Υπάρχει μια φράση που κυκλοφορεί με αυξανόμενη επιμονή στις συζητήσεις της αποστασιοποιημένης αριστεράς: «Θα ψηφίσω τη Ζωή — είναι η μόνη που κάνει πραγματική αντιπολίτευση». Η φράση έχει τη συναισθηματική της λογική. Απευθύνεται σε ανθρώπους που μια δεκαπενταετία συνεχούς αφαίμαξης — από το 2010 ως σήμερα — έχει αφήσει κατάκοπους, δύσπιστους, διψασμένους για κάτι που να μοιάζει αληθινό. Η κούραση τους ανήκει. Το αίτημά τους είναι θεμιτό.
Αλλά ο αριθμοί είναι αμείλικτοι!
Το Vouliwatch, η ανεξάρτητη πλατφόρμα παρακολούθησης της κοινοβουλευτικής δραστηριότητας, καταγράφει με ψυχρή ακρίβεια τα μέσα κοινοβουλευτικού ελέγχου ανά κόμμα: ερωτήσεις, αναφορές, επερωτήσεις — τα θεσμικά εργαλεία με τα οποία η αντιπολίτευση υποχρεώνει την εξουσία να λογοδοτεί. Από τον Σεπτέμβριο του 2025 ως τον Ιανουάριο του 2026, η εικόνα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Πλεύσης Ελευθερίας είναι η εξής:
Οκτώβριος 2025: 15 μέσα ελέγχου — έναντι 377 του ΠΑΣΟΚ, 226 του ΣΥΡΙΖΑ, 151 του ΚΚΕ, 153 της Ελληνικής Λύσης, 239 των Ανεξαρτήτων. Νοέμβριος: 14 — έναντι 373, 225, 96, 141 και 142 αντίστοιχα. Δεκέμβριος: 3. Όχι τριάντα. Τρία. Ο μονοψήφιος αριθμός δεν χρειάζεται σχολιασμό — ο ίδιος αυτοσχολιάζεται. Ιανουάριος 2026: 6, τη στιγμή που ακόμη και η κυβερνώσα ΝΔ — που δεν έχει κανένα θεσμικό κίνητρο να ελέγχει τον εαυτό της — κατέθεσε 134.
Αυτά δεν είναι στοιχεία ιδεολογικής αντιπαράθεσης. Είναι μέτρηση παρουσίας. Η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση δεν τεκμηριώνεται στις πλατφόρμες, δεν αποδεικνύεται στα βίντεο, δεν αναπτύσσεται στις συνεντεύξεις. Αποδεικνύεται εκεί που κάποιος διάλεξε να εκπροσωπεί: στην αίθουσα της Βουλής, με τα εργαλεία που ο θεσμός παρέχει ακριβώς γι’ αυτό.
Η Δημοκρατία δεν είναι μόνο δικαίωμα — είναι και υποχρέωση άσκησής της. Το τελευταίο μας όπλο, όπως λέγεται εύστοχα, αξίζει να το κρατούν χέρια που δεν το αφήνουν να σκουριάζει στο αντίθετο ράφι από εκείνο της εξουσίας. Κι αυτό δεν είναι κρίση ήθους — είναι διαπίστωση ρεκόρ.
