Πρώτα δημιούργησαν το πρόβλημα, προσφεύγοντας στο ΣτΕ γνωρίζοντας εκ των προτέρων τι θα επακολουθήσει.
Υπήρχαν ήδη σωρεία αποφάσεων του ΣτΕ για το θέμα. Και όταν ήρθε η ώρα, επικαλέστηκαν «σεβασμό» στις αποφάσεις του, για να επιβάλουν, μέσω του Προεδρικού Διατάγματος 194/2025 (που τέθηκε σε ισχύ στις 11 Απριλίου), μια βίαιη ανατροπή: χιλιάδες οικοδομήσιμα οικόπεδα μετατράπηκαν σε… χωράφια.
Τώρα, υποκριτικά υπόσχονται νομοθετικές ρυθμίσεις για να επανορθώσουν την απαξίωση της περιουσίας χιλιάδων μικροϊδιοκτητών. Για όσους κατέχουν μικρότερα των δύο στρεμμάτων, η αξία των ακινήτων τους έχει καταβαραθρωθεί. Ό,τι κάποτε αγοράστηκε ως επένδυση για ένα μελλοντικό σπίτι, σήμερα δεν αξίζει ούτε τα μισά – ή και τίποτα.
Το ΠΔ 194/2025, με τη σφραγίδα κυβέρνησης και ΣτΕ, ουσιαστικά ακυρώνει την επέκταση των ορίων 10.000 οικισμών κάτω των 2.000 κατοίκων, η οποία είχε γίνει με πράξεις νομαρχών μετά το 1980. Όσοι έχτισαν, διασώζονται. Όσοι απλώς αγόρασαν με σκοπό να χτίσουν, σήμερα βρίσκονται απέναντι σε μια κρατική αυθαιρεσία που τους στέρησε κάθε προοπτική.
Το πολιτικό κόστος είναι τεράστιο, αλλά κανείς από τους υπεύθυνους – Μητσοτάκης, Σκυλακάκης, Ταγαράς – δεν βγαίνει μπροστά. Το βάρος σήκωσε ο γ.γ. του υπουργείου Περιβάλλοντος Ευθύμιος Μπακογιάννης, που είχε το θράσος να μιλήσει για… «ατυχία». Όπως δήλωσε σε εκδήλωση του ΤΕΕ: «Αρκετοί από αυτούς θα έχουν την ατυχία να μην μπορούν να χτίσουν καθόλου».
Όχι, κύριε Μπακογιάννη. Δεν είναι «ατυχία». Είναι πολιτική επιλογή.
Και τώρα τι; Η κυβέρνηση υπόσχεται ότι με τη δημιουργία Περιοχών Ελέγχου Χρήσεων (ΠΕΧ) θα προσδιορίσει αρτιότητες μεταξύ 2 και 4 στρεμμάτων. Δηλαδή, μόνο όσοι έχουν άνω των 2 στρεμμάτων θα μπορούν να χτίσουν. Οι υπόλοιποι, είτε θα πουλήσουν τα ακίνητά τους όσο όσο, είτε θα τα «μετατρέψουν» σε χωράφια. Κι όμως, όλοι αυτοί οι πολίτες αγόρασαν με νόμιμες προσδοκίες. Αγόρασαν για να χτίσουν, όχι για να καλλιεργούν πατάτες.
Η κυβέρνηση, αφού πρώτα κατασκεύασε το πρόβλημα, τώρα πουλάει… ελπίδα. Αλλά η ζημιά έχει ήδη γίνει.
