Οι ισορροπίες στο εσωτερικό της κεντροαριστεράς ανατρέπονται για ακόμα μία φορά, αποδεικνύοντας ότι οι παλιές συμμαχίες έχουν δώσει οριστικά τη θέση τους σε βαθιές και αγεφύρωτες ρήξεις. Παρά το γεγονός ότι στο πολιτικό παρασκήνιο συζητείται έντονα η ανάγκη για τη δημιουργία ενός νέου, ενιαίου φορέα, οι προσωπικές στρατηγικές και τα πολιτικά βέλη που εκτοξεύονται εκατέρωθεν καθιστούν το εγχείρημα εξαιρετικά αβέβαιο.
Εδώ και έναν χρόνο έχει γίνει σαφές ότι η ηγεσία του νέου αυτού σχήματος δεν επιθυμεί σε καμία περίπτωση την ένταξη προσώπων που συνδέθηκαν στενά με την προηγούμενη περίοδο, όπως ο Παύλος Πολάκης, η Ρένα Δούρου και ο Νίκος Παππάς. Οι απαξιωτικές αναφορές που κυκλοφορούν στα δημοσιογραφικά γραφεία μπορεί να μην ταιριάζουν στην πολιτική αισθητική, αποτυπώνουν όμως μια σκληρή πραγματικότητα, με την πλευρά του Αλέξη Τσίπρα να δείχνει μια ξεκάθαρη και απόλυτη άρνηση, ιδιαίτερα απέναντι στη Ρένα Δούρου, την οποία δεν θέλει πλέον ούτε να αντικρίσει.
Ωστόσο, η πραγματικότητα αυτή δεν είναι μονομερής, καθώς το χάσμα είναι αμφίδρομο και εξίσου βαθύ. Τόσο η Ρένα Δούρου όσο και ο Παύλος Πολάκης έχουν περάσει πλέον στην αντίπερα όχθη, ξεκαθαρίζοντας με τη στάση τους ότι ούτε εκείνοι θέλουν να βλέπουν τον πρώην πρωθυπουργό ούτε ζωγραφιστό. Η ρήξη αυτή έχει λάβει πλέον προσωπικά χαρακτηριστικά και οι γέφυρες επικοινωνίας έχουν γκρεμιστεί οριστικά. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, σενάρια που θέλουν τις δύο πλευρές να προσεγγίζουν η μία την άλλη με ένα απλό τηλεφώνημα της τελευταίας στιγμής για να τα βρουν, ανήκουν αποκλειστικά στη σφαίρα της πολιτικής φαντασίας.
