Η πολιτική σκηνή της χώρας έχει μετατραπεί προ πολλού σε μια ιδιότυπη αρένα, με την Ολομέλεια της Βουλής να θυμίζει όλο και περισσότερο προσωπικό ρινγκ της Ζωής Κωνσταντοπούλου.
Η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας φαίνεται να αναζητά απεγνωσμένα τρόπους για να διατηρήσει τα φώτα της δημοσιότητας πάνω της, ειδικά τώρα που η πολιτική πίεση αυξάνεται.
Τα δυο νέα κόμματα δείχνουν να στερούν από την κυρία Κωνσταντοπούλου το μονοπώλιο της αντισυστημικής ρητορικής, αναγκάζοντάς την να καταφεύγει στην κατασκευή τεχνητών εντάσεων για να επιβιώσει πολιτικά.
Το πιο πρόσφατο δείγμα αυτής της στρατηγικής εκτυλίχθηκε κατά τη διάρκεια μιας έντονης λεκτικής αντιπαράθεσης με τον Δημήτρη Καιρίδη. Ωστόσο, την παράσταση έκλεψε η πληρωμένη απάντηση του υπουργού Δικαιοσύνης, Γιώργου Φλωρίδη, ο οποίος επιστράτευσε το ελληνικό σινεμά για να σχολιάσει τη συμπεριφορά της. Αναφερόμενος στην κλασική ταινία «Ξύπνα Βασίλη», ο υπουργός της υπενθύμισε με νόημα τον χαρακτήρα που υποδυόταν ο Γιώργος Κωνσταντίνου, ο οποίος κατέληξε στο ψυχιατρείο να κάνει τον κόκορα πάνω σε ένα παγκάκι, σημειώνοντας ότι η συμπεριφορά της πλησιάζει επικίνδυνα σε αυτή την εικόνα.
Αντί να επιλέξει μια πιο ψύχραιμη στάση, η Ζωή Κωνσταντοπούλου επέλεξε να σηκώσει το γάντι με έναν τρόπο που άγγιξε τα όρια της αυτοθυματοποίησης και της υπερβολής. Παρομοίασε τον εαυτό της ούτε λίγο ούτε πολύ με την Ιωάννα της Λωραίνης, κάνοντας λόγο για κυνήγι μαγισσών του Μεσαίωνα και υποστηρίζοντας ότι η ιστορία συχνά χαρακτήριζε ως τρελές τις γυναίκες που τελικά έφεραν τη δικαιοσύνη. Αυτή η ανάγκη για ιστορικούς παραλληλισμούς τέτοιου βεληνεκούς προδίδει μια βαθιά πολιτική αμηχανία απέναντι στην κριτική.
Το συμπέρασμα από αυτές τις εικόνες είναι μάλλον απογοητευτικό για την ποιότητα του κοινοβουλευτικού διαλόγου. Με τον ανταγωνισμό στον χώρο του αντισυστημισμού να οξύνεται και τις δημοσκοπήσεις να ασκούν εμφανή πίεση, η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας δείχνει αποφασισμένη να επενδύσει στο πολιτικό reality. Καθώς ο δρόμος προς τις εκλογές αναμένεται μακρύς, οι πολίτες θα παρακολουθούν, θέλοντας και μη, μια σειρά από παραστάσεις που σπάνε κάθε κοντέρ γραφικότητας, με το κοινοβούλιο να μετατρέπεται σε ένα κακόγουστο θέαμα εντυπώσεων.
