Η πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξη του πρώην Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα άνοιξε ξανά τη συζήτηση για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, με μια φράση που προκάλεσε αίσθηση: «Η οικονομία από το 2019 και μετά υπεραποδίδει».
Ο πρώην πρωθυπουργός, επιχειρώντας να στοιχειοθετήσει την ύπαρξη ενός δημοσιονομικού χώρου ύψους 6 δισεκατομμυρίων ευρώ για κοινωνικές παροχές, κατέληξε άθελά του να προσφέρει ένα απρόσμενο πολιτικό δώρο στον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Όταν ο αρχηγός ενός άλλου πολιτικού κόμματος αναγνωρίζει «υπεραπόδοση» της οικονομίας κατά την περίοδο της διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, η πολιτική αντιπαράθεση μετατρέπεται σε μια εικονική πραγματικότητα, μακριά από τα καθημερινά προβλήματα των πολιτών.
Πίσω από τους πανηγυρισμούς και τις πολιτικές σκοπιμότητες κρύβεται μια σκληρή αλήθεια που και οι δύο πλευρές συστηματικά αποσιωπούν. Η περίφημη «υπεραπόδοση» των δημοσίων εσόδων δεν είναι το αποτέλεσμα μιας υγιούς και παραγωγικής ανάπτυξης, αλλά το προϊόν μιας άγριας αφαίμαξης της κοινωνίας. Τα πλεονάσματα για τα οποία καμαρώνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, και τα οποία ο Αλέξης Τσίπρας βλέπει ως έτοιμο χρήμα για μοίρασμα, προέρχονται κατά κύριο λόγο από την εκτίναξη των εμμέσων φόρων και του ΦΠΑ, τροφοδοτούμενα από το κύμα της ακρίβειας που σαρώνει την αγορά.
Η πραγματικότητα για τον μέσο Έλληνα πολίτη απέχει δραματικά από τα μακροοικονομικά μεγέθη των παρουσιάσεων. Οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι σε επίπεδα προηγούμενων δεκαετιών, η αγοραστική δύναμη υποχωρεί συνεχώς και το κόστος ζωής, από τα ενοίκια μέχρι τα βασικά αγαθά στο σούπερ μάρκετ, έχει γίνει δυσβάσταχτο. Την ίδια στιγμή, οι δημόσιες υποδομές, το εθνικό σύστημα υγείας και η παιδεία υποβαθμίζονται διαρκώς, αποδεικνύοντας ότι η ονομαστική μεγέθυνση του ΑΕΠ δεν μεταφράζεται σε κοινωνική ευημερία.
Το πολιτικό σύστημα φαίνεται εγκλωβισμένο σε μια κοινή λογική που εξυπηρετεί τη συντήρηση του status quo. Από τη μία πλευρά, η κυβέρνηση Μητσοτάκη χρησιμοποιεί τους δείκτες για να φιλοτεχνήσει το αφήγημα ενός οικονομικού θαύματος, αγνοώντας την κοινωνική ασφυξία. Από την άλλη, η αντιπολίτευση του Αλέξη Τσίπρα, αντί να αμφισβητήσει τη δομή αυτής της πολιτικής που παράγει ανισότητες, αποδέχεται τα κυβερνητικά νούμερα και υπόσχεται μια πιο «δίκαιη» διαχείριση της ίδιας αποτυχημένης συνταγής.
Η σύγκλιση των δύο πόλων στην παραδοχή ότι η οικονομία «πάει καλά» αποτελεί μια σαφή ένδειξη πολιτικής μυωπίας. Όσο η συζήτηση περιορίζεται στο πώς θα μοιραστούν τα ψίχουλα των υπερπλεονασμάτων και όχι στο πώς θα αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο της χώρας για τη δημιουργία σταθερών και καλά αμειβόμενων θέσεων εργασίας, η ελληνική κοινωνία θα παραμένει ο μεγάλος χαμένος. Η οικονομία των αριθμών μπορεί να ευημερεί στις οθόνες των τηλεοράσεων, αλλά η οικονομία των ανθρώπων συνεχίζει να βουλιάζει στην αβεβαιότητα.
