Στην Πάτρα, στο πλαίσιο της συζήτησης με θέμα «Η Ευρώπη της Υπαίθρου: Αγρότες, Κτηνοτρόφοι, Αλιείς μπροστά σε νέες προκλήσεις», ο βουλευτής Ανατολικής Αττικής του ΠΑΣΟΚ, Μανώλης Χριστοδουλάκης, έδωσε το στίγμα μιας προοδευτικής, ολιστικής και ρεαλιστικής πρότασης για τη διαχείριση του νερού ως δημόσιου αγαθού και στρατηγικού πόρου για την εθνική παραγωγή.
Η τοποθέτησή του ξεπέρασε τα στενά όρια ενός τεχνοκρατικού λόγου: ανέδειξε την κλιματική κρίση ως κοινωνική πρόκληση και ταυτόχρονα ως πολιτική υποχρέωση. «Δεν μπορεί να υπάρξει βιώσιμη παραγωγή, ενεργειακή ασφάλεια και κοινωνική συνοχή χωρίς ορθολογική, δίκαιη και μακροπρόθεσμη πολιτική νερού», επισήμανε, θέτοντας στο επίκεντρο μια νέα αντίληψη για τον ρόλο του κράτους, των τοπικών θεσμών και της Ευρώπης.
Ο Χριστοδουλάκης κατηγόρησε την κυβέρνηση για την επιλογή της να μεταφέρει την τιμολογιακή πολιτική στη ΡΑΑΕΥ και να ιδρύσει την ΟΔΥΘ Α.Ε., μια εταιρεία που «συγκεντρώνει» τη διαχείριση των υδάτων, υποβαθμίζοντας τους τοπικούς οργανισμούς και ουσιαστικά ανοίγοντας τον δρόμο για την εμπορευματοποίηση του νερού. Με σαφή αναφορά στις ρίζες της σοσιαλδημοκρατικής οικολογίας, υπενθύμισε ότι η Φώφη Γεννηματά ήταν εκείνη που πρώτη, το 2021, εισήγαγε στη Βουλή πρόταση νόμου για τον κλιματικό νόμο — μια πολιτική παρακαταθήκη που σήμερα αποκτά νέα επικαιρότητα.
Ο βουλευτής ανέλυσε με ακρίβεια τις διαρθρωτικές παθογένειες του ελληνικού υδάτινου συστήματος: απώλειες έως και 50% λόγω γηρασμένων δικτύων, έλλειψη υποδομών αποθήκευσης και ψηφιακής παρακολούθησης, καθώς και κόστος κακοδιαχείρισης που φτάνει το 1,5 δισ. ευρώ ετησίως.
Η πρότασή του κινείται σε τρεις σαφείς πυλώνες:
χρηματοδότηση μέσω ευρωπαϊκών ταμείων και ΚΑΠ,
ενιαία εθνική στρατηγική νερού με ορίζοντα το 2035,
και ίδρυση Ανεξάρτητης Αρχής Νερού για διαφάνεια, αδειοδοτήσεις και δίκαιη τιμολογιακή πολιτική.
Παράλληλα, ο Χριστοδουλάκης έθεσε συγκεκριμένους στόχους: μείωση απωλειών κατά 30% ως το 2030, αξιοποίηση επεξεργασμένων λυμάτων για άρδευση και αύξηση επαναχρησιμοποίησης στο 10%, καθώς και δημιουργία ψηφιακού δικτύου αισθητήρων για συνεχή παρακολούθηση των υδάτων.
Το μήνυμα του βουλευτή ήταν σαφές: η μάχη για το νερό δεν είναι τεχνικό ζήτημα, είναι πολιτικό και κοινωνικό καθήκον. «Το νερό είναι δημόσιο και κοινωνικό αγαθό», υπογράμμισε, «και θεμέλιο της παραγωγικής βιωσιμότητας, της επισιτιστικής ασφάλειας και της κοινωνικής συνοχής».
Μια παρέμβαση που φέρνει στο επίκεντρο τα προοδευτικά αντανακλαστικά της εποχής μας — εκεί όπου η πολιτική δεν μετριέται πια με ποσοστά, αλλά με την ικανότητά της να προστατεύει τη ζωή, τη γη και το κοινό μέλλον
