Η πρόσφατη παρουσία του Κυριάκου Βελόπουλου στη Βουλή, με αφορμή το νομοσχέδιο για τον εκσυγχρονισμό των Μεταφορών, δεν ήταν απλώς μια ακόμη επίδειξη λαϊκισμού· ήταν μια πλήρης θεσμική αποσύνθεση. Ο επικεφαλής της Ελληνικής Λύσης, σε μια κρεσέντο αμετρόεπεια, κατάφερε να μετατρέψει το κοινοβουλευτικό βήμα σε πεδίο υπεράσπισης της παραβατικότητας, αποδεικνύοντας ότι η πολιτική του επιβίωση τρέφεται από το χάος και την ανομία.
Η σθεναρή του αντίδραση στη ρύθμιση που προβλέπει την αφαίρεση άδειας σε οδηγούς ταξί που έχουν καταδικαστεί για ξυλοδαρμό, αποτελεί πρόκληση για κάθε νομοταγή πολίτη. Με μια ρητορική που σοκάρει, ο κ. Βελόπουλος έφτασε στο σημείο να εφεύρει δικαιολογίες για βιαιοπραγίες κατά αστυνομικών, βαφτίζοντας την απροκάλυπτη βία ως «άμυνα». Πρόκειται για μια επικίνδυνη διολίσθηση: ένας πολιτικός αρχηγός, που υποτίθεται πως πρεσβεύει την «τάξη και την ασφάλεια», έγινε ο συνήγορος όσων σηκώνουν χέρι κατά των οργάνων της πολιτείας και των συμπολιτών τους.
Αδυνατώντας να αρθρώσει έστω και μια σοβαρή πρόταση για το μέλλον των μεταφορών, κατέφυγε στη γνώριμη τακτική του αποπροσανατολισμού. Οι γραφικές πλέον αναφορές σε «φθηνό ρωσικό αέριο» και οι επιθέσεις για το κινητό τηλέφωνο του υπουργού ήταν απλώς το προπέτασμα καπνού για να κρύψει την πολιτική του γύμνια. Όταν ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης τον έφερε αντιμέτωπο με τις δικές του παλαιότερες ψήφους και τη στήριξη που παρείχε σε βίαιες πρακτικές, ο κ. Βελόπουλος έχασε την ψυχραιμία του. Η μετάβαση από τα «επιχειρήματα» στις ύβρεις περί «πολιτικής αλητείας» και «συκοφαντίας» ήταν η ομολογία της ήττας του.
Είναι πλέον σαφές ότι ο κ. Βελόπουλος δεν εκπροσωπεί τον μέσο επαγγελματία αυτοκινητιστή που πασχίζει για το μεροκάματο, αλλά μια ισχνή μειοψηφία που θεωρεί τον ξυλοδαρμό και την ανομία κεκτημένο δικαίωμα. Η επιλογή του να ταυτιστεί με τις πιο σκοτεινές πτυχές του συνδικαλισμού, αδιαφορώντας για την ασφάλεια του επιβατικού κοινού, τον θέτει στο περιθώριο της σοβαρής πολιτικής αντιπαράθεσης.
Η «αποκάλυψη» που συνέβη στη Βουλή ήταν πλήρης: Ο κ. Βελόπουλος δεν είναι τίποτα περισσότερο από έναν πολιτικό καιροσκόπο που, στην προσπάθειά του να μην χάσει μερικές ψήφους, είναι πρόθυμος να θυσιάσει κάθε έννοια νομιμότητας και σεβασμού προς την Ελληνική Αστυνομία και το κράτος δικαίου. Η αλήθεια είναι σκληρή: η πολιτική σοβαρότητα τελειώνει εκεί που αρχίζει η ανοχή στη βία, και ο κ. Βελόπουλος πέρασε αυτό το όριο χωρίς επιστροφή.
