Η πρόσφατη έκθεση του Ινστιτούτο Έρευνας Λιανεμπορίου Καταναλωτικών Αγαθών για τις διακοπές του καλοκαιριού των Ελλήνων κατέληξε σε ένα γνωστό και μόνιμο συμπέρασμα: Ο ένας στους δυο Έλληνες δεν μπορεί να κάνει διακοπές φέτος το καλοκαίρι.
Από όσους πάνε, οι οκτώ στους δέκα επιλέγουν οικονομικούς τύπους διακοπών, αν είναι δυνατόν σε εξοχικό σπίτι, ιδιόκτητο ή φίλων-συγγενών, για να περιορίσουν όσο γίνεται τα έξοδα.
Το 45% σκοπεύει να μειώσει τις δαπάνες του φέτος, όσο και αν ο πληθωρισμός δεν το επιτρέπει.
Όσο για τη διάρκεια των διακοπών, όσο πάει και μικραίνει καθώς το 42% θα κάνει διακοπές 4 με 7 ημέρες ενώ ένα 8% θα περιοριστεί σε μία μονοήμερη ως τριήμερη απόδραση.
Λιγότεροι από τρεις στους δέκα (29%) θα συμπληρώσουν πάνω από μια εβδομάδα διακοπών (8 ως 14 ημέρες).
Τέλος, υπάρχει ένα τυχερό 20% που μπορεί να συμπληρώσει ένα μήνα διακοπές ή και παραπάνω.
Μεγάλο δίλημα το να πάει ή να μην πάει διακοπές κανείς
Κάθε χρόνο όταν βγαίνουν οι εκθέσεις του ΙΕΛΚΑ για τις διακοπές, όπως και άλλων φορέων, υπάρχει ο αντίλογος.
Οι γεμάτες εθνικές οδοί τα τριήμερα και το μποτιλιάρισμα στα διόδια, οι πληρότητες σε δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς, η κίνηση στα λιμάνια και στα ΚΤΕΛ όταν «κορυφώνεται η φυγή των Αθηναίων», τα ρεπορτάζ από παραλίες που οι ξαπλώστρες κάνουν 100 ευρώ η μία και είναι όλες πιασμένες, γεννάνε εύλογα ερωτήματα. Ποιοι είναι όλοι αυτοί που κινούν το χρήμα; Γιατί ενώ συνέχεια γκρινιάζουμε ότι «δεν βγαίνει ο μήνας», υπάρχουν μέρη που δεν πέφτει καρφίτσα το Σαββατοκύριακο; Γιατί η πρωτεύουσα μετατρέπεται (σχεδόν) σε πόλη-φάντασμα τις ήσυχες μέρες του Αυγούστου; Μήπως η φτώχεια – συμπεριλαμβανομένης της «φτώχειας διακοπών», είναι περισσότερο στο μυαλό μας;
Oι διακοπές του ενός τρίτου
Ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό της κοινωνίας, το ένα τρίτο που ευημερεί ή έστω δεν μένει χωρίς λεφτά στο τέλος του μήνα, είναι εκείνο που κινείται με μια μεγαλύτερη άνεση.
Αν προσθέσουμε τον εισερχόμενο τουρισμό από το εξωτερικό, που πλέον διαχέεται και στα αστικά κέντρα με το Airbnb και το city break, εύκολα δημιουργείται η εικόνα της (επιλεκτικής) πολυκοσμίας, που μπορεί να δώσει την αίσθηση ότι ζούμε σε μια χώρα «μόνιμων διακοπών».
Ή όπως το έθεσε ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, «και πάμφτωχος να είσαι στην Αθήνα, έχεις δίπλα σου το Φάληρο, να κάνεις μπάνιο στη θάλασσα τζάμπα».
Ο κ. Γεωργιάδης επιμένει ότι δεν πρέπει να είμαστε αγνώμονες, γιατί ζούμε σε μια χώρα ευλογημένη, που «είμαστε το ένα τρισεκατομμύριο στο σύμπαν». Μόνο που όπως γράφτηκε, το δωρεάν μπάνιο δεν πληρώνει υπέρογκα ενοίκια, λογαριασμούς ρεύματος και σουπερμάρκετ. Ούτε είναι υποκατάστατο της αξιοπρεπούς διαβίωσης η θάλασσα και ο ήλιος, που κι αυτά οι μισοί δεν μπορούν να τα χαρούν, ούτε καν για επτά ημέρες στη σειρά.
Νέα στοιχεία Eurostat για τη φτώχεια διακοπών
Τα αναθεωρημένα στοιχεία της Εurostat για την «οικονομική αδυναμία για πληρωμή μίας εβδομάδας διακοπών» (επικαιροποίηση 9/6), επιβεβαιώνουν την έρευνα του ΙΕΛΚΑ.
Το 2025, το 46,6% των Ελλήνων δήλωσε αδυναμία να πληρώσει για επτά ημέρες διακοπές τον χρόνο, μακριά από το σπίτι του. Ο μέσος όρος στην Ευρωζώνη (μετά από την ένταξη της Βουλγαρίας), είναι 26,6% και στην ΕΕ είναι 27,5%.
Η Ελλάδα είναι δεύτερη στην αδυναμία πληρωμής διακοπών μετά τη Ρουμανία, όπου το 61,4% δεν μπορεί να πληρώσει για επτά ημέρες παραθερισμού τον χρόνο.
Για όσους ζουν στα όρια της φτώχειας, το ποσοστό αδυναμίας πληρωμής μίας εβδομάδας διακοπών αγγίζει το 82,5% στην Ελλάδα. Πρόκειται επίσης για το δεύτερο υψηλότερο μετά τη Ρουμανία (89,8%).
Για τους φτωχούς της Ευρώπης, η φτώχεια διακοπών αφορά το 56%.
Συνταξιούχοι και μονογονείς
Ένα άλλο ενδιαφέρον εύρημα είναι ότι η φτώχεια διακοπών στην Ελλάδα είναι σταθερά πολύ υψηλή και βαίνει αυξανόμενη την τελευταία τριετία.
Επίσης, η αδυναμία πληρωμής μιας εβδομάδας διακοπών πλήττει περισσότερο τους συνταξιούχους, σε ποσοστό 64,2%, και τα μονογονεϊκά νοικοκυριά, σε ποσοστό 61,6%.
Η αδυναμία πληρωμής για επτά ημέρες διακοπές τον χρόνο είναι ένας από τους δείκτες υλικής και κοινωνικής στέρησης που εξετάζουν οι εθνικές στατιστικές υπηρεσίες, στις έρευνες για τις συνθήκες διαβίωσης.
Μία ένσταση που έχουν διατυπώσει αναλυτές, είναι ότι η μεθοδολογία της Eurostat αφορά μόνο τις επί πληρωμή διακοπές σε συμβατικό τουριστικό κατάλυμα, για ένα συνεχόμενο επταήμερο. Το αντεπιχείρημα είναι ότι πολλοί από όσους δηλώνουν ότι δεν πάνε διακοπές, παραθερίζουν σε εξοχικές κατοικίες ή κάνουν μικρές εκδρομές. Την ερμηνεία αυτή ωστόσο καταρρίπτει η έρευνα του ΙΕΛΚΑ, που αποδεικνύει ότι ο ένας στους δύο δεν θα πάει καθόλου διακοπές, ούτε καν σε εξοχικό, ως ιδιοκτήτης ή φιλοξενούμενος.
Πηγή: in.gr
