος από αυτό που άφησες όταν κυβερνούσες και πάλι πριν.
Το 2020 μπορούσες να πεις ότι χρειάζεται χρόνος.
Το 2021 μπορούσες ακόμη να επικαλείσαι τις παλιές δομές.
Το 2026 όμως δεν είσαι ο καινούργιος διαχειριστής ενός παλιού συστήματος.
Είσαι ο μακροβιότερος διαχειριστής του συγκεκριμένου συστήματος.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ζητά να κρίνεται για όσα υποτίθεται ότι άλλαξε και να μην κρίνεται για όσα δεν άλλαξε και σε όσα απέτυχε δραματικά.
Θέλει να είναι κυβέρνηση όταν μοιράζονται τα εύσημα και παρατηρητής όταν ζητούνται οι ευθύνες.

Όταν όμως ζητάς και παίρνεις τόση εξουσία, παίρνεις μαζί και την ευθύνη.
Όταν στήνεις ένα πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα στο οποίο τα πάντα περνούν από το Μαξίμου, δεν μπορείς μετά να παριστάνεις ότι η αποτυχία βρίσκεται κάπου χαμηλότερα στην ιεραρχία και εσύ απλώς ενημερώθηκες.
Όταν η κοινωνία είναι πιο φτωχοποιημένη τώρα σε σχέση με το 2019, δεν μπορείς να παριστάνεις τον μεταρρυθμιστή ενός κράτους που κυβερνάς αδιάλειπτα επί τόσα χρόνια.

Αν μετά από οκτώ χρόνια οι ίδιες παθογένειες είναι ακόμα εκεί, τότε δεν έχεις απέναντί σου το παλιό κράτος.
Είσαι το παλιό κράτος.

Με τους δικούς σου ανθρώπους.
Τις δικές σου διοικήσεις.
Τις δικές σου νομοθεσίες.
Τις δικές σου προτεραιότητες.
Τις δικές σου αποτυχίες.
Και στην περίπτωσή σου τις δικές σου, πολλές, ποινικές ευθύνες.

Μετά από 8 χρόνια, Ο Κυριάκος μητσοτάκης δεν μπορεί πια να παριστάνει τον μεταρρυθμιστή που πολεμά τις «διαχρονικές παθογένειες».
Είναι πλέον μέρος τους.

Τις συντήρησε όπου τη βόλευαν, δημιούργησε νέες και έχτισε πάνω τους ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας που λειτουργεί με συγκεντρωτισμό, αδιαφάνεια και διάχυση ευθυνών.

Και όταν κάτι καταρρέει, η απάντηση είναι πάντα η ίδια, «φταίει το παρελθόν, φταίει το κράτος, φταίνε οι προηγούμενοι, φταίνε όλοι εκτός από εκείνους που κυβερνούν από το 2019».

Οκτώ χρόνια μετά, όμως, το άλλοθι τελείωσε.
Όταν κυβερνάς τόσο πολύ, οι “παθογένειες“ παύουν να είναι κάτι που κληρονόμησες και γίνονται η κληρονομιά που εσύ αφήνεις στις επόμενες γενιές.